Kortfilmfestival: review Labo 1

Onlangs las ik in een artikel dat kortfilms het medium bij uitstek zijn om al dan niet subversieve gedachten aan de man te brengen. De volgende reeks experimentele kortfilms is daar een illustratie van. Veel hebben ze niet gemeenschappelijk, al gaan ze allen om met de notie van het tijdelijke, het feit dat we ze sommige zaken al vergeten zijn een seconde later.

***Opgelet: spoilers!***

We’ll Become Oil (Mihai Grecu/Frankrijk) kijkt naar de ontginning van aardolie. We krijgen landschappen te zien die aangevallen worden door elementen van buitenaf. Hypergestileerd en vergezeld door een oorverdovend geluid, toont de filmmaker aan dat natuurlijke en menselijke oorlogen uit de lucht gezien eender zijn. Uiteindelijk veranderen iedereen en alles na de dood in bestanddelen van aardolie. We worden dus zonder dat we het beseffen acht minuten lang met onze neus op de existentiële feiten gedrukt.

In Ballet Spiral (België), werpt Sam Asaert een blik op de onbeweeglijkheid van de beweging. Hij doet ons even stilstaan bij de wereld van ballet, zowel op het podium als achter de schermen. We krijgen strakke lijven in al even strakke outfits te zien. Even grijpbaar, evenwel snel verdwenen.

Ziegenort (Tomek Popakul/Polen) speelt zich af in een vissersdorp en introduceert ons aan een vader en zoon. De zoon lijkt half jongen, half vis te zijn. Dat hij dan meegaat met zijn vader om de knepen van het vissersvak te leren, is nogal ironisch. Aangezien hij niet lijkt op leeftijdsgenoten, is het opgroeien voor hem een strijd. Dit continue gevecht leidt er ook toe dat de deviant zichzelf niet meer graag ziet. Op bepaalde momenten was ik blij dat dit een animatiefilm was, want er zaten soms sterke beelden tussen. Ondertiteling was wel handig geweest want mijn Pools is dezer dagen niet opperbest.

Elke dag worden we geconfronteerd met nieuwsbeelden. Wat ons onbewuste daarmee doet is echter onduidelijk. Karolien Soete probeert met The Empty Chair Dialogues (België) een antwoord te bieden. Het wordt duidelijk dat deze beelden ons dag en nacht schaduwen, zonder dat we het doorhebben. Het is alsof we constant een conversatie hebben met een onzichtbare gesprekspartner. Een kortfilm die doet beseffen.

In dezelfde trant van de vorige kortfilm, doch in een volledig andere stijl, is Douwe Dijkstra’s Démontable (Nederland). We krijgen een man in een dagdagelijkse setting te zien: hij drinkt koffie, rookt een sigaret, leest de krant enzovoort. Minuscule mannetjes bestoken hem met veel kabaal en proberen zo zijn aandacht te winnen. Oorlogsbeelden doen ons echter niets meer – met één klik kunnen we hen uit ons leven bannen. Dat idee heeft deze kortfilm dan ook met vrucht overgebracht.

Magnetic Reconnection (Kyle Armstrong/Canada) voert ons mee langs taferelen van het afgestorven stadje Churchill en contrasteert deze met intrigerende beelden van het Noorderlicht. Deze film toont aan dat de natuur altijd zal winnen van de mens: wanneer de mensheid een plek verlaat, neemt de natuur onherroepelijk over. Dat de mens nietig is in het universum, ook al probeert hij koortsachtig zijn plaats te claimen, wordt via straffe beelden en een snijdende voice-over geëxpliciteerd.

Hacked Circuit (Deborah Stratman/Verenigde Staten) is dan weer volledig iets anders. Na een verwarrend introductieshot, wordt de creatie van geluidseffecten in ogenschouw genomen. Tijdens het afbeelden van mannen tijdens hun werk, worden we ook geconfronteerd met schendingen van de privacy. Dit wordt treffend voorgesteld door het feit dat het fragment dat van geluid wordt voorzien afkomstig is uit Francis Ford Coppola’s The Conversation. Daarin zoekt het hoofdpersonage of er afluisterapparatuur in zijn kamer aanwezig is. We krijgen hier dus een besef van het onzichtbare in het drievoud: buiten het huis, in het huis en in de film.

Rush Hour (Fernando Livschitz/Argentinië) jaagt ons een minuut lang de stuipen op het lijf. Je houdt als kijker je hart vast in de hoop dat er geen zwaar ongeval gebeurt. Uit de lucht ziet het verkeer er nog dreigender uit dan op de grond, zoveel is gebleken.

De voorlaatste kortfilm bespiegelt ook weer het thema van de futiliteit van de mens tegenover de natuur. Muerte Blanca (Robert Collio/Chili) leidt ons langs de ondergesneeuwde Chileense hoogvlakten. Onderweg zien we schimmen die vast komen te zitten in de sneeuw en elkaar tevergeefs proberen te redden. 44 soldaten en hun sergeant zouden desondanks een gewisse dood sterven. Deze ‘witte dood’ staat in schril contrast met het sombere aanschijn van het verlaten militaire kwartier. Slechts een voetnoot uit de menselijke geschiedenis, claustrofobisch niettemin.

Eindigen doen we symbolisch met All That Passed (Stuart Pound/Verenigd Koninkrijk). Dit (ultra)korte filmpje neemt een cruciale scène uit The Matrix en geeft dit een oude ‘feel’ door middel van een filter en pianomuziek van Béla Bartók.

Een heel eigenzinnige reeks kortfilms dus. Dergelijke reeksen bijwonen kan nog tot 6 december. Neem es een kijkje op de website voor meer info!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s