Lost River: een veelbelovend regiedebuut

Ryan Gosling – ‘Lost River’ – Film – Cinema Zed, 19.05.2015, 22u30

De zaal van Cinema Zed was nog maagdelijk leeg toen ik ruim op tijd voor de laatavondfilm aankwam afgelopen dinsdag, dus had ik het beste zitje maar voor het uitkiezen voor deze anderhalf uur durende zinderende trip door de spookstad Lost River, een film waar je je beter schrap voor zette, want na als hoofdacteur te schitteren in pareltjes als ‘Drive’ en ‘Only God Forgives’ van cultregisseur Nicolas Winding Refn, nam Ryan Gosling nu zelf voor het eerst plaats in de regiestoel. En hoe! Lost River is niet alleen een film die verontrust, knaagt en bijt in zijn grauwe ruwheid, maar ook een visueel verpletterende fabel over opoffering, volharding en afscheid.

En dan kon natuurlijk ook de refniaanse portie seks en geweld niet ontbreken. Maar hoewel Gosling in taal en stijl duidelijk schatplichtig blijkt aan zijn goede vriend, kan hij met deze prent allerminst beticht worden van een zielloze nabootsing, maar is hij er juist in geslaagd zijn eigen stempel te drukken op de bijna onontkoombare invloed die zijn talrijke samenwerkingen met Refn hebben teweeggebracht. Maar wat is er uiteindelijk schandelijk aan kijken naar genieën om je eigen werk vorm te geven? In het geval van ‘Lost River’ helemaal niets. De muziek was bedwelmend, de sfeer surreëel, de kleuren lekker neon, roze en hoerig. In het begin stelde Gosling de geduldige kijker wel danig op de proef met een traag op gang komende prelude die bestond uit fragmentarische scènes afgewisseld met prachtige credits, maar eenmaal die trein op gang kwam was er geen stoppen meer aan, en stevende het einde naar een zo overdonderende finale af dat je bijna de indruk had naar een filmische Wagner te zitten kijken, waarbij het gevoel voor timing en gedoseerde dramatiek de apocalyps met gratie begeleidden. Prelude, Wagner, apocalyps… waar gaat dit allemaal over? ‘Lost River’ is duidelijk niet bevorderlijk voor de coherentie. Dan heb ik u nog niet eens de plot verteld.

Gosling laat zijn voorliefde voor trashy outsiders alweer zegevieren (zie ook zijn sublieme rol in ‘My Blue Valentine’) door een gezin van drie verloren zielen op te voeren dat zich staande probeert te houden in het desolate stadje Lost River. Een alleenstaande moeder woont met haar twee zoons in een bouwvallig huis dat – net als alle andere huizen in hun straat – klaar is om met de grond gelijk gemaakt te worden (of beter: opgefikt te worden, wie graag Amerikaanse huizen on fire ziet: Lost River is uw film, nog nooit zo’n esthetisch mooie brandende huizen gezien!). Hoe mistroostig de lege straten, achtergelaten pleintjes en grauwe gebouwen ook zijn, het gezin wil er alles aan doen om in hun huis in Lost River te blijven wonen, eenvoudigweg omdat het hun thuis is. De oudste zoon, Carl, probeert wat koper bijeen te schrapen om te verkopen, maar krijgt daardoor met Bully te maken, een geniaal gestoorde schizofreen die er niet voor terugdeinst je lippen eraf te snijden als je zijn koper durft te stelen (ja, Gosling voerde meer dan één verknipt personage op!). Ondertussen neemt zijn moeder, na de laatste aanmaning van haar bankdirecteur voor achterstallige huur, in een laatste wanhoopspoging een baan aan in een obscuur pand waar rijke stinkerds massaal samenhokken om haar en haar bevallige collega’s – Eva Mendes is een bom! – sexy te zien wezen terwijl ze in een bloederige act hun huid eraf snijden, hun ogen uitsteken, bloed kotsen… Als het maar walgelijk is, qua. En alsof dat nog niet genoeg stof was om een bad trip mee te fuellen, is het bekoorlijk op haar roze neon-synthesizer zingende buurmeisje voorzien van een akelige grootmoeder die in volledig rouw-ornaat 24/7 naar steeds dezelfde beelden van de trouwdag van zichzelf en haar man zit te staren. Oh ja, en dan moeten ze ook nog eens een vloek zien te doorbreken door het hoofd van een dinosaurus uit een onder een meer bedolven verzonken stad naar boven te halen. Euh… en wié heeft dat script geschreven? Inderdaad: Ryan Gosling himself.

Zo kan er over ‘Lost River’ en zijn bizariteiten nog uren worden doorgaan, de fascinatie die van deze film afstraalt is immens. Het is als een vieze magneet waar je maar al te graag je vingers aan bevuilt. Wie dinsdag om middernacht uit de Zed kwam, was verbaasd om mensen op straat te zien, zo hard wist Gosling je in de surreële wereld van Lost River mee te zuigen. Een verzonken stad waar ik me met plezier in liet verdrinken, en waar ik gelukkig ook terug aan het troebele maar eindeloos fascinerende oppervlak kwam.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s