It’s (not) my paradise

kvs_nmparadisedannywillems_6uv2084_29827856932_oCopyright: Danny  Willems

Een groot scherm in het midden, een kleiner scherm omhuld in een zijden gordijn aan de rechterkant en twee verouderde televisietoestellen aan de linkerkant. Sachli Gholamalizad zit onder een zalmkleurige deken en begint te vertellen.

“Het ziet eruit als een plek als een ander: een plek op het land, in een land aan de zee. Het is mijn grond. Mijn heimwee naar een tijd die ik nooit heb gekend, mijn verloren paradijs.”

Sachli Gholamalizad vertelt een verhaal over haar familie. In vroegere tijden was haar grootvader de eigenaar van een nachtclub: plezier, alcohol en diva’s. Het was een mooie tijd, een tijd die nu voorbij is. Sachli Gholamalizad gaat allereerst op bezoek bij haar ooms. De gesprekken variëren: van het watergeven van de planten naar de verdeling van de grond naar het ophalen van herinneringen. Met thee en gedroogd fruit – “zonder suiker”, voegen de ooms er voor de jongere dame aan toe. Het klinkt gezellig en dat is het in zekere zin vast ook, maar toch bevat elk gesprek ook een duistere ondertoon. Hoe is het bijvoorbeeld mogelijk dat zonen één stuk van de grond erven, terwijl de dochters slechts een half stuk van de grond krijgen? De ooms verschuilen zich achter de wetten die er in Iran heersen. Het geeft aan de kijker een eerste glimp op hoe de grootvader een man was die alles voor het zeggen had.

Vervolgens bezoekt Sachli Gholamalizad haar halftante en haar grootmoeder. Haar grootmoeder komt bij de kijker over als het clichévoorbeeld van een grootmoeder – ongeacht de cultuur. Een bijzonder knappe en gezellige vrouw met humor, en met het hart op de juiste plek. De filmfragmenten tonen hoe deze vrouw altijd onderdanig was aan haar man. Zo sloeg haar man haar en sloot hij haar gedurende zes maanden op, omdat hij vond dat ze in de weg liep bij zijn andere vrouw. De grootmoeder gaat ondertussen op haar eigen manier met het verleden om. Het is onmogelijk om als kijker voor deze vrouw geen sympathie te voelen, en zelf zou ik onmiddellijk bij haar op de thee willen gaan. Als Sachli Gholamalizad terug naar België vertrekt krijgt haar grootmoeder tranen in haar ogen. Toch wil ze niet huilen, want – en zo zegt ze:

“Je kwam hier gelukkig aan. Ik wil dat je gelukkig vertrekt.”

De schaars geklede Sachli Gholamalizad bevindt zich tijdens de voorstelling achter de geprojecteerde schermen. In het begin van de voorstelling zit ze aan de rechterkant van het podium en vertelt ze. Daarna legt ze zich in foetushouding neer. Ongeveer in de helft van de voorstelling verplaatst ze zich naar het midden van het podium. Op dit moment geeft ze zich over aan een sensuele, Iraanse dans. Langzaam, maar steeds sneller en beweeglijker. Felle, paarsgekleurde lichten zetten het tafereel letterlijk in de spotlights. Vervolgens verplaatst ze zich naar de linkerkant van het podium. Hier staat haar make-uptafel en haar kledingrek. Ze maakt zich op en wisselt van kledij: eerst trekt ze een lange, doorschijnende jas aan en vervolgens kleedt ze zich in een zwart kostuum met een witte blouse onder. Met haar felle make-up en hoge naaldhakken gaat ze op het einde van de voorstelling voor het grootste scherm staan en begint ze te zingen: help me, help me.

Ongelijkheid

(Not) my paradise is een vervolg op de voorstelling A Reason To Talk. In A Reason To Talk gaat Sachli Gholamalizad op zoek naar verklaringen voor de verzwaarde moeder-dochterrelatie. In (Not) my paradise legt ze de focus eerder op haar grootmoeder en staan onderwerpen zoals de ongelijkheid tussen Oost en West, tussen man en vrouw, … centraal. Het valt mij tijdens de voorstelling op dat Sachli Gholamalizad harder reageert op haar ooms dan op haar grootmoeder. Ik vermoed – bijna als vanzelfsprekend – dat dit te maken heeft met de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen, maar is dat ook de reden? Of schuilt er nog iets anders?

Applaus, maar geen staande ovatie

Sachli Gholamalizad brengt met deze voorstelling zowel dans, woord, zang als film. Het grootste deel van de voorstelling bestaat echter uit filmfragmenten. Dit heeft als voordeel dat je als kijker een duidelijk beeld krijgt over het leven in Iran. Dat spreekt mij aan. Dat de cultuur sterk verschillend is van de cultuur waarin wij, Europeanen, zijn opgegroeid, dat weet ieder van ons. Toch ben ik nooit in een land zoals Iran geweest. Deze voorstelling geeft dankzij de filmfragmenten een duidelijk beeld waarin zowel de mooie als de eerder pijnlijke beelden van het Iraanse leven naar voren komen. Toch heeft het vele gebruik van filmfragmenten ook nadelen. De fragmenten zijn ondertiteld, maar dat zorgt ervoor dat het publiek steeds hoger en naar voren beweegt om de ondertiteling ook te kunnen lezen. Als je bovenaan zit – zoals ik – wordt dat na een tijdje natuurlijk knap vervelend. Bovendien mag een theatervoorstelling voor mij meer afwisseling inhouden tussen film, woord, zang en dans. Het mag natuurlijk geen chaos worden van allerleitjes door elkaar, maar deze voorstelling neigt voor mij eerder naar film dan naar theater. Waar Gholamalizad echter zonder enige twijfel wel in geslaagd is, is om het Iraanse leven bijzonder mooi weer te geven. Een applaus dus, maar geen staande ovatie.

Wat? (Not) my paradise van en met Sachli Gholamalizad en Senjan Jansen – KVS  Wanneer? Woensdag 9 november 2016 om 20u00
Waar? 30CC/Wagehuys
Prijzen? 13 euro (50% korting voor cultuurkaarthouders)
Meer info? (Not) my paradise – 30CC

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s