Waarom Mertens’ minimal music doet discussiëren

Tijdens UUR KULTUUR speelde Wim Mertens voor de eerste keer in België zonder zijn ensemble zijn nieuwe plaat Dust of Thrust. Wat kan je anno 2016 nog doen met minimal music?

Omgeven door vier zuilen met spots in bonte kleuren wordt Wim Mertens een met de piano. De internationaal gevierde muzikant bouwt zijn muziek op uit secties van slechts enkele noten, die hij herhaalt en transformeert. Nu en dan draait hij de microfoon naar zich toe en zingt hij quasi parlando en in krakerige kopstem een melodie van losse, onverstaanbare woorden.

Wim Mertens noemt zichzelf een minimalist. Hij legt zo zijn wortels in de minimal music, een stroming die in de jaren 70 hoogtij vierde met figuren als Philip Glass en Steve Reich. Toch geeft hij aan de muziek van Glass en Reich zijn eigen draai. Hij past de strenge puls in klinkende akkoorden, weeft er behendig een melodie tussen. Het is niet verbazend dat veel cineasten zijn muziek als soundtrack willen. Of als deuntje voor een reclamespot.

Mertens’ is een performer pur sang. Zijn handen glijden behendig over de toetsen, hij rijgt de akkoorden aaneen alsof hij nooit iets anders doet. Maar de versterking maakt de rijke pianoklanken dof. Over de hele lijn loopt de uitvoering daardoor dynamische nuance mis.

Van het laatste nummer vervangt een zwaai met zijn wijsvinger het duidelijke slot dat minimal music nu eenmaal niet heeft. Terwijl enkelen opgelucht ademhalen, klappen anderen luid voor meer. Een denderend applaus sluit het concert af. Er is een rij voor handtekeningen.

Bij Wim Mertens heeft het zuivere experiment van Glass en Reich plaats geruimd voor een minimal music met akkoorden die ons bekend in de oren klinken. Er is plaats voor melodie, een voorzichtige spanningsboog. Mertens verbindt het minimalistische keurslijf met toegankelijker genres en bereikt op die manier zelfs met atypische klanken een groot publiek. Daarin ligt de grote kwaliteit van zijn muziek.

Toch staat die muziek in contrast met het spannende experiment dat je in andere delen van het hedendaagse muzieklandschap hoort. De vergelijking loopt uiteraard snel mank: Mertens’ muziek is gewoon iets anders. Maar het verklaart waarom het resultaat doet discussiëren en, terwijl een grote groep fans enthousiast de zaal verlaat, anderen ietwat onvoldaan huiswaarts keren.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s