Birdman: een wervelwind waar je je weg in vindt

Birdman: Or (The Unexpected Virtue of Ignorance) – Alejandro González Iñárritu – FILM 11.03.2015, 18u30, Cinema Zed (Stuk)

Alejandro González Iñárritu, regisseur van Amores Perros (2000), 21 Grams (2003) en Babel (2006) waagt zich aan een zwarte komedie en wint er meteen 9 Oscars mee. Qua cinematografie helemaal terecht. De film lijkt volledig in 1 shot gefilmd te zijn, chapeau aan de steadycammer (Emmanuel Lubezki) maar hier ook veel dank aan de monteur. De camera is de wervelwind die ons meesleurt door de hectische coulissen van Broadway en ons de onrust laat voelen die aanwezig is in het hoofd van hoofdpersonage Riggan. We zijn net zelf acteurs van het Broadway en wensen mee dat zijn megalomane project zal slagen. Een trip door de fantasieën van een gevallen held.

Tromgeroffel waarmee we direct de film invallen. Een onrustige camera die ons mee het spel in neemt, want dat is de film, een theaterspel waar we in vast zitten. We zullen ons voornamelijk identificeren met het hoofdpersonage, Riggan Thomson – voor velen Michael Keaton’s beste vertolking – een iconische wereldster die na enkele Birdmanfilms en een zwart gat besluit om een comeback te maken als theateracteur. Hij schrijft, regisseert, financiert en vertolkt vanaf nu zijn eigen stukken, en dit in een oud Broadway theatergebouw. Het merendeel van de film speelt zich dan ook af in dit gure pand, dat ons op een of andere manier gevangen houdt maar waar de camera zo losjes doorvliegt, dat het je ook een bepaalde vrijheid geeft. De vrijheid om te acteren. Van deze vrijheid maakt Iñárritu als een ervaren meester gebruik door de lijn tussen fantasie en realisme heel dun te houden.

Het leven als Broadwayacteur blijkt niet zo gemakkelijk te zijn en zeker niet als Riggans Birdmankarakter telkens weer de bovenhand neemt. Zijn Broadwaydebuut is gebaseerd op Raymond Carver’s ‘What We Talk About When We Talk about Love’. Hij speelt dit samen met Lesley (Naomi Watts), Laura (Andrea Riseborough) en door een verongelukte Ralph nu ook met Mike Shiner (Edward Norton). Deze laatste is dé ster van het theater, échter op het podium dan in het echt, maar ook knap lastig. Riggan heeft er alles voor over dat dit stuk zou slagen, want voor hem vormt het immers een rechtvaardiging van zijn bestaan.

Het stuk zelf ‘What We Talk About When We Talk About Love’ is niet zo interessant, maar alles wat er naast, achter, onder en boven het podium gebeurt is dat wel, en hoe. Elk personage heeft iets bizar en de combinaties van verschillende tegenstrijdige personages geeft een veelheid aan komische scènes. Riggan voegt zich bij deze mensen, een groep theatrale uitslovers die allemaal willen laten zien hoe goed ze toneel beheersen. Aan de ene kant is dat ontzettend pretentieus maar aan de andere kant is het ook net wat deze film becommentarieert. Ook de kritische recensente die het stuk al zou afkraken voor ze het gezien heeft, speelt hier in mee. De film werpt dus een redelijk pessimistische blik op de theatercultuur en je wordt er niet echt vrolijk van, maar uiteindelijk heb ik wel veel gelachen en me graag laten meevoeren met deze cinematografische wervelwind.

[met dank aan Louise De Groef]

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s