Writhe and sway to music’s pain

Voorstelling: The Dream Syndicate
Discipline: Muziek
Locatie: Het Depot, Maartelarenplein 12, Leuven
Wanneer: 23/05/2013, 20.00u

dream syndicate

In den beginne was er het woord en het woord was bij God en dat woord was The Dream Syndicate. Oké, strikt genomen zijn dat drie woorden maar gaan we niet moeilijk over doen. Dat is die Heilige Drievuldigheid waar ze het altijd over hebben.

The Dream Syndicate alias The Theatre Of Eternal Music was een muzikaal collectief dat zich in het New York van de jaren zestig enthousiast te buiten ging aan drones. Niet het soort drones dat Obama boven Irak loslaat maar muzikale drones. Lang aangehouden tonen die ritme, melodie en harmonie negeren en rücksichtslos voortdenderen als een kudde op hol geslagen bizons.

(Luister geheel op eigen risico naar B Flat Dorian Blues 19 x 63.)

Initiatiefnemer van the Dream Syndicate was de avant-garde componist La Monte Young. Een van zijn beschermeling was een belachelijke getalenteerde knaap uit Wales die luisterde naar de naam John Cale. Eens hij uitgedroned was, richtte Cale met een andere belachelijk getalenteerde knaap the Velvet Underground op. Jarenlang stond deze band bekend als de Meest Invloedrijke Rockgroep Aller Tijden en het ziet er niet naar uit dat ze die eretitel snel zullen moeten afstaan.

(Luister zonder verder uitstel naar Black Angel’s Death Song.)

Begin jaren tachtig, Los Angeles: een groepje hangjongeren onder leiding van Steve Wynn slurpt de lessen van the Velvet Underground gulzig op. Onder het motto Anyone Can Play Guitar spuwen de jongelingen die invloed ook weer uit. Ze struikelen in een boek over The Dream Syndicate en recupereren de naam voor hun eigen band. De vier brengen een handvol albums boordevol puik noisy gitaargeweld uit waarop de popsong nooit uit het oog wordt verloren. Het levert hen veel positieve recensies maar niet al te veel commercieel succes op. In 1989 volgden de split, de solocarrières en de day jobs.

(Luister bijvoorbeeld eens naar John Coltrane Stereo Blues.)

Vorig jaar kwam er een reünie en in dat kader passeerde the Dream Syndicate vorige donderdag in Het Depot. De gemiddelde leeftijd van het publiek was midlifecrisis, de gemiddelde haarlijn in het publiek was teruggeweken. De naam en de faam van the Dream Syndicate waren duidelijk blijven leven bij hun fans van destijds maar niet overgeslagen naar een jongere generatie.

Eigenlijk konden we dat goed begrijpen van die jongere generatie. Wat in de jaren tachtig de forte was van the Dream Syndicate (harde maar melodieuze gitaren) is sindsdien door iedereen en zijn grootmoeder uitgebreid herdaan. Het leverde een aangenaam maar te lang en bij momenten behoorlijk eenvormig optreden op met een handvol uitschieters. Ik sluit uiteraard niet uit dat wie er naar keek door de roze zonnebril der nostalgie daar anders over denkt.

Indien u gaarne een anders denkende recensie leest, kan u terecht bij Guy Peters op Enola.

(Luister tot slot eens naar Last Chance For You.)

Geert Simonis

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s