PUGGY

Ik kende ze niet. Wat natuurlijk helemaal niet hip is. Maar tja, het is niet verstandig om over dit soort dingen te liegen. De naam klonk niet erg aantrekkelijk in mijn oren: PUGGY. Het deed me niet direct denken aan een vette, coole, gave, ferme, alternatieve, duistere en daarom opwindende live act maar eerder aan dit of dat. Maar tja, het was gratis, slotUUR KULtUUR en de volgende dag was het hemelvaart. Dus ik ging toch maar een kijkje nemen. Het was gezellig druk in het Depot, blijkbaar dachten meer studenten er net zo over als ik. Óf zij waren gewoon veel cooler en waren al jaren fan van PUGGY natuurlijk. Het maakt niet uit, de sfeer was goed, het was leuk.

Op klokslag 21.00 wordt de zaal donker en begint het optreden met een mystieke lichtshow, opzwepende ritmes en melodieuze klanken. Drie leden van PUGGY, dan alleen nog op drums, bass en piano, spelen hun eerste liedje en mijn aandacht is erbij. Lekker. Op hun site kondigden ze zelf al aan dat ze qua genre ongeveer in hetzelfde straatje vallen als Muse, Incubus en Arcade Fire. Dat is niet voor niks, goede zelfkennis van deze boys uit Brussel. Ze spelen de hele avond leuke, lichte en meeslepende liedjes die niet direct vernieuwend zijn maar wel super strak uitgevoerd.

Al na twee nummers krijg ik het gevoel dat ik de band al langer ken. Ik vraag me af waar dat door komt. Kende ik ze stiekem toch al, en geef ik mezelf hier niet genoeg credits? Of is het iets anders…? Na het derde nummer heb ik het door. Ze hebben de kracht van de herhaling gewoon heel goed begrepen. Als men de zin ‘Do you like the sound of what I’m singing?’ of ‘When you go, you’ll be the last to know’ zo’n 30 keer in een nummer verwerkt krijgt de luisteraar de aandrang om mee te gaan zingen. Slim. En het werkt, dus.

De frontman is een vrolijke jongen uit Londen. Tussen de bedrijven door is hij een soort stand-up comedian die al snel de lachers op zijn hand heeft. De drummer is een multi-tasker, een Zweed die tijdens sommige liedjes drie instrumenten tegelijk speelt. De bassist komt uit Parijs, speelt strak en blijft op zijn plaats. Dan is er ook nog een echte Belg die bij sommige liedjes wel en bij andere niet aanwezig is achter zijn keyboard. Het vijfde bandlid is de meneer achter de lichten, die voegt namelijk ook nog heel wat toe aan de show.

Ze hebben er duidelijk veel plezier in en spelen in anderhalf uur veel lekkere liedjes. Vooral de instrumentale stukjes en de solo’s op gitaar en drum zijn fijn. Toch begint het naar mijn mening tegen het eind allemaal een beetje op elkaar te lijken en ben ik helemaal verzadigd als ze na drie nummers toegift stoppen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s