Figure a Sea: meditatie anders bekeken

Deborah Hay, las ik, had in het verleden reeds samengewerkt met niemand minder dan Forsythe, Cunningham en zelfs Mikhail Baryshnikov, de invloedrijkste persoon in de geschiedenis van het ballet. Het spreekt voor zich dat mijn verwachtingen voor de voorstelling hoog lagen.

Terwijl het publiek binnensijpelt in de zaal en in de warmte van de schouwburg hun jas afneemt, is er op het podium al opvallend veel beweging. Alle dansers van de productie staan reeds op het podium: zonder muziek brengen ze een voorsmaakje van de avond, in groep, per twee of alleen.

Wat meteen opvalt is dat de coulissen weggehaald zijn. De bewegingsruimte wordt zo meteen meters breder en daar maken de dansers dankbaar gebruik van. Ook dansen en poseren ze op de trappen links en rechts vooraan in de zaal. Het concept ‘podium’ wordt herzien en in een hedendaags jasje gestoken.

Mijn aandacht wordt getrokken door de kledij, simpel maar toch zo mooi: de kleuren grijs, zwart en blauw overheersen en toch vervallen ze niet in de kostuumclichés van de moderne danswereld. Wat deze kleuren nog beter doet uitkomen is het volledig witte decor. Alle artiesten samen op het podium hebben iets weg van een schilderij, waar af en toe iemand uitkruipt of ontsnapt. Vervolgens keren ze weer terug naar waar ze horen, hun plek in de zorgvuldig samengestelde compositie.

Een heel sterk punt, dat ook terugverwijst naar de compositie zoals in een schilderij, zijn de poses per twee of drie. Een mooi samenspel tussen een aantal dansers, waarbij emotievolle maar toch ludieke houdingen worden aangenomen. Een reeks van zo’n houdingen vormt, met een beetje verbeelding, een stukje woordloos theater.

De choreografie zelf blaast mij niet omver, maar bij nader inzien is dat misschien Hays bedoeling ook helemaal niet. De bewegingen zijn simpel, niet bombastisch of indrukwekkend maar de esthetische harmonie van de figuren op het doek maken dat zeker goed.

Het was dan ook niet zomaar een dansvoorstelling. Muziek en choreografie congrueren niet en er wordt meer geposeerd dan gedanst. Het is eerder uitgebeelde kunst met veel aandacht voor mooie lijnen en vormen die de dansers op zichzelf of dicht bij elkaar in een groep produceren.

Opvallend was het schijnbare verschil in niveau tussen de dansers: sommigen onder hen hebben veel meer controle over hun lichaam dan anderen, en logischerwijze weten zij het dan ook beter te benutten. Door het samenspel van lichaam en geest en gebrek aan theatraliteit komen hun gedachten en emoties geloofwaardiger over.

Sommige stukken van de voorstelling worden zonder muziek gedanst en enkel het contrast tussen statisch en dynamisch, tussen snel en traag wordt geleid door Laurie Andersons muziek. Hierdoor lijkt dit aspect ondergeschikt aan het dansen zelf. De elektronische muziek van Anderson heeft veel weg van diegene waar Forsythe zo graag gebruik van maakt, zo weten we meteen waar Hays inspiratie om deze muziek te gebruiken vandaan komt.

Deborah Hay beschrijft Figure a Sea als ‘a meditation on seeing’. Daarin is ze zeker geslaagd: het gevoel van rust waarmee je de zaal buitengaat, is vergelijkbaar met dat van na een sessie mindfulness of een massage. Het was waarschijnlijk een zware teleurstelling voor het publiek dat een spetterende dansvoorstelling verwachtte, tenzij ze ook geïnspireerd werden door de schoonheid van deze moderne kunst die op een zeer originele manier gebracht werd.

Wat? Figure a Sea van Deborah Hay door Cullberballetten // Wanneer? 1 december ber 2016 // Waar? 30CC, Schouwburg // Prijs? Varieert tussen 17 en 25 euro.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s