Don’t clap, you’re already sexy // MOONFACE 27/11

Wat? Moonface 
Discipline? Muziek
Waar? STUK Labozaal
Wanneer gezien? woensdag 27 november ’13

moonface-e1367769416878

Het is 20u00 stipt als ik, pintje in de hand, binnenstap in de Labozaal van STUK. Het voorprogramma vanavond wordt verzorgd door Superhumanoids. Hun diepe synth-driven droommuziek volgt altijd een beetje hetzelfde stramien en zorgt voor een sterke sound, allemaal niet bijster origineel maar dat is ook niet erg. De nummers zijn net niet lang genoeg om te gaan vervelen. Het meisje zingt met een hese stem uit een andere wereld en de gitarist met een –fake?- brits accent. Af en toe breekt de zon door in Destroyer-esque passages in breed reverbende gitaarakkoorden met een dik pak chorus erop. Hoogtepunten: het lied “Too Young For Love” en de smoelen die de synthman telkens trekt bij het zoveelste arpeggiated akkoord.

moonfaceNa een korte pauze tussendoor kruipt Spencer Krug, de uniek gevooisde godheid  achter Wolf Parade, Sunset Rubdown en Swan Lake het podium op. Een pak kleiner dan ik me hem had voorgesteld neemt hij vanavond onder de moniker Moonface plaats bovenop een aantal opeen gestapelde handdoeken op het krukje achter een prachtig afgewerkte piano. De zaal wordt stil, en heel down-to-earth vertelt hij dat hij ‘wat liedjes komt spelen’ van zijn soloplaat “Julia With Blue Jeans On”. Dat het wel even kan duren, zegt hij. Dat je niet verplicht bent om te blijven. Dat je altijd tussendoor een sigaretje kan gaan roken of een pint gaan bestellen.

Zodra hij het eerste akkoord van Love the House You’re In aanslaat is dat het laatste waar om het even wie van het handvol opgedaagde mensen in de zaal nog aan denkt. En godverdomme, deze plaat is gemaakt om live aan één stuk door te zien neergezet worden. Het is een prachtig zicht om Krug lied na lied in zijn piano te zien kruipen tot ze bijna één zijn. Zijn minder hermetische teksten op dit album hebben hier helemaal niets om zich achter te verstoppen, en ze worden zo rauw gebracht dat elk tekstpareltje blijft nafonkelen in de zaal. Al snel volgt Black is back in style en ook Barbarians I en Barbarians II worden vlak na elkaar de zaal in gejaagd. Halverwege stijgt de spanning tot een eerste hoogtepunt bij Dreamy Summer: “we are not believers, but we were busy turning everything into gold”. De outro blijft ellenlang uitgesponnen duren, zoals de idealistische liefde waar het over handelt ook nooit had willen eindigen. En zo is het trouwens ook met Krug, alles wat hij aanraakt verandert in goud. Tussendoor krijgen we een twist op de standaard “beer & waffles”-bindtekst en vertelt hij dat hij vanaf nu onze sexy backs heeft in het buitenland. Op het hieropvolgend gejoel vertelt hij très cool:“Don’t clap, you’re already sexy”. Hij zet vervolgens een ijzersterk Everyone is Noah, Everyone is the Ark neer en voor het eerst heb ik het gevoel dat ik het nummer ook écht begrijp. Maar de bliksem geleidt vanuit de micro door mijn ruggegraat naar mijn topjes van mijn tenen als de climax van “Julia with Blue Jeans On” inslaat. Zijn vingers hameren de woorden bijna uit de pianotoetsen: “I see you there, Oh at the bottom of the stairs, obliterating everything I’ve ever written down.” Ik blijf ook helemaal obliterated achter. Het publiek blijft op het einde maar klappen voor een encore maar ik zie de nood niet. Mijn kameraad en ik zijn het eens: soms is een verhaal gewoon uitverteld.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s