Suck me up, spit me out

S-CKMYP2_0suck_imag_groot_03

Tijdens de les Nederlands in het zesde middelbaar sprak mijn favoriete leerkracht over een indringende ervaring die hij had beleefd tijdens een expositie van Peter Verhelst. Toen ik Kurt d’Haeseleers S*CKMYP (nee, daar begin ik zelfs niet aan) in Cinema ZED’s programmatie zag staan, ging een belletje rinkelen. Vijf jaar na die bewuste les is het mijn beurt om deze zintuiglijkheid aan den lijve te ondervinden.

De keuze van voormalig STUK-medewerkster Karen Vanderborght is op zijn minst eigenzinnig. Ken je dat vuurwerk nadat je even in je ogen heb gewreven? Herinner je je de View-Master waar je als kind gefascineerd in keek? S*CKMP is als een caleidoscopische diaprojectie. Woord, beeld en noot zijn allen gefragmenteerd present, en creëren via onderlinge interactie een vervreemdende collage. Het is als lopen door een labyrint waarin schimmen je aangapen en de omgeving langzaam onder je wegglijdt. Het is alsof een slaapwandelende dagdromer zich aan zijn levendige herinneringen probeert vast te klampen.

Drie kunstenaars gieten elk hun herkenbaarheid in dit project. Filmmaker Kurt d’Haeseleer brengt een verwrongen en jachtig visueel verslag van het dagelijkse leven. Beelden doen op het ene moment denken aan experimentele home movies en op het andere moment aan haperende fotografische beelden. De voice-over van schrijver Peter Verhelst klinkt als een mantra doorheen de film. Een mengeling van erotische en hopeloze taferelen verbaliseert het afdwalen van de dagelijkse sleur, doch illustreert ze ook. De spacey muziek van Köhn (“keun”) verbindt de twee door het vallende gevoel dat je hebt in bed, in geluid om te zetten.

S*CKMP is dus een hoogst bevreemdende gewaarwording. Toch voelde de neuroot in mij de drang om de voice-over te projecteren op de afgebeelde figuren, en daar was de connectie zoek. Ik werd ervan mij bewust dat betekenissen zoeken in onsamenhangendheden typisch menselijk is en het bovendien een vervelende neiging is. Veel morphing in de film, maar niet in mijn hoofd. Köhn en Verhelst trokken mijn aandacht, d’Haeseleer iets minder. Meegaan in experimentaliteit blijft moeilijk, maar een uitdaging niettemin.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s