DOCVILLE: Kurt Cobain over the edge

kurt_cobain_montage_of_heck_ver2_xxlg-500x500

Een blond knaapje dat veranderde in een peroxide-blonde antiheld, ofte Brett Morgens Montage of Heck in een notendop. Kurt Cobain, geboren in het gemoedelijke Aberdeen, was de oogappel van de familie totdat zijn ouders gingen scheiden. Op dat moment brak er iets in hem en ging hij rebelleren. Kurt, die van hot naar her werd gestuurd, zocht afleiding in vandalisme, foute vrienden en drugs. Over the Edge, Kurts favoriete film, belichaamde zijn frustraties. Het horen van een tape vol met punkrock bracht daar verandering in. Muziek was Kurts roeping en vanaf dat moment zou hij zich non-stop met muziek bezighouden. Een amateuristisch vriendenbandje werd plots de grungerevelatie van de jaren 1990. Kurts gedachten werden referentiemateriaal voor de jeugd.

Via audiotapes, geanimeerde dagboekfragmenten en tekeningen, en interviews met mensen die Kurt na aan het hart lagen, werd een uniek biografisch document samengesteld. Daar ik zelf niets bijhoud, vond ik de beschikbaarheid van zoveel informatie verwonderlijk. Als kijker werd je dus meegevoerd in Kurts wilde creativiteit, maar vooral in zijn duistere gedachten. Montage of Heck heeft zijn naam niet gestolen: de documentaire was letterlijk een montage van willekeurige beelden uit Kurts levende hel. Zijn neergekrabbelde gevoelens waren gitzwart doch glashelder, ze waren donkerheid-spouwende monsters.

Op de soundtrack klonken Nirvana’s bekendste nummers, waaronder een cover door Scala, en werd footage getoond van zowel intieme concerten als optredens met voetbalstadionallures. Niettemin berustte de docufilm vooral op liefde of het gebrek daaraan. Kurtz was op zoek naar de ware liefde en vond die ook bij Courtney Love (what’s in a name), totdat zijn knipperlichtrelatie met H weer opborrelde. Het trio begon een driehoeksrelatie en die verhouding betekende voor Kurt de ultieme downfall. “I feel like people want me to die because it would be the classic rock and roll story” liet hij zich ontvallen. Zogezegd een grap, maar ook een grap die werkelijkheid werd.

Kurt werd 27 en 27 zal hij voor altijd zijn. Hij was het determinerende lid van het clubje dat onder andere Jim Morrison en Amy Winehouse bevat. Succes werd hem fataal; succes was wat hij verafschuwde, net als interviews geven en handtekeningen uitdelen. Regisseur Morgen wou dan ook een beeld scheppen van een gedemythologiseerde Kurt. Hij is daarin geslaagd met een aanpak die ik zelf eerst wat twijfelachtig vond, maar die mij na het interview toch heeft kunnen overtuigen. Ondanks de te lang uitgesponnen scènes met Miss Love (en vooral met haar borsten), de ietwat eenzijdige interviews en het gebrek aan focus op het in stand komen van zijn artistieke creaties, bleef de tragiek nadien nog urenlang rondspoken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s