Rosas brengt ode aan Rilke

rosas(Copyright: Herman Sorgeloos)

Op 19, 20 en 21 oktober voert Rosas in het STUK een voorstelling op met een interpretatie van Rainer Maria Rilkes zogenaamde poëtische proza “Die Weise von Liebe und Tod des Cornets Christopher Rilke”.

De Soetezaal in het STUK is allesbehalve intiem te noemen: beige muren, wit licht dat overweldigend aandoet en hoewel het lichtgrijze podium grenst aan de voorste rij stoelen, voelt het alsof er een grote afstand is tussen publiek en performers. De zaal is relatief klein, maar voelt groots aan door alle voorgenoemde elementen. De zaal zit vol maar voelt als een lege ruimte.
Dit gebrek aan intimiteit komt bijna als een motief terug: terwijl De Keersmaeker de tekst voorbrengt, kijkt ze niet louter uit de richting van het publiek, soms staat ze er zelfs met de rug naartoe en spreekt tegen de projectie op de achterste muur van de zaal. Het voelt als een soort verzachte vorm van Verfremdung.

De vloer is bedekt met kalk: doorheen de voorstelling ontstaan er zo vormen, een wirwar van lijnen. Nadat het applaus op het einde is weggestorven, blijven enkel die figuren over op het lege podium, net als de herinneringen van een veiliger thuis waar in de tekst met heimwee wordt op teruggekeken.

Met het licht nog aan, net nadat alle toeschouwers hun plek gevonden hebben, stapt Michaël Pomero met vastberaden tred het podium op en danst, met als enige begeleiding het geluid van zijn schoenen op de vloer. De kleuren van zijn kleren hebben dezelfde koude tinten als de zaal.

rosas-2(Copyright: Anne Van Aerschot)

Op dat moment is het nog moeilijk om de link met de tekst te leggen, maar Pomero maakt dat meer dan goed met zijn sterke techniek die vooral zichtbaar wordt in strakke, lange lijnen en beheerste sprongen. Hij verdwijnt van het podium, het licht gaat uit en de tekst wordt, stuk per stuk, geprojecteerd op een zwarte achtergrond. Links het origineel in het Duits, rechts de Nederlandse vertaling die zeer geslaagd is maar toch de pracht van Rilkes tekst niet kan evenaren, wat geen verrassing is.

Na minutenlang lezen in de doodstille zaal klinkt plots het geluid van een dwarsfluit of toch een hedendaagse interpretatie van het instrument. Een heel schel en vaak onaangenaam geluid dat de wanhoop van de gevangen en gewonde vrouw in de tekst die op dat moment geprojecteerd wordt goed illustreert en ondersteunt. Maar na de projectie blijft het spel aanhouden, en het wordt steeds oncomfortabeler om naar te luisteren.

Een technische storing met het licht wordt nuchter en duidelijk naar het publiek toe gecommuniceerd en wanneer het probleem opgelost is, besluit De Keersmaeker om weer op te pikken bij het begin van Chryssi Dimitrious dwarsfluitspel. Het publiek dat daar dankbaar om was, moet in de minderheid zijn geweest. Over de professionaliteit van dit trio valt alleszins niet te twisten: na de onderbreking kropen ze meteen weer in hun rol en vielen er geen moment uit.

Er volgt een duet tussen Pomero en De Keersmaeker, dat esthetisch niet te wensen overlaat maar wel erg hermetisch is (zoals helaas wel vaker het geval is bij haar producties) waardoor het wederom moeilijk te rijmen valt met de tekst. Er zijn in de choreografie wel een aantal motieven en frases te herkennen en die harmonie maakt het gemakkelijker te volgen. Het dansen kent ook een aantal keer de evolutie van statisch naar dynamisch: een zeer verstandige keuze omdat er hierdoor geen enkel teken van energieverlies te ontdekken was bij de dansers, ook niet naar het einde toe.

Bij het laatste en meest essentiële deel van de voorstelling staat De Keersmaeker alleen op het podium, en terecht, want ze bewees nogmaals dat ze dan op haar best is. Ze brengt de tekst, luid en verstaanbaar. Hier gaat de choreografie wel hand in hand met de tekst en de woorden worden benadrukt met accenten in haar bewegingen.

De combinatie van de twee uitdrukkingsvormen die elkaar uitstekend aanvullen geeft de dans zelf ook betekenis. Met deze geweldige performance eindigt de voorstelling, die dankzij De Keersmaeker ook als een ode aan Rilkes literatuur voelt.

Wat? Rosas voert “Die Weise von Liebe und Tod des Cornets Christopher Rilke” op // Waar? STUK // Wanneer? 19, 20 en 21 oktober // Prijs? 20EUR, reductie 16EUR // Website? http://www.stuk.be/nl/node/36753

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s