Liefdeloos maar toch hartverscheurend: Loveless van Andrey Zvyagintsev in cinema ZED

Al sinds de Griekse oudheid gaat men graag naar iets kijken om zich daarna beter te voelen. De catharsis van toen vertaalde zich langzamerhand in de feelgood cinema van nu. Wie wordt nu niet gelukkiger van Hugh Grant z’n brilmontuur in Notting Hill? Andrey Zvyagintsev (ElenaLeviathan) daarentegen, de regisseur van de nieuwe dramafilm Loveless, schrijft feelbad cinema. Met een plot die gerust beschouwd kan worden als een tragedie van het moderne tijdperk stuurt hij de kijker de cinemazaal uit met meer weemoed dan voordien. Maar die weemoed is de kijkervaring meer dan waard.

Loveless 2

 De film speelt zich af in het huidige Moskou. Het is er koud, het is er grijs en het is er bovenal verschrikkelijk liefdeloos. Het is een wereld waarin bedrijven de Russisch-Orthodoxe schijn hoog houden door enkel werknemers met een gezin aan te werven, waardoor liefdeloze huwelijken botvieren en sommige werknemers zelfs een gezin inhuren voor personeelsfeestjes. In deze samenleving zien we Boris (Alexei Rozin) en zijn ex-vrouw in wording Zenhya (Maryana Spivak). Zij hebben wel besloten een einde te maken aan hun apathische huwelijk en zitten hun laatste weken samen uit tot hun appartement verkocht is. De wederzijdse afkeer spat van het scherm. Elk hebben ze al een nieuwe vlam veroverd en in al hun zelfbetrokkenheid verliezen ze hun twaalfjarig zoontje Alyosha (Matvey Novikov) uit het oog. Hij verdwijnt na het horen van een verschrikkelijke ruzie – een verdwijning die, zoals het opmerkzaam oog zal zien, iets wegheeft van die in Antonioni’s L’Avventura. De ouders geven Alyosha op als vermist maar de politie weigert te helpen. Samen met een team van vrijwilligers moeten Boris en Zenhya hun zoontje terugvinden, maar veeleer dan verzoenen vergroot de krampachtige samenwerking enkel de kloof die er al was.

Loveless 3.png

Het is interessant om eens de titel van deze film door de wondermachine te halen die Google translate is. De originele Russische titel (Nelyubov) wordt daar vertaald naar het Nederlandse ‘afkeer’. Deze vertaling samen met de Engelse titel Loveless vormen een goede samenvatting van de film. De personages laveren constant tussen onverschilligheid enerzijds en regelrechte aversie anderzijds. Het is prachtig om te zien op hoeveel niveaus Zvyagintsev deze thematiek doortrekt. De algemene koudheid is niet alleen te voelen in de ruimtelijke setting, maar ook in de constante aanwezigheid van technologie, het harde taalgebruik en in de doordringende muziek die dit geheel begeleidt. Zelfs de radiofragmenten die we als kijker opvangen gaan over het einde van de Maya kalender. Geen enkele diepgaande vorm van liefde valt in dit meesterwerk te bespeuren, zelfs geen moederliefde: “Ik heb nooit van iemand gehouden. Alleen van mijn moeder, als ik een kind was. Ze behandelde me slecht. Gemene eenzame teef.” zegt Zenhya die met deze quote ook de liefde voor haar eigen kind niet bevestigt.

Zvjagintsev schetst met Loveless een prachtig beeld van de huidige tragedie die zich afspeelt in Moskou, die van afkeer en onverschilligheid.

Loveless speelt nog tot eind november in cinema ZED. Voor de programmatie, klik hier, met een cultuurkaart is een ticket slechts 7 euro. 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s