Gone Girl of toch maar niet?

David Fincher does it again. Eén, met Gone Girl levert hij wederom een meeslepend stukje film af. Twee, voor de soundtrack werkt hij voor de derde keer samen met industrial-genie Trent Reznor. Drie, wederom laat hij een verontwaardigde Isobel achter. Het was nochtans al zeven jaar geleden dat David Fincher nog eens een thriller van formaat uitbracht – daarbij denk ik aan het zwaar onderschatte Zodiac. De film grijpt dan ook niet naar de keel zoals Se7en en brengt geen uniek concept zoals Fight Club, maar Gone Girl is wel een van die films die je op het puntje van je stoel drijft en je daar vastnagelt tot aan de aftiteling.

Gone Girl 1

Wat betreft het verhaal lijkt Fincher met dit kat- en muisspel over versmachtende liefde de mosterd bij Alfred Hitchcock gehaald te hebben. Beginnen doet de film met het kennismakingsproces van de twee protagonisten, Nick Dunne (een zelfbewuste Ben Affleck) en Amy (de betoverende blondine Rosamund Pike). Beetje bij beetje worden we meegeloodst in de wereld van dit droomkoppel tot op een dag de hel uitbreekt. Op hun vijfde huwelijksverjaardag verdwijnt Amy namelijk zomaar van de aardbol. Gauw genoeg komt er een grondig politieonderzoek en laten ook de media geen kans onbenut om Nick in het nauw te drijven.

Hoe dan ook, Nick blijkt algauw geen zo’n goede huisvader te zijn. Ook Amazing Amy, de zogenaamde perfectie zelve, heeft meer op haar kerfstok dan oorspronkelijk gedacht. Het eens zo gelukkige huwelijk wordt aan de hand van voice-overgewijs vertelde dagboekfragmenten door Amy van alle zeemzoete lagen ontdaan. Lust, ontrouw en leugens vormen de rode draad doorheen deze parabel over huichelachtige huwelijken. Keeping up appearances zodoendedaar draait het in deze poppenkast om. Doorspekt met spot en plotwendingen, brengt deze film een eigenzinnige variant van de strijd der seksen. Ook de voorstedelijke setting is een welkome aanvulling want nergens gedijt schijn beter dan op een plek waar iedereen elkaar kent. Als kijker voel je je een voyeur die meekijkt van achter de gordijnen, maar ook via de media, naar de kommer en kwel van je buren.

Ook al is Gone Girl te sensationeel om geloofwaardig te zijn en is de speelduur toch net iets te lang (149 minuten) om een goede balans te verkrijgen, toch is deze film een uitstap naar de cinema meer dan waard. Dit is mede te danken aan de sterke acteerprestaties. Rosamund Pike is uitmuntend als de berekende Amy en weet met veel overtuiging alle aspecten van haar personage te belichamen. Ben Affleck speelt dan weer zijn beste rol in jaren: die cocky nonchalance (waar zagen we deze nog?) zit hem als gegoten. Noemenswaardig is ook de rol van Carrie Coon als Nicks tweelingzus Margo die geen kans laat schieten om in flitsende dialogen te duiken. Redenen genoeg om naar Finchers bewerking van Gillian Flynns gelijknamige bestseller uit te kijken.

Dus staar je niet blind op trailers, lees geen onthullende artikelen en ga niet te veel af op wat anderen zeggen, gewoon gààn. Hoe minder je op voorhand weet als kijker, hoe beter de film is – beloofd!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s