Filmtip: horror en hilariteit in The Killing of a Sacred Deer in cinema ZED

Voor een voorsmaakje van de algemene sfeer van de film, luister even naar dit stukje. Geen zorgen, het is geen jumpscare maar wel Franz Schubert zijn Stabat Mater in F minor. Met deze muziek en een zwart scherm begint de beste psychologische horrorfilm die ik in jaren al heb gezien: The Killing of a Sacred Deer door Yorgos Lanthimos. Het zwarte scherm maakt plaats voor een close-up van een openhartoperatie. Het volledig ontblote hart klopt voor wat wel een eeuwigheid lijkt. Ik zelf kan het ook niet lang verdragen en begin rond me te kijken. Bijna iedereen zit oncomfortabel op zijn stoel te schuiven. Uiteindelijk zien we een paar handen bebloede handschoenen in een vuilbak smijten. Oef.

Ongeveer twee uur later rolt de aftiteling over het scherm begeleid door dezelfde muziek als in het begin. Ik zit met open mond naar het scherm te staren, mijn Ierse vriend daarentegen zegt: “This is the worst movie I ever saw.”

 Oeps.

Ik had hem misschien wat meer moeten vertellen over Yorgos Lanthimos.

Yorgos Lanthimos maakte naam en faam in 2015 met The Lobster. Een film die gedefinieerd wordt door onze geliefde online encyclopedie Wikipedia als een ‘absurdistische distopische zwarte komedie’ – ik zou het zelf niet beter kunnen omschrijven. Een korte samenvatting van de lijn van het plot: David (Colin Farrell) wordt begeleid naar een hotel nadat zijn vrouw hem verlaten heeft voor een andere man. Eenmaal aangekomen legt de manager van het hotel uit dat de gasten 45 dagen hebben om een nieuwe partner te vinden voordat ze getransformeerd worden in een dier. David kiest voor bepaalde redenen ervoor om een kreeft the worden – what’s in a name. In het hotel zijn er ook een heleboel vreemde regels zoals niet masturberen, maar seksueel gestimuleerd worden door de meid in het hotel is dan wel weer verplicht. Yorgos creëert zijn eigen absurde universum waarin hij zijn eigen absurde regels creëert en het resultaat is meesterlijk. (Absurd is wel het codewoord hier, Lanthimos wordt niet voor niets tot de ‘The Greek Weird Wave’ gerekend).

Lobster

The Killing of a Sacred Deer is een variatie op hetzelfde thema. Het nieuwe element hier is het genre van de horrorfilm, want alle meesterlijke en artistieke ingrepen buiten beschouwing gelaten is het natuurlijk ook gewoon letterlijk een ‘scary movie’. Opnieuw kiest Lanthimos voor Colin Farrell die samen met Nicole Kidman een prachtig staaltje acteren serveert. Wat mijn vriend afschreef voor ‘bad acting’ is eigenlijk talent van de bovenste plank, het zijn de dialogen die intentioneel zo artificieel gemaakt zijn door Lanthimos. Het is ook de klinische sfeer van de dialogen die de film zelf ten midden van alle horror zo grappig maakt. Het onvermogen van de communicatie en de repressie van emoties staat op de voorgrond – het ongemakkelijke gevoel doet met denken aan Wachten op Godot, het toneelstuk van Beckett met dezelfde thematiek.

Killing 4

Hoe minder er geweten is over de plot hoe beter. Het komt erop neer dat een man die normaal alles onder controle heeft en moet hebben, de hartchirurg Steven (Colin Farrell) opeens niets meer kan controleren en gedwongen wordt onmogelijke keuzes te maken. Hij komt in deze situatie door zijn absurde vriendschap met Martin (Barry Keoghan). Steven ziet samen met zijn vrouw (Nicole Kidman) zijn kinderen kreupel worden. Uiteindelijk laat hij de ratio achter voor de ongeregeldheid van het toeval.

De hele film is een clash tussen verschillende essentiële vragen. Wat is rechtvaardigheid? Is rechtvaardigheid eerlijk? Hoever gaat de ratio? Zijn er vraagstukken die gewoon niet rationeel zijn? Bestaat er zoiets als occulte krachten? Ik raad ook aan om tijdens het kijken naar de film eens goed te letten op alle Christus symboliek. Die begint natuurlijk al met de titel en de openingsmuziek, maar het geheel is gewikkeld in verschillende lagen betekenis, en je moet de film wel een paar keer zien voor je alle lagen één voor één onderscheiden hebt.

Killing 3

Over zijn eigen werk zei Yorgos Lanthimos: “Me, personally, what I want is to allow people to be engaged actively in watching the film, I like to construct films in a way that makes you feel a bit uncomfortable, [but so you’ll still] be able to enjoy them, be intrigued [and] start to think about the meaning of things – and hopefully by the end of it, you’ll have some strong desire to keep thinking about them.”

En dit is exact wat The Killing of a Sacred Deer doet. Het is irrationele horror waarover je achteraf rationeel probeert na te denken, ja zelfs bijna moet nadenken.

The Killing of a Sacred Deer is net gelanceerd in cinema ZED. Voor de programmatie, klik hier, met een cultuurkaart is een ticket slechts 7 euro. 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s