M-useumnacht: een extra lang verslag door drie bloggers

knipsel

Afgelopen woensdagavond opende Museum M haar deuren voor de M-useumnacht. Met een kleine duizend bezoekers werd deze avond een groot succes en hoewel de organisatoren even bang waren mensen terug naar huis te moeten sturen omdat het te druk werd, verdeelde het volk zich erg goed. Men kon op verschillende plaatsen, doorheen het hele museum, dingen beleven. De vaste tentoonstellingen werden het decor voor jonge kunstenaars. Wanneer je je in een zaal begaf kon je bijvoorbeeld plots worden aangesproken door een gids van studentenvereniging Mecenas – wil je wat uitleg bij deze werken? – en je kreeg zomaar een korte rondleiding. Emmanuel van der Beek, Andrea Vercammen en Matilde Quirynen brengen voor U verslag uit van deze avond vol variatie.

Studenten Luca Lemmens

Plots klinkt van achter de muren van zaal 3 een meerstemmig koor. Verwarring, verbazing, een twijfelend publiek. Zodra ze tevoorschijn komen blijken de muzikanten minder talrijk dan ze klonken. De studenten muziektherapie van het Lemmensinstituut – een tiental – zetten zich voor een reeks foto’s van Lieve Blancquaert die verspreid hangen tussen de oude kunstcollectie van M. De muziek treedt in interactie met het werk: we herkennen Arabische klanken, zien op de fotoreeks een vrouw in Islamitisch gewaad. Daarna trekken de muzikanten in processie langs drie andere zalen heen en stoppen daar ook telkens bij werk van Blancquaert. De muziek zorgt voor verstilling in de zalen. De muzikanten bewijzen zich vaardig op meerdere instrumenten en voeren de muziek overtuigend uit. Later hoor ik dat de muziek allemaal zelf bedacht is tijdens improvisatieworkshops en zelfs op het moment zelf niet alles vaststaat: indrukwekkend.

Marcia Liu

Vanuit het publiek komt Marcia Liu gedanst. Ze heeft een spiegel voor haar gezicht hangen, met takken aan haar lichaam bevestigd. Tegen de achtergrond van een groot, zestiende-eeuws wandtapijt danst ze, gekleed in een blinkende broek en een lichtgroene regenjas. Ze gooit haar spiegel op de grond. Op een soundscape die Adrian Kurth live brengt, beweegt ze van de ene kant van de zaal naar de andere, verliest ze zichzelf in ritmische bewegingen, als in een trance. Dan een verrassing: Adrian Kurth schuift de micro naar zich toe en zingt zowaar een vroeg zeventiende-eeuws lied op tekst van Petrarca. Tutto’il dì piango… (de hele dag ween ik). Hij is duidelijk geen zanger die vaak renaissancemuziek uitvoert, maar dat kan de sfeer niet breken. Verwoordt het lied wat Liu danst? Ze komt dicht bij het publiek, maar op geen enkel moment lijkt ze de blikken van de toeschouwers op te zoeken. Tot het einde van de performance zal ze het publiek niet aankijken. Marcia Liu danst de moeilijke zoektocht naar zichzelf.

Lotte Suvée

Salon géologique is een werk van Yto Barrada dat gecreëerd wordt met tal van kussens, dekens, houten stokken en planken in allerlei formaten en kleuren die samen met enkele illustraties aan de muur staan opgesteld in zaal 17. Te midden van dit werk beweegt Lotte Suvée. Haar bewegingsperformance onderzoekt de verhouding tussen het werk van Barrada en een werk van zichzelf dat ze eerder maakte. Tent’s: over de vergankelijkheid van de kindertijd. Met herkenbare kampenbouw-acties en humoristische moppen in interactie met het publiek bouwt en verbouwt Suvée allerlei schutplaatsen. Als toeschouwer word je ontroerd door deze speelsheid. Tot ze plots verdwijnt en ons meeneemt naar een andere ruimte.

Het tweede deel gaat verder in zaal 20: een smalle gang waar maar een deel van het publiek dat zich eerder in zaal 17 bevond niet binnen kan. Een 5-tal performers bewegen zich tussen het publiek in gekleurde doeken en vormen zo levende sculpturen die van vorm veranderen. Deze vormen worden bizar, humoristisch of absurd. Een interessante zoektocht van Lotte Suvée naar hoe de grens tussen beeldende kunst en beweging kan vervagen.

barrada16.jpg

Yto Barrada Salon géologique

Se_Ren_Dip Trio

Helemaal boven speelt Se_Ren_Dip een klanklandschap bij het werk van de Eutopia-tentoonstelling. Sax, gitaar en cello, vervormd door een batterij electronics, brengen een bevreemdende klankenwereld. Het Leuvense trio creëert zo dezelfde unheimliche sfeer die ook de werken ademen.

Mary Reid Kelley

Zoals de Amerikaanse Mary Reid Kelley al eerder deed op het Playground Festival in Het Stuk, verbaast ze ons in haar zwart-witfilmpjes, tentoongesteld in museum M, opnieuw met haar gevatte humor vol woordspelingen en intertekstualiteit. In eindeloze monologen vol dubbelzinnigheden vertelt en beeldt ze verhalen uit over mythische personages (allemaal gespeeld door Kelley zelf) die worstelen met de dood, het leven, mentale problemen, liefde en vooral seksualiteit. Ondanks de overdreven hoeveelheden schaam- en okselhaar die haar kostuums versieren, en het komische effect van uitpuilende ogen en met een stift getekende kaaklijnen en borsten, kaart ze wel degelijk ook serieuze onderwerpen aan. Harde zwarte lijnen en bolletjes in haar beelden geven haar films een Lichtenstein-achtig sfeertje.

In Museum M vind je onder andere Swinburne’s Pasiphae: het verhaal waarin de minotaurus verwekt wordt doordat de jaloerse Venus Pasiphaë vervloekt tot het seksueel aangetrokken zijn tot een stier, en The Thong of Dionysus: waarin de Griekse held Priapus verliefd wordt op het lijk van de minotaurus. Dat volledig absurd, grappig en toch ook tragisch liefdesverhaal eindigt met een van Kelley’s beste woordgrappen: “I like a sense of humor in my honey. I love a joke, and you smell funny.”

Helaas voor de kunstliefhebbers zonder taalknobbel zijn haar teksten vrij complex en niet ondertiteld. Toch is het nog steeds de moeite waard even naar haar filmpjes te kijken, want zulke originele kostuums, maskers en decors zie je niet vaak (genoeg).

mary reid kelley.jpg

Mary Reid Kelley

Dez Mona

Op deze avond start de Antwerpse band Dez Mona, met Gregory Frateur als frontman, hun tour Close to you, een titel die ontleend is aan een nummer van Burt Bacharach. Normaliter brengt Dez Mona up-tempo nummers waarvan de beats in je lijf kruipen maar met Close to you richten ze zich meer op intieme ballades. Van vrolijke – bijna balkan – ritmes tot nummers met enkel stem en gitaar waarbij je kan wegdromen brengt Dez Mona een uur  lang een gevarieerd programma. Hoewel het publiek zich zeer rustig houdt (wat tevens benoemd wordt door Frateur zelf) geniet iedereen met volle teugen. Met een stem als een kathedraal, drums, gitaren, tweede en derde stemmen, contrabas, piano, een accordeonist met bakken vol talent, het bis-nummer A part of us all en een enorm liefdevol applaus wordt dit een concert van formaat.

Voor de liefhebbers: de Close to you-tour trekt nog door België t.e.m. 17 december 2016.

Waar gingen wij heen? M-useumnacht // Wanneer? Woensdag 23 november 2016 // Waar? Museum M Leuven // Prijs? Gratis voor cultuurkaarthouders, €5 voor studenten en personeel van de KU Leuven, €10 voor andere liefhebbers

Tot volgend jaar!

Advertenties

2 gedachtes over “M-useumnacht: een extra lang verslag door drie bloggers

  1. Toch Adrian Kurth is wel een zanger met een prachtige stem, met grote ervaring in befaamde koren en als solist… regelmatig in concerten te horen : in Belgïe en in het buitenland…. Hij is een musicus door en door. Een mens die geen zanger is mag Caccini niet vertonen… Verbaasd voor zo weinig muziekkennis van de schrijver…
    Marie-Claire Mommer
    Bezoeker van “Utopia”-Night 23 november 2016, 21 uur

    • Beste Marie-Claire Mommer

      Hartelijk dank voor uw reactie. Tijdens de voorstelling was ik in de eerste plaats onder de indruk van hoe mooi de performance werd gekleurd door de onverwachte tussenkomst van de warme stem van Adrian Kurth (“dat kon de sfeer niet drukken”). Echter, als zanger voer ik zelf veelvuldig vroeg 17de-eeuwse muziek uit (Caccini in het bijzonder) en kan ik na veel lessen en masterclasses een goed oordeel vormen over de technische benadering van zo’n werk. Aan Adrian Kurths uitvoering kon ik afleiden dat hij dit repertoire niet op professioneel niveau zingt. Echter, ik besef dat mijn verwoording te weinig specifiek was. Daarom verander ik “zanger” in “zanger die vaak renaissancemuziek uitvoert”. Dat maakt het oordeel evenwichtiger en in mijn ogen correct.

      Vriendelijke groeten
      Emmanuel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s