Tordre – wringen, draaien, buigen, twijnen …

Twee zwartgeklede danseressen maken een werv(el)ende entree. Een clichématig theatraal deuntje ondersteunt de triomfantelijke poses die ze aannemen. Het lijken wel showgirls, paradepaardjes die het publiek aan hun stoel proberen te kluisteren. De zelfverzekerde houding van de dames verraadt desalniettemin een zekere kwetsbaarheid. Het is duidelijk dat ze zichzelf niet op hun gemak voelen binnen deze valstrik, opgezet om tot makkelijk entertainment te komen. Dat ze het parcours telkens herhalen, zorgt voor een opwindend trance-effect: een bevreemdende tactiek die maar al te vaak wordt toegepast door de reclame-industrie. Het krachtige, humoristische begin doet onmiddellijk verlangen naar het veronderstelde diepgravende gedeelte.

tordre_4_Patrick Imbert

Patrick Imbert

De spanning stijgt wanneer ook de toon van de muziek verandert en alleen Lora overblijft. De torenhoge, witte wand omsluit haar elegante gedaante en schetst een desolaat landschap. Wat volgt is een lust voor het oog. Ze kronkelt, krult, wikkelt zich als een sidderaal om haar as. Ze wringt zich in allerlei bochten en zoekt de uitersten van haar lichaam op. Hoe opzwepender de muziek, des te heftiger de dans. Ze lijkt aan haar eigen lichaamsgrenzen te willen ontsnappen en doet dit op een zo volmaakt meesterlijke, flexibele manier dat haar energie de toeschouwer beklijft. Hier zou ik uren, hier zou ik dagen, naar kunnen kijken. Haar krolse sensualiteit gaat over in een losbarstend hysterisch – en toch beheerst – gevecht met zichzelf en haar omgeving. Woorden als bezield en begeesterd komen in me op. Het is alsof ze van buitenaf wordt aangedreven, als een voodoo-poppetje dat lééft en in staat is tot beweging!

Lora’s danssolo staat in groot contrast met Annie’s bewegingsmateriaal. Hun lichaamstaal ligt mijlenver uit elkaar: waar Lora op een bijna erotische manier de zinnen prikkelt, werkt de breekbare twijfel van Annie ontwapenend. Ze hapert. Ze aarzelt. Ze zoekt een evenwicht en zuigt je terug naar de confronterende realiteit. Haar hoekig abrupte uitingen gaan samen met een haast kinderlijke oprechtheid. Het meest tedere moment van de voorstelling ontstaat wanneer ze zich door de zwaartekracht laat zakken en zichzelf als een gewond dier op de grond voorttrekt. Haar dynamiek is gekentekend door een improvisatorisch, incompleet karakter wat een lucide werking heeft. Noem Annie zuurstof, dan is Lora vuur.

tordre_2_Patrick Imbert

Patrick Imbert

Deze breekbare, delicate puurheid overstijgt het gekunstelde gehalte van de dartele begin- en eindscènes. De finale actie is namelijk een uitbundig dansje als leuk staartje (maar ook niets meer), waarin zottigheid de overhand neemt. Hiernaast is het ook jammer dat de spanningsboog soms wat in elkaar zakte. Het eindeloze gedraai kreeg uiteindelijk ook een verklaring doorheen het microotje, waar Lora al tollend haar bekentenis in uitsprak: bedoeld als een openhartig opbiechten van haar kindergeheim. Wilde de choreograaf de magie bewust doorbreken door deze interrupties? Misschien. Het totaalpakket was alleszins meer dan geslaagd: zowel decor als lichtontwerp, muziek en danseressen vloeiden moeiteloos in elkaar over tot een zeer bevredigend geheel. Een absoluut adembenemende aanrader!

tordre_1_Patrick Imbert.png

Patrick Imbert

Wat? TordreRachid Ouramdane: Annie Hanauer & Lora Juodkaite // Wanneer? 28 april 2016, 20u30 // Waar? STUK (Naamsestraat 96, Leuven)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s