22 graden en plaatselijk een Gentse zandstorm

wallace_notekst

Wat? Muziek Wallace Vanborn
Waar? Het Depot
Wanneer? Woensdag 17 april 2013

 

Het is half tien ’s avonds als er een einde lijkt gekomen aan onze allereerste echte broeierige dag van het seizoen. Lijkt, want binnen in Het Depot zijn de koelkasten beslagen, de shirts bezweet en de vloeistoffen niet aan te slepen. Zolang Wallace Vanborn echter maar blijft spelen biedt de lucht die uit de versterkers blaast letterlijk en figuurlijk soelaas in de uitverkochte foyer.

Het Gentse (power)trio Wallace Vanborn speelt voornamelijk stonerrock, bij de meesten van ons gekend via bands als Queens of the Stone Age en Triggerfinger. Beukende drums, lome grooves, uitgestrekte tonen en een geluid dat het best kan worden vergeleken met een zompige stofwolk. Desertrock dekt misschien beter de lading. Over het algemeen is de sound daarmee belangrijker dan de nummers zelf, zolang er maar met de hoofden gedeind kan worden en er zo nu en dan een arm omhoog gestoken kan worden.

Wat dat betreft hebben we vanavond niets te klagen. Hoofdverantwoordelijke daarvoor is de drummer, die de avond met zijn tempowisselingen en beestachtige gemep boeiend weet te houden. In combinatie met de kwaliteiten van de bassist en de gitarist klinkt het geheel niet alleen goed zompig, maar ook retestrak.

Toch wordt Wallace Vanborn getroffen door het risico dat bij monotone stonerrock altijd om de hoek ligt. Enerzijds ligt die eentonigheid aan de nummers zelf, die zonder de distortionwaas gewoonweg te weinig te bieden hebben. Waar eerder genoemde bands dat deels weten op te lossen met de fenomenale en veelzijdige zang van respectievelijk Josh Homme en Ruben Block, komt Wallace Vanborn met zanger Ian Clement daarin anderzijds tekort. Zingen doet hij toch minder overtuigend dan schreeuwen.

Niet verwonderlijk dus dat het onvermijdelijke hoogtepunt van de show wordt gevormd door een instrumentaal nummer, wanneer de drummer nog meer dan tevoren de leiding neemt. Het gitaargeweld volgt, waarmee de testosteron en het zweet aan het einde van deze avond van het podium afvliegt. Muzikaal is er helemaal niets mis met deze band, en dat is wat je bijblijft als je Het Depot uitloopt. Naast het besef dat je je nu al geen enkel nummer meer kunt herinneren.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s