DeKleineOorloG // 24 oktober 2013

valentijn dhaenens

© Andrew Snowball

Wat? DeKleineOorloG door SkaGeN
Discipline? theater
Waar? STUK Soetezaal
Wanneer gezien? zondag 24 november ’13

Na zijn doortocht met DegrotemonD waarin Valentijn Dhaenens op geniale wijze en met een minimum aan attributen de ethos, pathos en logos van duizenden jaren wist te vervlechten tot een oratorisch meesterwerk streek hij vorige week opnieuw neer in Leuven. In zijn nieuwe voorstelling DeKleineOorloG wordt het verhaal verteld dat achter oorlogsbloedvergieten schuilgaat. De keerzijde van de medaille bij al die volksmennende voordrachten. De kleine man, het onvertelde verhaal, de verloren stem. Wacht wacht wacht: het onvertelde verhaal? Wat hier op het podium wordt verteld door dragqueen Dhaenens in dekleineoorlog heb ik al vaker gehoord, en helaas vaak ook beter.

De sterkte van de voorstelling zit in de sfeer die geschept wordt door het indrukwekkend gebruik van projectie. Het quasi-lijk van een kapotgeschoten soldaat ligt roerloos op een TV in een hospitaalbed. Af en toe treedt de soldaat letterlijk uit zijn TV-scherm/lichaam op het gigantisch grote doek achter hem om zijn innerlijke gevoelsstrijd uit te kunnen drukken, met soms tot zelfs 3 spookverschijningen tegelijk. Visueel is het dan ook een heel sterke voorstelling. De soldaat praat op het scherm met familieleden over de telefoon, schrijft en leest brieven, worstelt met het idee helemaal kapot te zijn. Al het naamloze soldatenleed gepersonifieërd in de interne strijd van één persoon. Tegenover zijn virtuele zelf staat Valentijn ook tegelijk live op het podium, in de gedaante van oorlogmoeë verpleegster die door de overdaad aan liedjes die ze zingt het geheel soms meer iets meegeeft van een morbide musical dan een stuk over de pijn van oorlog. Het is hier dat het schoentje knelt. Het concept was goed, Valentijn die de monologen in samenwerking met zichzelf afsteekt en zo omvormt tot dramatische dialogen, maar in de uitvoering bleef er vooral een zweem van ongeloofwaardige melodramatiek in de lucht hangen.

Als er dan toch een lied niet uit de voorstelling geschrapt zou moeten worden, laat het dan alstublieft de wél pakkende uitvoering van “Riders on the storm” zijn. Valentijn kruipt op het scherm in een neergedwarreld vest en het vel van Attila de Hun en spreekt zijn leger van mede-Valentijnen opzwepend toe. Deze passage blijft wél nazinderen, maar ik ben niet akkoord als een vrouw enkele rijen verderop na afloop fluisterend verkondigt dat dit “het sterkste stuk over de oorlog dat ze ooit heeft gezien” is. Daarvoor ligt het er te dik op. Als de soldaat op het einde van het stuk in een bodybag kruipt, kan ik me niet van het gevoel ontdoen dat dat misschien een cocon had moeten zijn, waarin de voorstelling nog even had moeten rijpen tot hij klaar was om tot even grote hoogtes te zweven als zijn voorganger.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s