Brahms is een bergbeklimming

Een week geleden nog in de Alpen, vrijdagavond op het podium van de Aula Pieter de Somer (PDS). Dat het USO een week lang hun concert in de bergen heeft voorbereid, kon je horen.

De muzikanten van het USO horen bij de weinige studenten die de herstvakantie nog niet vergeten zijn. Elk jaar houden zij een week lang hun lessen voor bekeken om samen op reis te gaan. En te repeteren.

Dit jaar trokken ze naar Innsbruck, aan de voet van de Oostenrijkse Alpen. Daar bereidden ze de vierde symfonie van Brahms voor, Rossini’s ouverture van Wilhelm Tell en een concerto voor, jawel, bastuba en orkest.

+0H25

Of die muziek iets met bergen te maken heeft, weet ik niet. Maar misschien was hun concert een reis door de Alpen en het orkest de trein die ons meevoerde langs de toppen. Over een flink aantal hoogtemeters en enkele aartsmoeilijke beklimmingen, dat moet gezegd, want een makkelijk programma kozen ze niet.

De hele avond heeft de trein gezwind over de rails geslingerd. Er was een kleine vertraging (+0H25, dat hoort erbij) en een ietwat sputterende start voor nodig, maar tijdens het laatste deel van het eerste werk (het bekendste deel uit de Wilhelm Tell-ouverture) reed de trein al aan volle snelheid.

Aan die rotvaart reed de trein gelukkig niet de hele tijd. Tijdens het concerto voor bastuba bijvoorbeeld, vertraagde de trein geregeld om even van het uitzicht te genieten. En dat was de moeite waard. Want dat een bastuba, normaal gezien een instrument dat in lange, trage noten voor een baslijn zorgt, zo virtuoos kon klinken, moesten we nog ontdekken.

Het tubaconcerto van Vaughan Williams is een aaneenschakeling van schilderachtige scènes. Berglandschappen, zo je wil, als een film. Net daarom is de muziek misschien niet de hele tijd interessant. Als soundtrack onder mooie beelden zou ze langer boeien dan op zichzelf.

Bergbeklimming

Gelukkig was er Brahms. En dat dachten de muzikanten van het USO misschien ook. Het vuur waarmee ze de symfonie van de romantische grootmeester speelden mocht hier en daar de trein wat aan het wankelen brengen, ontsporen deed ze nooit. Integendeel, als een homogene groep gidsten de strijkers ons door het hoofdthema van de symfonie. De blazers, niet zelden een moment alleen, speelden hun lijnen lyrisch. Soms misschien wat bescheiden, maar, toegegeven, opboksen tegen de akoestiek van de PDS is geen cadeau.

Brahms is een bergbeklimming. Vier delen van formaat. Als een ervaren conducteur stuurde Edmond Saveniers de trein over alle lastige passen. Het USO nam Brahms vast en speelde het met schwung. Tijdens het overweldigende tweede deel van het concert besef je dat je voor de pauze nog op de vlakte reed.

Wat Saveniers tijdens het hele concert had kunnen vermijden, gebeurde bij het bisnummer alsnog. De French cancan (dat deuntje ken je ook wel) van Offenbach deed de trein finaal ontsporen. Alles in de maat en op toon, absoluut, maar het feestje barstte los. Laat dat nu net zijn waarvoor een bisnummer dient.

Dat de muzikanten van het USO net terug zijn uit de Alpen en daar een week samen hebben gerepeteerd, kon je horen. Ze speelden alsof ze samen een berg beklommen, met de hele groep samen, met dezelfde top in het vizier. Alsof er in de PDS nog steeds een bergbries waait.

_DSC0075

Foto © USO

Brahms 4 / Universitair Symfonisch Orkest van de KU Leuven / gehoord op vrijdag 10 oktober 2017 / Aula Pieter de Somer

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s