Kortfilmfestival: review Europese competitie 2

Met een kortfilm kan je ofwel scoren, ofwel veel misdoen. Hoewel de wereld van kortfilms geen vertrouwd terrein voor mij is, vond ik het toch boeiend om deze reeks Europese shorts bij te wonen. Een thema dat ik telkens zag terugkeren in de vijf onderstaande kortfilms, is de invloed die onverwachte gebeurtenissen op een mens kunnen hebben. Dit gegeven heeft betrekking op de personages maar onrechtstreeks ook op de kijker.

***Opgelet: spoilers!***

Inzending van gastland Portugal Midfield (Pedro Amorim) toont de kijker een werkdag van een gewone dokwerker die met veel vaardigheid zijn taken weet uit te voeren. Vervolgens neemt de camera ons mee naar het moment waarop de man zijn hobby uitoefent. Dat eerste indrukken niet lijken te kloppen, wordt hier meer dan ooit duidelijk. Heel opzienbarend, doch te kort (I know, het is een kortfilm) en vluchtig om echt een diepe indruk na te laten.

In Arena (Martin Rath/Polen) maken we kennis met een lifter die in het Poolse berglandschap zichzelf probeert te ontdekken. Daar ontmoet hij een gemeenschap van mannen die leven volgens de natuur. De naamloze lifter probeert zich dan ook te bewijzen aan de groep, maar ziet uiteindelijk in dat dit helemaal niet hoeft – dat hij goed is zoals hij is. De spanning viel te snijden in deze kortfilm en wordt op het einde gelost door middel van een enkele blik. Krachtig!

Faustine is een circusstudente (lees: slangenmens) die op een dag geconfronteerd wordt met de grenzen van haar eigen lichaam. Haar klasgenoten kunnen weinig begrip opbrengen voor haar situatie maar na de ontmoeting met een oudere vrouw in het revalidatiecentrum, weet ze toch vrede te sluiten met haar nieuwe leven. Contorsion (Ingrid Chikhaoui/Frankrijk) is een mooi opgebouwde kortfilm en behandelt een treffend onderwerp, ook al was de climax net iets te licht.

In Mini (Milad Alami/Denemarken, Zweden) maken we kennis met Simon, een Zweedse adolescent die samenleeft met en tevens de coach is van zijn bodybuildende moeder. Simon staat echter voor de hartverscheurende keuze tussen de twee vrouwen in zijn leven: zijn moeder of zijn vriendin. Voor wie hij op het einde kiest, doet er niet toe – wel zijn manier van aanpakken is van belang. Een kortfilm over vastklampen en loslaten dus. In één woord: verterend.

Giddy Up, Men (Oliver Tonning/Denemarken) toont twee collega’s die een lijk moeten dumpen en tijdens de hachelijke opgave met elkaar in gesprek raken. Centraal staat hier het feit dat mensen in de werkwereld wel eens egoïstisch durven zijn. Dit thema wordt aangepakt middels zwarte humor à la The Big Lebowski. Wat op het eerste gezicht een flauw stukje humor leek te zijn, evolueerde tot een interessante karakterstudie. Een verrassing, hoe dan ook.

Mijn favoriet in deze reeks? Moeilijke vraag, maar ik zou toch gaan voor Raths Arena gezien grimmigheid een element is dat ik steevast weet te appreciëren.

Het Kortfilmfestival vindt nog tot 6 december plaats in het STUK. Laat de kans niet schieten en ga een voorstelling bijwonen. Keuze genoeg voor iedereen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s