Hippies, nerds en piemels

docvilleWat: Documentairefestival Docville                                      Wanneer: Van 3 tot 11 mei                                           Waar: Stuk, 30cc, M, Kinepolis

 

Vandaag loopt het internationaal documentairefestival Docville op haar einde. Degene die deze week volledig aan zich voorbij heeft laten gaan moet wel een verdomd goede reden hebben gehad. Rockabilly-bankrovers, Japanse acteurs die tegen betaling een dag lang je ouders of collega’s willen zijn, Man Bijt Hond-achtige types met een fetish voor de maan, een man die zijn leuter aan een penismuseum wil doneren… bij Docville komt iedereen aan z’n trekken. No pun intended. Met maar liefst 75 titels rest ons vandaag dan slechts een bloemlezing van het aanbod.

Big Easy Express handelt over drie folkbands (Mumford & Sons, Old Crow Medicine Show en Edward Sharpe) die zich hebben opgehokt in een ouderwetse goederentrein op weg naar New Orleans. De hele reis zien we niets anders dan baarden, afgeragde kleding en zweverig gedans. “A bunch of friggin’ hippies, if you ask me“, klinkt het langs het spoor. En deze hebben nog banjo’s ook. Als je het vredelievende glazuur negeert vormt dit een geslaagd portret van een onwaarschijnlijke subcultuur. En verrekte goede muzikanten.

Naast muziekdocu’s is er dit jaar ook een gehele categorie gewijd aan de effecten van het internet op ons dagelijks leven. The Pirate Bay; Away From Keyboard volgt het proces tegen de beruchte filesharing-website. Niets anders dan de willekeurige zondebokken van gefrustreerd Hollywood, zien we drie stamelende übernerds geconfronteerd met corrupte rechters en een miljoenenindustrie. Helaas weet de documentaire niet geweldig te onderhouden, aangezien de types achter de piratebay weinig over de inhoudelijke zaak praten, en vooral gewoon wereldvreemd zijn.

Ook de internetdocu Google and the World Brain draait om een rechtszaak, waarmee blijkt dat de relatie tussen traditionele regelgeving en het internet steeds meer vragen opwerpt. Het ambitieuze project van Google om alle boeken ter wereld in te scannen, lijkt in eerste instantie goedwillig. Totdat onduidelijk wordt wie dan eigenlijk de rechten over die boeken krijgt. Lachwekkend zijn hierbij de Franse bibliothecaris en de Duitse professor, die de woorden ‘cultuurbarbaren’ en ‘boekverkrachting’ maar al te graag in de mond nemen. Een geweldig conflict tussen Amerikaanse ambitie en Europese trots.

Het museum van Leuven is bestemd voor de documentaires die ook wat vorm betreft in het oog springen. Eentje daarvan is PressPausePlay, een artistiek project met de vraag naar online creativiteit. Met het internet is iedereen potentieel kunstenaar; is dat positief, of wordt er nu juist alleen maar meer troep geproduceerd? In de film komen voornamelijk artiesten aan het woord, wat geen erg gebalanceerd antwoord op die vraag geeft. Dat de documentaire vervolgens nog doet alsof het geen positie inneemt maakt ‘m daardoor niet objectief, maar veeleer rommelig. Dat geldt overigens niet voor de beelden; een goed georchestreerde afwisseling tussen interviews, kleurenpaletten en landschappen maakt dat je ondanks de wat gebrekkige inhoud geboeid blijft kijken.

We besluiten dit overzicht met de meest opzienbarende inzending. Gemaakt als Noord-Koreaanse propagandafilm tegen Amerika en het Westen, is de film Propaganda in de handen gekomen van een vertaler. Door middel van hysterisch schreeuwend Oprah-publiek, McDonalds vretende papzakken en de verafgoding van talentlozen (Jersey Shore en “narcisistic parasite” Paris Hilton) wordt onze maatschappij gereduceerd tot een consumptiegekke schijndemocratie. Er valt een boel te lachen. In eerste instantie om die gekke Koreanen met hun Great Leader (waar de film mee opent en eindigt), maar vervolgens om onze eigen mankementen. Verontrustend wordt het wanneer de documentaire valide punten maakt. Enerzijds omdat het je aan het denken zet over de eigen maatschappij, anderzijds omdat je ‘het kwaad’ liever geen bewustzijn toeschrijft. Het beeld van Noord-Koreanen als onwetend en wereldvreemd is toch een stuk geruststellender. Gelukkig biedt de film ook voor dat beeld nog voldoende (komische) fragmenten.

Tot zover Docville; divers genoeg voor de meest verstokte cultuurbarbaar, verrassend genoeg voor de meest ingewijde docufreak. Voor de internetvaardige geïnteresseerde is alles uiteraard nog wel ergens terug te vinden. Voor al die anderen: hier Propaganda.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s