Our secret’s safe and still well kept

f_472

Op de heuptas die wij overal meesleuren, hebben wij met een dikke alcoholstift “Even Richard Nixon has got soul” neergeklad. Een citaatje uit het obscure lied Campaigner van Neil Young. Geen idee wat die er zelf mee bedoelde maar voor ons staat het voor de vluchtigheid van het menselijk oordeel.

Toen in Richard Nixon in 1974 ontslag nam als president van de Verenigde Staten was hij gemakkelijk de meest gehate man van het land. Ondertussen wordt steeds positiever teruggeblikt op zijn beleid. Omgekeerd beschikte Ronald Reagan als president over torenhoge approval ratings, zijn legacy staat er anno nu eerder bij als een bouwvallig krot op de purperen heide.

Het menselijk geheugen geeft en het menselijk geheugen neemt. Zo ook met Jeanne d’Arc, eenvoudig boerenmeisje én heldin van Frankrijk, in 1431 als ketter op de brandstapel gezet door de Katholieke Kerk maar in 1920 heilig verklaard door – kijk eens aan, lang geleden – de Katholieke Kerk.

Misschien had het geshellshockte Europa nood aan bezinning na de Eerste Wereldoorlog maar de jaren twintig waren in het algemeen een goede periode voor Jeanne d’Arc. Zo bracht de legendarische Deense filmregisseur Carl Theodor Dreyer in 1928 La Passion de Jeanne d’Arc uit.

Die film kan u komende zondag (22u30) en maandag (17u00) nog bekijken in de Leuvense arthouseoase Cinema Zed en eigenlijk zou u dat echt eens moeten doen.

In 1928 had de geluidsfilm zijn intrede al gedaan in de cinema maar het was eerder de uitzondering dan de regel. La Passion de Jeanne d’Arc is een old school stille film. Cinema Zed heeft daar een handzame mouw aan gepast door voor live pianobegeleiding te zorgen. Nu we eindelijk van de crystal meth zijn afgeraakt, is een stille film met live pianobegeleiding onze nieuwe drug of choice.

Staat de stille film in uw hoofd gelijk aan het hoogtepunt van verveling, dan begrijpen wij u. We zijn bij menige Sovjet-Russische propagandafilm ingedut na een kwartiert. Als we nu niet kunnen slapen, grijpen we automatisch naar een shot Sergei Eisenstein. Dreyer is er echter in geslaagd zijn Passion dat lot te besparen. Het tempo van de film ligt hoog en de dynamische cameravoering werkt wonderwel.

Het verhaal van Jeanne wordt als voorkennis beschouwd, La Passion de Jeanne d’Arc focust volledig op haar proces. Het kasteel van Rouen is volledig nagebouwd voor de opnames van de film maar Dreyer brengt het nauwelijks in beeld. Het verhaal wordt verteld met een indrukwekkende reeks close-ups waarbij het gave, onschuldige gelaat van Jeanne prachtig contrasteert met de ernstige rimpels van de ondervragende priesters. Voor de horrorfans zit er een aardige aderlatingsscène in.

La Passion de Jeanne d’Arc heeft geen happy ending maar dat wist u waarschijnlijk al.


Geert Simonis

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s