Loin des Hommes: een stil gevecht door barre landschappen

David Oelhoffen – ‘Loin des Hommes’ – 16.03.2015 – 22u30 – Cinema Zed

 

Het is maandagavond en ik neem plaats in het vertrouwde rode zeteltje van Cinema Zed voor de laatavondfilm van vandaag: ‘Loin des Hommes’ van Franse regisseur David Oelhoffen, een nobele onbekende voor het grote publiek, maar – zo bewijst deze film – een regisseur met een boodschap en een subtiele feel voor sobere en indringende cinema.

De film speelt zich af in het Algerije van de jaren vijftig, toen de lokale rebellie tegen het Franse gezag en de strijd voor onafhankelijkheid zorgde voor de eerste gewelddadige confrontaties. Hoewel dit thema als een rode draad door de film loopt, staat het toch niet centraal in dit op Albert Camus’ gebaseerde verhaal ‘l’Hôte’, maar fungeert het als de historische achtergrond waartegen de barre tocht van de twee hoofdpersonages zich afspeelt.

We maken kennis met Daru, een rol weggelegd voor een uitstekende Viggo Mortensen, die verbaasde met een vlekkeloos Frans, en er daarbij ook nog eens wat Arabisch en een aardig potje Spaans tegenaan gooide. Mortensen bewees met deze ingetogen maar (niet louter linguïstisch) uitdagende rol nog maar eens zijn talent als acteur, te meer omdat we als kijker vaak het raden hadden naar het verleden en de motieven van Daru, wat dit personage af en toe wat onvoorspelbaar en moeilijk leesbaar maakte. Toch ben je als kijker meteen begaan met deze sympathieke, vredelievende maar tegelijk gewelddadige (zowel een paard als een onschuldige berber moeten er onder Daru’s handen aan geloven) leraar, die een rustig en teruggetrokken bestaan lijkt te leiden in een afgelegen schooltje tussen de kale rotsen van het Atlasgebergte. Deze rust wordt echter brutaal verstoord door de komst van een gevangene die aan Daru wordt uitgeleverd: de zwijgzame Mohamed (een Algerijn) moet door hem naar de rechtbank geëscorteerd worden, waarvan Daru weet dat het gelijk staat aan executie. De film neemt je mee door het prachtige en woeste landschap van Noord-Algerije, waarin deze twee mannen voortdurend moeten vechten tegen de onberekenbare natuurelementen, vijandige achtervolgers en hun eigen twijfels.

Want wat drijft deze mannen, ver weg van mens en wereld, op deze tocht naar de dood? Gerechtigheid, vriendschap, boetedoening? Je ziet deze vragen zichtbaar voor Mortensens helblauwe getormenteerde ogen dansen, maar een moraliserend antwoord of een vlekkeloos happy end hoeven we alsnog niet te verhopen. Toch weten deze twee verloren zielen zich een weg te banen uit hun hopeloze situatie, en lijkt de boodschap van deze film te zijn: er is altijd een uitweg, hoe moeilijk of beproevend die ook mag zijn.

Een barre meditatie over onafhankelijkheid, identiteit en de waarde van een mensenleven: een ontspannend tripje door de Atlas is het niet geworden, een mooi avontuur en parabel over vertrouwen en vriendschap daarentegen wel. Goedgekeurd!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s