Spinvis @ Het Depot

spinvisdepot

© Andrew Snowball

Om u even een idee te geven: om acht uur stond ondergetekende voor de deuren van Het Depot, een uurtje later betrad een Nederlander met grijze krullen het podium en om elf uur wisten we weer dat twee uur Spinvis eigenlijk nog steeds te weinig is.

Erik de Jong a.k.a. Spinvis bracht twee jaar geleden zijn derde plaat ‘Tot Ziens, Justine Keller’ uit, die het verhaal bevat van de zoektocht naar een onbekende vrouw. Het optreden donderdagavond, waarvoor men Het Depot zo goed mogelijk op een theater had doen lijken, draaide dan ook geheel rond dit onderwerp. Gedurende de hele show kregen we brieffragmenten te horen, die ons iets meer moesten vertellen over deze Justine Keller. Maar, zoals Spinvis ons aan het begin duidelijk maakte: waarschijnlijk wisten we na afloop nog niets. Dit deed er echter niet toe, want aan welk verhaal Erik de Jong zijn muziek ook wil ophangen, het is altijd aangenaam verdwalen in zijn cryptische teksten op schijnbaar simpele, maar heerlijke popmelodietjes.

Voor deze tournee werd Spinvis bijgestaan door vijf andere muzikanten, waaronder een Ron Swanson-lookalike op drums en Saartje van Camp, een Vlaams multi-instrumentaliste die ook nog eens over een fantastische stem bleek te beschikken. Samen speelden ze voornamelijk nummers van de laatste plaat, waarvoor duidelijk veel repetities hadden plaatsgevonden aangezien de vele kleine details van de opnames live ook aanwezig waren: het lopende baslijntje aan het eind van ‘Oostende’, de afscheidssamples in ‘We Vieren Het Toch’, de pianomelodie van ‘Jij Wint’ die klinkt alsof hij in een aangrenzende kamer wordt gespeeld, het werd allemaal perfect uitgevoerd. Daarenboven klonk het geheel ook gewoon zeer strak en was het aangenaam te zien hoe de Jong op sommige momenten zijn tekst meer stond te acteren dan te zingen. Ook bleek hij over een stuntelachtige, subtiele, kortom niet-Hollandse soort humor te beschikken die perfect bij zijn melancholische muziek aansloot.

Tussen al dat moois klonken dan af en toe stukjes uit een reeks teruggevonden brieven die een vrouw naar Spinvis had doorgestuurd. De band zorgde er echter voor dat deze fragmenten de vaart niet uit de voorstelling haalden door ondertussen rustige outro’s te spelen. Het verhaal waarin we vanaf het eerste nummer waren meegestapt werd op deze manier beklijvend gebracht. Zoals gezegd draaide dit verhaal vooral rond de nummers voor Justine Keller, maar wel sympathiek van Spinvis dat hij niet naliet om in de bisronde nog even te bevestigen hoe goed zijn debuut (ondertussen elf jaar oud) ook al was. We waren (gezien de coherentie van het eerste deel) niet kwaad geworden als hij ze niet gespeeld had, maar parels als ‘Bagagedrager’ (voor de gelegenheid gemixt met Raymond’s ‘Twee Meisjes’) en ‘Astronaut’ schijnbaar casual en toch zo on point de zaal in sturen is slechts enkelen gegeven.

Toen aan het eind de hele groep naar voren kwam om de staande ovatie in ontvangst te nemen gaf de drummer een knuffel aan de gitarist; het is precies met dàt gevoel dat ik de zaal verliet. Twee uurtjes Spinvis, het kan wat doen met een mens.

Voorstelling: Optreden Spinvis
Discipline: Muziek
Locatie: Het Depot
Wanneer: 14/11/2013

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s