The Robert Glasper Experiment in het Depot: wij waren de proefkonijnen

Het feit dat je een contract hebt bij hét jazzlabel Blue Note Records geeft aan dat je als jazzartiest wat speciaals te bieden hebt. ‘The Experiment’ is maar één van de vele projecten die Robert Glasper op zijn naam heeft staan. Afgelopen zondag stopte de band in Leuven voor een show in het Depot. 

15042141_10154786720281349_8372718077579410701_o

Copyright Tom Herbots

Robert Glasper heeft het als jazzpianist in deze tijd goed voor elkaar. In 2012 mocht hij met ‘Black Radio’ al een Grammy in ontvangst nemen voor beste R&B album. In 2015 mocht hij aan een paar nummers meewerken van het door de muziekpers unaniem geprezen album ‘To Pimp a Butterfly’ van Kendrick Lamar. Daarmee heeft hij meegewerkt aan wat later het favoriete nummer van Barack Obama zou worden. Dit jaar kreeg hij veel lof voor zijn nieuwe soloalbum vol Miles Davis covers – met name de single Ghetto Walkin’ deed het erg goed – en september zag ook nog de release van The Experiment’s derde album ArtScience. Glasper is een bezige bij.

‘The Experiment’ is echter toch wel Glasper’s meest succesvolle project en dat komt natuurlijk mede door de kundige artiesten die hij om zich heen verzameld heeft. Derrick Hodge verzorgt de bas en Mark Colenburg neemt de drums voor zijn rekening. Met name zanger en saxofonist Casey Benjamin is door zijn half-roodgeverfde dreadlocks een bijzondere vertoning.

Bij mijn binnenkomst vlak voor aanvang is de zaal nog vrijwel leeg, maar dit blijkt echter te komen door het gebrek aan voorprogramma in de zaal, DJ Kwak was zijn soultunes in het café aan het spelen. Langzaamaan stroomt het publiek dat nog aan de bar stond gekluisterd ook de zaal binnen en wordt het gezellig druk. Nietsvermoedend wachtend met een pint in de hand, niet wetend waaraan we onderworpen zouden worden.

Een kwartier te laat komt de band kalm het podium op lopen. De bandleden frunniken nog even aan hun apparatuur om even te testen of alles nog werkt, waarna Glasper met “Whassup, Belgium!” het publiek aanspreekt vanachter zijn piano. Bij de vraag wie het nieuwe album al geluisterd heeft volgt er een vrij timide reactie, waarna hij zegt dat ze vrijwel uitsluitend nieuw werk gaan spelen. “So for those of you that don’t know it, you’re not going to know what the fuck is going on” zegt hij vervolgens lachend, waarna het eerste nummer wordt ingezet. Wel, die uitspraak wordt meteen waargemaakt en daarmee nog vaker deze avond.

Het eerste nummer ‘No One Like You’ krijgt een nieuwe draai en wordt uitgerekt tot ruim een kwartier. Glasper is midden in het nummer de eerste die de eer krijgt om te soleren, waarna hij begint aan een vreemd, dissonant duet met de drummer dat minuut na minuut blijft aanhouden. Terwijl de andere bandleden even het podium aflopen verbreekt hij geen moment het oogcontact met het publiek: een vreemd moment dat zowel intiem als ongemakkelijk aanvoelt. Glasper lijkt onze mate van kuddegedrag te testen: applaudisseren we hier blind voor?

Meteen hierop volgt met ‘Thinking Bout You’ het dieptepunt van de set. De band staat weer compleet op het podium maar in plaats van Benjamin verzorgt Glasper de vocals van het nummer. Het wordt al snel duidelijk dat hij zich beter bij de pianotoetsen kan houden want zingen is duidelijk niet zijn sterkste punt. Hij zingt vals en zonder passie. De vocoder die op de studioversie wel te horen is ontbreekt, maar deze zou hij goed kunnen gebruiken.

Gelukkig is dit de enige keer tijdens het concert dat Glasper naar de microfoon grijpt om te zingen en weet de band de aandacht van het publiek al snel weer terug te winnen. ‘Find You’ is een heftig maar intens fusionnummer en bij ‘Day to Day’ toont zich als een van de meer dansbare nummers van het nieuwe album. Elk eigen nummer krijgt een volledig nieuwe wending op het podium en ieder bandlid krijgt tijdens het concert meerdere keren de mogelijkheid om een solo te doen. Bij een bassolo van Hodge houdt het publiek zijn adem in, om vervolgens weer los te gaan op ‘Written in Stone’. Benjamin zet tijdens ‘Tell Me A Bedtime Story’ een bijzonder experimentele saxsolo neer, waar het even lijkt alsof hij vergeten is hoe een saxofoon ook al weer werkt, maar hij zich gelukkig snel herpakt.

15000712_10154786720201349_8078036293447334801_o

Copyright Tom Herbots

De band is goed op elkaar ingespeeld, maar veel onderlinge chemie is er niet te bespeuren tussen de leden. De bassist en gitarist staan roerloos achteraan en komen pas bij een solo een beetje tot leven. Onderling oogcontact wordt er weinig gemaakt; alleen Glasper en Colenburg schenken elkaar zo nu en dan wat aandacht. En met succes, hun gezamenlijke improvisaties horen tot de beste momenten van het concert.

Maar wat ‘The Experiment’ bijzonder maakt is de manier waarop ze andermans werk coveren. Op zich is het coveren van ander werk niet zo speciaal, maar zij weten het als zodanig te doen dat de covers als subtiele verwijzingen tussen de eigen nummers geplaatst worden. Zo begint het met Glasper die heel kort ‘Everything in its right place’ van Radiohead covert, om vervolgens in een prachtige instrumentale cover van ‘How Much A Dollar Really Cost’ Kendrick Lamar over te gaan. Maar ook ‘Girl’ van The Internet passeert heel kort de revue, net als ‘Smells Like Teen Spirit’ van Nirvana en ‘I Can’t Help It’ van Michael Jackson.

Zo zijn er waarschijnlijk nog talloze kleine covers die ik niet herkend heb. De overgangen tussen de nummers zijn zo subtiel dat de tweede helft van het concert één grote medley wordt. Zo speelt de band gedurende een klein uur vrijwel zonder pauze en vloeit het ene nummer over in de andere. Dit is uiteindelijk waar de band in uitblinkt. Na bijna 2 uur gespeeld te hebben komt de band na een lang applaus nog even terug voor ‘Gonna Be Alright’, waar Glasper voor de grap met succes nog even een ironische rap-freestyle doet. Het daagt me dat hij de hele tijd al de draak steekt met het publiek en dat hij dat aan het begin met zijn solo waarschijnlijk ook deed. Hij test ons. Nadat hij de namen van de bandleden nog drie keer gezegd heeft, verdwijnen ze definitief van het podium. De felle gele lampen gaan aan. Het experiment is helaas voorbij.

Wat? The Robert Glasper Experiment // Wanneer? Zo 13 November // Waar? Het Depot // Prijs: 21 euro (18 voor cultuurkaart) // Meer info? Klik hier voor de website van Robert Glasper en hier voor de evenementpagina

Advertenties

2 gedachtes over “The Robert Glasper Experiment in het Depot: wij waren de proefkonijnen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s