We’re pretty fuckin’ far from okay

De opzet bleek eenvoudig: twee stoelen, twee spots, twee mensen. De thematiek was dat allesbehalve. Met een beklijvende voorstelling haalt Lisbeth Gruwez/Voetvolk de toeschouwers met verrassend weinig moeite uit hun comfortzone.

Muziek komt er niet echt aan te pas,  maar van tijd tot tijd klinken er enkele tonen die harmonieus samengaan met de choreografie. Afgezien daarvan wordt de voorstelling geleid door ademhaling en hoe langer de opvoering duurt, hoe opvallender dat geadem weerklinkt in de schouwburg. Na verloop van tijd lijkt het wel alsof de ademhaling van het publiek mee versnelt en stokt tot op het punt dat rustig ademen niet meer zo vanzelfsprekend is.

Plots is alles stil en schijnt een wit licht vanuit de achterzijde van het podium. Gruwez en partner staan met hun armen omhoog, als door de politie tegengehouden. Later zoeken ze steun en troost in een omhelzing om vervolgens elkaars T-shirts uit te rekken tot een zeil. Tenslotte is er op de achterwand een projectie te zien van een waterlijn die alsmaar stijgt, er vormt zich een diepte waar de dansers zomaar in achterblijven.

lisbeth gruwez

(Foto: Christophe Raynaud de Lage)

Behalve hun ademhaling is er niets dat hun paniek en de hopeloosheid van de situatie verraadt, maar dat is ook niet nodig. Zonder één woord wordt de correlatie met de actualiteit pijnlijk duidelijk en beseft het publiek dat er geen maandenlange discussies of lange monologen van politici nodig zijn om de ernst van de situatie aan de dag te leggen: hier gebeurt dat woordeloos op slechts 55 minuten.

De choreografie was het grootste deel van de voorstelling hetzelfde, maar dat illustreert een gevoel dat vanbinnen heerst en overheerst. De angst raast constant door hun lichaam terwijl ze proberen zich een houding te geven die hen toelaat om al die gruwelijkheden te doorstaan.

Het andere deel van de productie was een duet. Twee mensen willen elkaar helpen, maar kunnen dat niet. Een duet over hoe moeilijk het is om troost te bieden en -letterlijk- iemand op de been houden als je zelf gebukt gaat onder zorgen en verdriet.

Een gevoel van schuld sluimert na, omdat we als publiek zo zorgeloos van een avondje schouwburg kunnen genieten. Lisbeth Gruwez gaf ons een belangrijke boodschap mee, of toch zeker stof tot nadenken.

lisbeth gruwez2

(Foto: Christophe Raynaud de Lage)

 

 Wat? Lisbeth Gruwez/Voetvolk met We’re pretty fuckin’ far from okay // Wanneer?  Woensdag 29 maart 2017 om 20u // Waar? 30cc/Schouwburg// Prijs? Rang 1: 14EUR, 10EUR met reductie, rang 2: 10EUR, 6EUR met reductie //

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s