Over opgroeien en moederen

941684

Nog maar 25 is het Canadese wonderkind Xavier Dolan en toch heeft hij nu al vijf opmerkelijke langspeelfilms op zijn palmares staan. Met Mommy zoomt hij in op een familiedrama dat zich afspeelt in het Canada van de nabije toekomst. In de eerste sequenties maken we kennis met Diane ‘Die’ Després (Anne Dorval), een op zijn minst markante dame. Nadat haar zoon Steve (Antoine-Olivier Pilon) brand heeft gesticht in de instelling waar hij verbleef, is Diane verplicht om hem terug in huis te nemen. Dit is het begin van een periode van ups en downs voor moeder en zoon, en tevens een poging om een quasi-normaal leven op te bouwen – wat de ene keer beter lukt dan de andere keer.

Steve is een enfant terrible dat aan ADHD lijdt en sinds de dood van zijn vader afziet van een hechtingsstoornis. Gezien hij almaar weigert medicatie te slikken en hij heel weinig nodig heeft om getriggerd te worden, kampt hij doorheen de film met heftige driftbuien. Het wordt Diane allemaal wat te veel totdat er verlossing komt in de vorm van de verlegen buurvrouw Kayla (Suzanne Clément). Zij zal zowel een hechte vriendin van Diane worden, als de huisonderwijzeres en vertrouwenspersoon van Steve. De drie hoofdpersonages verkeren in een zorgzame driehoeksrelatie en zijn zodoende complementair wat betreft elkaars welzijn. De sublieme acteerprestaties van het trio doen dit schijnbaar eenvoudige verhaal overigens alle eer aan. Bovendien vormen de suburbs van Québec de perfecte setting voor een film over gewone mensen met buitengewone problemen. Deze alledaagse dimensie wordt onderschreven door het feit dat de personages Québécois (tabernacle!) spreken.

In eerste instantie lijken de personages een bende onuitstaanbare schreeuwlelijkerds, maar gaandeweg ga je met ze meevoelen en inzien waarom ze zich zo gedragen. Elk van hen voelt een drang naar vrijheid, en dit verstikkende gevoel wordt geuit via een op fotografie gebaseerde vierkante beeldverhouding. Op een bepaald moment volgt een briljante openbaring waarbij deze claustrofobie wordt opgeheven en de personages als het ware uit hun kooi breken. Daarnaast laat Dolan geen kans onbenut om extreme gevoelens vrij spel te geven. Dergelijke exuberante momenten worden veelal begeleid door campy popnummers (denk: Céline Dion en Oasis). Subtiliteit wordt dus geweerd en deze aanpak lijkt te werken voor Mommy. Stevige scènes worden evenzeer afgewisseld met lichtvoetige momenten. De film sleurt je derhalve mee op een emotionele rollercoaster en overstelpt je met expliciete taal, maar op tijd en stond ook met zoete woorden. Ondanks de dieptepunten onderweg, slaagt Dolan erin op een positieve noot af te ronden. Klein maar hoopgevend – en dit is uiteindelijk de rode draad van de film: hoop.

Mommy is een film die blijft nazinderen en naar mijn mening een goede kans maakt om de Oscar voor Beste Niet-Engelstalige Film binnen te halen. Dus als je zin hebt om ondergedompeld te worden in de flamboyante wereld van Xavier Dolan, snel dan naar Cinema ZED. De film speelt nog op 16, 17, 18, 22 en 24 november.

Advertenties

Een gedachte over “Over opgroeien en moederen

  1. Pingback: Of monsters and men | CLUB KULtuur

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s