Geen Tex-Mex

Wie? Balmorhea + JBM // Wat? Muziek // Waar? STUK // 17 oktober 2013

Het geluid is nog vers wanneer ik de oude wereld weder binnentreed. Het geluid van herinneringen, verloren soms vergeten. Het geluid van klanken; hard, LUID, zacht, stil. Muziek, wat doet dat met een mens? Een vraag, louter een schouderophaal als antwoord. Een ontevreden blik, een blijk van meelij. Wie is de mens die net Balmorhea achterliet voor een nachtelijke rit door Leuven?

Wie is Balmorhea überhaupt? Ken ik haar?

De mens, ben ik en Balmorhea, dat is de klank. De oude wereld is Leuven en de herinneringen; die zijn vaag. Dat is de setting en de omstandigheden waarin deze view zich afspeelt.
Het tijdstip is onbepaald, want de herinneringen zijn tijdloos en het tijdstip is bovendien achterhaald, want de klanken deden herinneren aan herinneringen die niet herinnerd dienden te worden omdat ze niet bestonden, bestaan, nooit zullen bestaan. Maar ze zijn er wel een deel van, deel van de klanken die zich als een mozaïek nestelden in de ruimte, deel van de zoete golf die Balmorhea op me af liet komen en me aangenaam, vrijwillig liet overspoelen en verdrinken in mijn waas van terugdenken aan. Een inductie van beelden die volgden en m’n netvlies deden oplichten. Beelden die deden denken. Muziek, wat doet dat met een mens?

Balmorhea is een uniek ensemble, band,… (Vul aan) die toeschouwer en toehoorder gedrogeerd achterlaat. Woorden zijn overbodig om duidelijk te maken wat ze willen: doen dromen. Lege steden, karmijnrood, nacht en de hemel. Muziek die op een virtuele scheidingslijn ligt van kamermuziek, elektronisch en dromerige rock en ze liefst nog alle drie tot één herleidt, gewoon omdat de muzische mathematiek dat kan. Gewoon, omdat een klassieke compositie al even klassiek als hedendaags kan klinken. Enfin, omdat strijkers en elektriciteit matchen. Hier toch.

Dat waren Balmorhea, zes Texanen en gelaagde tonen. Fantastisch!

Dit was ook die mens en dit was wat de muziek deed. Mocht m’n leven een film zijn, Balmorhea was haar soundtrack. Een vraag, een knik, een tip!

P.s.: Balmorhea werd ingeleid door JBM, Jessie voor de intimi, een muziekstudio op zich die met een loop, percussie, gitaar en -omdat de nood af en toe hoog wordt- ook met een mondharmonica (en dat allemaal alleen) zijn publiek meesleurt in songs van weemoed en eenzaamheid. Niet bepaald vrolijk. Wel cruciaal.

basis: 14/12 (vvk) – Cultuurkaart: 12/10 (vvk)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s