De moed om te doden: over een verstoorde vader-zoonrelatie, seksuele verlangens en het (niet) hebben van moed

de moed om te doden, guy cassiersCopyright: Kurt Van Der Elst

Met De moed om te doden van de Zweedse schrijver Lars Norén brengt Guy Cassiers een weerzinwekkende familiedrama over een verstoorde vader-zoonrelatie. Om iemand te doden echter – zo geeft de titel aan – is moed nodig, maar laat moed nu net datgene zijn dat zowel vader als zoon niet heeft. Zo vader, zo zoon, maar wie zal zich uiteindelijk toch moedig tonen?

Vader Etienne (door Dirk Van Dijck) vindt dat de tijden zijn veranderd. In zijn tijd ging het er namelijk allemaal heel anders aan toe: 40 jaar lang heeft hij als ober hard gewerkt. Hard werken en lange dagen maken, daar draaide het om. Dat ziet hij tegenwoordig bij zijn zoon Eric (door Wouter Hendrickx) niet meer. Eric is ook ober, maar hij durft zelfs met afgebeten vingernagels in een restaurant te werken. Dat de mensen niet weigeren om door hem bediend te worden, dat snapt hij niet. Een schande, dat is het! Etienne heeft zijn beste dagen gehad: vroeger was alles beter. Hij sukkelt met zijn knieën – echter vooral wanneer het hem uitkomt – en hij heeft ook geen geld op overschot. Als hij aan zijn zoon om geld vraagt krijgt hij niets, want Eric zou ook geen geld hebben. Etienne begrijpt het niet. Hij heeft zijn leven lang aan mensen gegeven en gegeven, maar wat krijgt hij terug? Bitter weinig, zo vindt hij. En dan zijn er ook nog zijn seksuele verlangens. Vroeger had hij élke dag seks, jawel. Hij mocht van zijn vrouw élke dag, maar sinds zij is gestorven komt het er natuurlijk niet meer van. Maar – zo zegt hij – iedereen denkt dat hij daar te oud voor is, dat het allemaal niet meer zo werkt op zijn leeftijd. Dat is natuurlijk flauwe kul!

Zoon Eric woont in een groot huis waarvan hij een aantal kamers niet gebruikt. Hij heeft niet veel nodig: waarom drie kamers hebben als één kamer ook voldoende is? Hij denkt erover na de kamers te verhuren, maar daar stemt zijn vader niet mee in want “hoe kan een huis een thuis zijn als er vreemden wonen?”. Eric vindt dat hij zich daar niet mee te bemoeien heeft want “wat weet hij nu van een thuis?”. Eric gaat volop tegen zijn vader in – die hem gemeen noemt – maar feitelijk laat het hem allemaal ijskoud. Hij moet van zijn vader niet veel weten en het liefst heeft hij dat hij hem met rust laat, iets dat nooit gebeurt.

Vader en zoon gaan van de ene ruzie naar de andere ruzie. Op het eerste zicht lijkt het over banale dialogen te gaan: van een discussie over een ditje naar een ruzie over een datje. Hoe verder de voorstelling echter vordert hoe duidelijker het wordt dat er meer achter deze gesprekken schuilt. Een ruzie over iets banaals blijkt dan een uiting van iets dat er in het verleden is gebeurd. Naarmate de voorstelling vordert krijg je als kijker een beter beeld waarom zowel de vader als de zoon zich op een bepaalde manier gedraagt. Door het bezoek van de nog-niet-echt-vriendin-want-we-hebben-het-zo-nog-niet-benoemd van Eric, Radka (door Aminata Demba), blijkt dit des te meer.  In het begin voel je bijvoorbeeld een soort medeleven voor de vader omdat zijn zoon bikkelhard en tegelijkertijd ijskoud tegen hem is. Op het einde van de voorstelling ontdek je hoe egoïstisch hij eigenlijk is en veranderen de perspectieven. Zo vader, zo zoon, maar wie zal zich uiteindelijk toch moedig tonen?

De moed om te doden is een voorstelling die eerder sober te noemen valt. Op het podium staat enkel een stoel met een tafel aan de linkerkant en een stoel met een kastje en een lamp aan de rechterkant. Er wordt verder geen technologie gebruikt, waardoor de kracht van de voorstelling zich enkel berust op de teksten en de acteurs. En die kracht komt over bij het publiek! IJzerscherpe teksten worden afgewisseld met humor waardoor het publiek meermaals aan het lachen wordt gebracht. Ook de acteurs weten hun rol overtuigend en verfijnd te spelen en dat is toch niet onopmerkelijk. In eerste instantie zou Marc Van Eeghem namelijk de rol van vader spelen, maar hij moest enkele dagen voor de première wegens ziekte afhaken. Dirk Van Dijck nam last-minute zijn rol over, maar daar was niets van te merken. Het publiek kreeg een knap staaltje acteerwerk te zien. Het warme applaus voor De moed om te doden was meer dan verdiend.

Wat? De moed om te doden – Toneelhuis | Guy Cassiers
Wanneer? Dinsdag 15 november en woensdag 16 november 2016 om 20u00
Waar? 30CC/Schouwburg
Prijzen? 18, 16 of 8 euro (50% korting voor cultuurkaarthouders)
Meer info? De moed om te doden – 30CC

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s