Ranke vrouwenlijven & rokende haartapijten

Moster

Een (zeer) beknopte introductie tot de Rockposterkunst + TIP: Noorse rockband MØSTER! in jeugdhuis SOJO

Zie daar! Welk onbeschaamd parachronisme tref ik nu aan, hier in ons eigenste kleine studentenstadje! Is dat een Rockposter? Het doet tenminste erg denken aan het kleurrijke fenomeen dat van Amerikaanse bodem hierheen is gewaaid, en het siert alle Leuvense plakpalen en –muren. MØSTER!—staat er, in verticale blokletters die overlappen met het rokende haar van een langhalzige schone. Haar kartelige schouders zijn driemaal bloedrood dooraderd. Ja, zij is onmiskenbaar een vrouwvulkaan.

Zo’n echte Rockposter (of Gig poster, zoals die ook wel wordt genoemd) is zeldzaam in België, maar dat deze ontdekking tot die traditie behoort, lijdt geen twijfel. Daarvoor is de lijn te organisch, het geel en het roze te psychedelisch, het vrouwenlijf te rank. Een buitensporig beeld, maar hoe kan zoiets in hemelsnaam bestaan?

In de jaren zestig van de vorige eeuw gaven ontwerpers als Victor Moscoso, Rick Griffin, Alton kelley en Stanley Mouse voor het eerst vorm aan de psychedelische concertposter. Ze deden dat onder de artistieke invloed van Alphonse Mucha met zijn Art Nouveau, en vooral onder de psychologische invloed van lysergeenzuurdi-ethylamide.

SONY DSC

Kloksgewijs: Victor Moscoso, Alton Kelley & Moscoso, Alphonse Mucha, Rick Griffin

Niet veel later, tijdens de tweede helft van de jaren zeventig, lapte de punkbeweging dit psychedelische hippie-ideaal aan haar zwarte, vertrappelende legerlaars. Met posters als losgeldbrieven (goedkope fotografieën, opgeplakte typografie) maakte ze de weg vrij voor de dubbele evolutie die zich tijdens de jaren tachtig voltrok: formeel toonden Art Chantry en Coop toen hoe de concertposter even grungy kon zijn als Kurt Cobains stem na een flesje codeïne-hoestsiroop; functioneel verloor de poster steeds meer haar promotionele doeleinden ten voordele van een verzamelaars-ideaal: in limited edition gezeefdrukt en door de kunstenaar van handtekening voorzien, werden ze op de betreffende concerten te koop aangeboden. Vandaag heeft die evolutie zich geheel voltrokken: de Rockposter is een volwaardig kunstobject.

Coop chantry

Links: Art Chantry; Rechts: Coop

Maar als van íemand gezegd wordt dat hij eigenhandig de Rockposter een nieuwe weg instuurde, is dat van Frank Kozik. Die heeft wel eens beweerd dat hij zijn posters groter, kleurrijker en ‘onmogelijker om te bestaan’ wou dan elke andere poster van een bekend label. Het resultaat van zijn inspanningen benoem ik graag met ‘het vettige’ van de Rockposter—Omdat het druipt als een dubbele bacon-cheeseburger en schreeuwt als een yankee in sportschoenen en witte sokken op vakantie in Europa.

Maar al gauw vond dit op-en-top Amerikaanse fenomeen (dat haar mosterd duidelijk meer bij R.Crumb haalt dan bij Alphonse Mucha) inderdaad ingang in het avondland. De posters van de Duitse Michael Hacker doen qua spekkigheid niet onder voor hun overzeese tegenhangers, al hebben ze niet dezelfde duistere ondertoon. Wanneer op hun beurt de Amerikanen weer geïnspireerd raken door de Europeanen, krijg je iemand als Jermaine Rogers, die zijn posters schaamteloos gebruikt als uithangbord, niet van de band, maar van zijn eigen kunst.

crumb hacker kozik rogers

Kloksgewijs: Frank Kozik, Michael Hacker, Jermaine Rogers, Robert Crumb

Het is op de lijn van een Rogers dat we ook de vrouwvulkaan kunnen rubriceren. De poster is het werk van een Italiaans driekoppig collectief dat werkt onder de naam Malleus Rock Art Lab. Meer nog dan andere Rockposterkunstenaars is hun werk te herkennen aan de ranke vrouwenlijven en rokende haartapijten. Veel ‘2017’ is er in de MØSTER!-poster niet te bespeuren. Die citeert namelijk één van Katsushika Hokusai’s Zesendertig Zichten Op De Berg Fuji, doet dat met een model en lijn ontleend aan Mucha, en met de kleuren van pakweg een Moscoso. Nou, zeg.

moster hokusai

Links: Malleus Rock Art Lab; Rechts: Katsushika Hokusai

Dat deze poster nu in Leuven prijkt, danken wij aan Orange Factory, dat hier al jaren underground rockconcerten organiseert, maar dat ook steevast samenwerkt met het Italiaanse Rock Art Lab. Op zaterdag 13 mei presenteert Orange Factory MØSTER!, de experimentele rockband die het geesteskind is van de bekende Noorse saxofonist Kjetil Møster. Saxofoon en gitaar—jazz en rock—mengen zoals je het nog nooit eerder gehoord hebt. Tenzij je natuurlijk thuis bent in de Noorse muziekscene en bijvoorbeeld Motorpsycho of Elephant9 kent. Dat verwantschap is zonder toeval, want van die twee bands spelen de respectieve frontman-gitarist Hans Magnus “Snah” Ryan en de bassist Nikolai Eilertsen ook bij MØSTER!.

Maar laat ‘Noorse rockband’ genoeg zijn ter overtuiging. Iedereen weet toch dat de Noren niet alleen de beste schaker hebben (confer mijn vorige blog), de beste kunstenaars en ontwerpers (exempli gratia de albumcovers van de twee laatstgenoemde bands), maar ook de beste muzikanten. Dat heeft, meen ik, te maken met het koude weer daar boven.

MØSTER! | SOJO (Heverlee) | 13 mei 2017 | €15 | Info & tickets hier

Vulcana_small

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s