Een wazige, weelderige wirwar van klanken: STUFF. in Het Depot

Op zaterdag laatstleden zakte het Gents-Antwerps collectief STUFF. af naar ons Depot. De muziek van de band wordt vaak omschreven als progressieve jazz, maar de waarheid is heel wat complexer, meent deze recensent. De band neemt zo veel genres mee in zijn mengelmoes van elektronische en akoestische tonen dat het amper zin heeft hen te trachten klasseren, maar één ding is alvast zeker: het klinkt absoluut krankzinnig, baanbrekend en ronduit geweldig.

STUFF_OldBlueLastLondon_2015_IMG_9148_©AlexanderPopelier

Even voor de aanvang van het optreden staan de bandleden nog rustig een soundcheck af te maken. Een jonge fan vooraan in de zaal, met beide armen op het verhoogde podium gelegen, kan zijn enthousiasme amper bedwingen en schreeuwt tegen een vriend naast hem: “Ik kan niet wachten, ik heb er bijna teveel zin in!”. Eén van de artiesten hoort deze opmerking en stopt zijn werk enkele tellen om zich voorover, naar de jongen toe te buigen: “Ik ook hoor, da’s normaal”. Dat is een performance van STUFF.: een show waar de band minstens evenveel plezier heeft als het publiek.

De band dropte niet zo heel lang geleden hun tweede langspeelplaat, “old dreams, new planets” genaamd. De reeks optredens waaraan de groep momenteel bezig is is dan ook gewijd aan dat laatste werk, maar dat hield de band niet tegen om van start te gaan met Skywalker, een klepper uit hun debuutalbum. Het nummer, dat die avond opbouwde vanuit een mysterieuze geloopte sample (“Once upon a time…”) tot een funky dansplaat bleek de perfecte opwarmer voor wat komen zou.

De rest van de avond bestond vooral uit nieuwe nummers. We hoorden een licht aangepaste, verlengde versie van de omineuze ruimtereis-anthem strata, een dancefloor-filler van formaat met galapagos, en verwarrende, maar desalniettemin extreem meeslepende broken-beat goodness bij delta. Toppunt van de avond was toch wel de renditie van tophit axelotl, een nummer zo aandoenlijk dat een groot deel van het publiek zelfs vergat te dansen. Aan gebrek aan ritme of groove zal dit niet gelegen hebben, maar de onorthodoxe harmonieën deden al wie aanschouwde gewoon in een trance wegglippen.

De energie in de zaal werd constant aangewakkerd door de gigantische dynamiek die zich op het podium tentoonstelde. STUFF. heeft geen frontman, geen centraal punt waar de aandacht van de kijker naartoe wordt getrokken. De leden staan in een halve cirkel opgesteld, zo dicht tegen het uiteinde van de stage aangedrukt als hun apparatuur het toelaat, en terwijl ze niet bepaald een visueel spektakel opspelen voor de toeschouwer, maakt hun oprechte enthousiasme voor de muziek dit meer dan goed. Of het nu Gyselincks hyperkinetische drumsequenties zijn, Mixmonster Menno die lustig meerapt op gesamplede hip-hop, of de steeds radicaal anders klinkende EWI van Andrew Claes, alle bandleden waren niet enkel een plezier om te horen, maar ook om te zien.

IMG_20171028_215821

Aangenaam aan de avond was ook hoe non-verbaal alles eraan toeging: voor meer dan twee bedankjes en een korte, smaakvolle promo voor de nieuwe plaat zou de microfoon die bij drummer Lander Gyselinck opgesteld stond niet gebruikt worden. Die bescheidenheid siert hen, en hielp ook om de mysterieuze sfeer te behouden die de hele avond het publiek in ban hield. Na een vol uur in de wonderlijk hallucinante wereld die STUFF. uit zijn instrumenten tovert vertoefd te hebben, bleek het dan ook even wennen om terug de realiteit te betreden.

STUFF. + JTOTHEC @ Het Depot | zaterdag 28 oktober ’17 | 16 euro (14 euro met Cultuurkaart)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s