Dance & Resistance – Endangered Human Movements vol.2

Het opzet van de voorstelling bestaat in verschillende primitieve dansen die een stuk of zeven danseressen opvoeren in de Soetezaal van het STUK. Het publiek zit niet in de zaal, maar mee op het podium zelf, dat omgeven wordt door witte gordijnen. Op deze gordijnen zien we logo’s van wereldwijd bekende merken: Shell, Nestlé, Starbucks enzovoort. Meteen een raadselachtig element, er is geen constante te ontdekken in de verscheidenheid aan bedrijven. Bij het plaatsnemen op de stoelen vullen vier danseressen de lege ruimtes tussen de stoelen en wandelen ze rond op het ritme van de xylofoon. De danseressen zijn eenvoudig gekleed met indrukwekkende kettingen, die later ook dienst blijken te doen als tiara en zelfs als rok.

Niet het industriële karakter van die projectie zet de toon voor de rest van de optreden, integendeel, wel het mysterieuze. Zoals verwacht voelen grote delen van de voorstelling bevreemdend aan, waarschijnlijk omdat deze danstraditie zo ver afstaat van de onze. Die afstand tussen de culturen maakt het ook zo moeilijk om de choreografieën precies te beschrijven. Gelukkig hoeft dat de ervaring niet in de weg te staan: het semester had niet beter kunnen afsluiten dan met deze opvoering.

Ten eerste is er veel aandacht voor de interactie met het publiek: niet alleen wordt er voor, achter en naast ons gedanst, een groot deel van het publiek neemt ook actief deel aan de dansrituelen. Ook de volgorde van de dansrituelen is goed uitgedacht: het eerste deel werkt als het ware hypnotiserend door de monotonie van de bewegingen, daarop volgen indrukwekkende, opzwepende dansen waarvoor een enorm uithoudingsvermogen nodig is. Het tempo van de muziek lag zo hoog dat een van de danseressen uit de bocht vloog en bijna op de schoot van een toeschouwer belandde, maar gezien de interactie met het publiek die ze zo hoog in het vaandel dragen, neemt niemand haar iets kwalijk.

De voorstelling sluit af met “Danza de la pluma” uit Mexico, waarbij een danseres over haar hele lichaam ornamenten met pinnen van wel meer dan 20 centimeter lang draagt en zich daarbij onder felrood licht geheimzinnig over de vloer beweegt. Daniel Zimmerman is zijn naam als visueel artiest meer dan waardig, zijn werk brengt een indrukwekkende meerwaarde: de chaotische, energieke dansen worden al helemaal excentriek door de gele en blauwe schaduwen op de witte dansvloer.

Mexicaans-Chileens choreografe Amanda Piña en visueel artiest Daniel Zimmerman brengen het beste in elkaar naar boven en bovendien vullen hun talenten elkaar uitstekend aan. Hun voorstelling komt op het goede moment, want begrip voor en inzicht in elkaars culturen hebben we vandaag meer dan ooit nodig.

Naast een kunstzinnig en cultureel meesterwerk doen ze, in zekere zin, ook nobel werk. Wat zij brengen, sterft uit. Zij vertragen deze verdwijning door de tradities en rituelen op een Leuvens podium te brengen.

Ik hoop alvast op een derde deel van Endangered Human Movements.

Wat? Nadaproductions / Amanda Piña, Endangered Human Movements vol.2 // Wanneer?  Di 20 en woe 21 december, 19.00 // Waar? STUK Soetezaal // Prijs? Varieert tussen de 12 en 16 EUR //

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s