Missie: Hoe een Witte Pater Leuven weet te overrompelen

Dinsdag bracht Bruno Vanden Broucke de befaamde monoloog van David Van Reybrouck terug naar Leuven. Het stuk werd geschreven door Van Reybrouck wanneer hij in Congo vertoefde voor zijn later werk ‘Congo’. De schrijver interviewde daar verscheidene Witte Paters en wist op basis van die verhalen zijn tekst te ontwikkelen. In 2007 bracht Bruno voor de eerste keer het verhaal van Pater André (onder regie van Raven Ruëll in samenwerking met KVS). Nu, 10 jaar later, krijgen we weer de kans om dit meesterwerk te aanschouwen.

bruno_vanden_broecke_foto_lieven_symaeys_0

De zaal wordt stil en we zien een oude, kreupele man met een notitieboekje op het toneel verschijnen. Pater André plaatst zich in het midden van het vrije stukje podium, achter een staander. Verder valt er niet veel te zien. André is een Witte Pater uit Congo die op ‘congé’ is in zijn thuisland. Hij komt vanavond zijn verhaal vertellen. Wat begint als een gewone monoloog over wie hij is en wat hij daar in Afrika doet gaat al snel over in een interessant stuk geschiedenis met een heel persoonlijke touche. Bruno Vanden Broucke is dan ook de geknipte acteur om deze prestatie neer te zetten. Een charismatisch man die het publiek twee uur lang dient te boeien.

De moeilijkheid van het brengen van een monoloog is uiteraard dat het niet te langdradig mag worden. Je staat ten slotte twee uur lang alleen op een podium. Het team van drie (Vanden Broucke, Van Reybrouck en Ruëll) is zich duidelijk bewust van deze val en speelt er vakkundig een spelletje mee. Net wanneer de kijker zich toch iets of wat onderuit begint te laten zakken grijpen ze de aandacht weer door: een plotse twist in de tekst, een kleine beweging en verplaatsing, het plots erbij halen van een attribuut als een cassetterecorder, … Op die manier slagen ze er in om in alle eenvoud een steeds interessant en toch afwisselend stuk neer te zetten.

Missie - cassetterecorder

Het is een memorabel moment wanneer André één van zijn zwarte Witte Paters nadoet en het scheppingsverhaal in het Frans uit de doeken doet. De oude en timide man die steeds in zijn notitieboekje staat te bladeren komt even uit zijn cocon en gaat helemaal op in zijn verhaal. De fascinatie voor zijn leven en vrienden in Congo speelt duidelijk op.

Wat het spel zo sterk en memorabel maakt, is waarschijnlijk wel het overdonderend eindstuk. Er klinkt letterlijk dondergeluid. (Spoiler alert). ‘Père’ André maakt duidelijk een einde aan zijn tekst, maar komt steeds terug voor een toevoeging. Er speelt een bepaalde frustratie op in zijn stem wanneer hij over God praat. Een sterke opbouw naar een cathartische roep van de naam ‘God’ laat de hemel openbreken en de tranen van de heer over het podium neerkomen. Pater André staat zich in de regen rustig uit te kleden. Eindigen doet hij met het openen van de doeken achter hem die een heus decor verhulde van laaghangende staaflampen die een interessant kleurenpalet toveren over de vele witte tuinstoelen die het podium vullen. André haalt er een grote vogel bij en verlaat iets later het podium. Een intense ervaring waarvoor zelfs een vlieg in de zaal stopt met zoemen.

In de schouwburg van 30CC breekt het applaus los. Het publiek geeft Bruno Vanden Broucke (of pater André?) zijn welverdiende applaus. Hij komt tot vier maal toe terug, blaast kusjes maar zijn team en kijkt glunderend over de zaal heen, waar ondertussen al een staande ovatie ontstond. Na al die jaren weet ‘Missie’ het publiek nog steeds te overrompelen.

Dinsdag 24/10/2017 – Missie – 30CC

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s