M-useumnacht: enkele indrukken

Woordkunstenaar Geert Simonis
— Margot en Jacoba

Om 20u40 begon in het Forum van Museum M de woordkunstenaar Geert Simonis aan het eerste deel van zijn ‘Grote Geert Simonis Huiskamertournee’. ‘Het Forum van Museum M is niet echt een huiskamer,’ zei hij, ‘maar ik ben niet kieskeurig daarin’. Wat volgt is een prachtige afwisseling van proza en poëzie die ons doorheen het leven van Geert Simonis leidt en ons doet kennismaken met onder anderen zijn vriendin die nu zijn vriendin niet meer is (ze was immers een intellectueel) en met zijn grootvader tijdens het beleg van Stalingrad. Naar het einde van het eerste deel toe, was het tijd voor ‘het gevreesde moment van de publieksinteractie’. Enkele toeschouwers verlieten nog vlug de zaal en Geert Simonis riep de afvallige nog achterna ‘ja, vlucht nu het nog kan!’. De interactie bleek uiteindelijk nog mee te vallen, er was geen creativiteit vereist en dat stelde velen al gerust. Het gedicht in kwestie had te maken met Bo Dudley, een minder bekende Jeremy Lewis, en de rol van het publiek was dat van het Griekse koor die elk vers dat Geert Simonis uitsprak beantwoordde met ‘Ja Bo Dudley!’.

Het tweede deel begon om 22u en ging van start met wat Simonis één van de minst toegankelijke en meest hermetische gedichten noemde – ‘dan hebben we dat toch al achter de rug’ knipoogde hij. In dit deel kwamen een aantal prachtige en wel afgewogen zinnen piepen zoals

‘Een rotte appel maakt de lente niet’
of
‘Stiekem bevroor ik de tranen op je wangen tot mijn weerstand begon te roesten.’

Ook het gedicht ‘Requiem voor de peepshow’ had een bijzonder succes bij het publiek. Naar het einde van de show toe maakte Simonis een momentje vrij voor ‘het gênante moment van de zelfpromotie’. Geert Simonis is namelijk nog op zoek naar huiskamers om zijn huiskamertournee in door te zetten. De show eindigde met een gedicht in duetvorm dat hij voordroeg met een vriendin, een soort van ode aan de EGKS: de Europese Gemeenschap van Koningen en Seriemoordenaars, of was het nu van Klavers en Schoppen?

Na de voorstelling kregen we nog even de kans om met Geert Simonis zelf te gaan praten. Hij vertelde ons dat het zijn bedoeling was om met deze tournee een duw in de rug te geven aan poëzievoorstellingen, waarvan de meeste ‘zo verschrikkelijk saai zijn’. Ook wou hij poëzie toegankelijk maken voor een breder publiek, iets waarin hij naar onze mening zeker in geslaagd is. Soms werd er gelachen, soms was het heel stil en soms werd er tijdens de voorstelling geapplaudisseerd na een gedicht, hetgeen steeds vlotter verliep naar het einde toe. ‘Ofwel allemaal klappen of wel niemand he, anders is het gewoon zielig. Jullie moeten dat een beetje afspreken, zo werkt dat in de democratie.’ Aldus Simonis, na een iemand die enthousiast op zichzelf aan het applaudisseren was.

Een vrouw met veel gezichten
Performance: Persona door Anke Somers
— Sara Duquene

Tijdens haar performance Persona gaat de jonge kunstenaar Anke Somers op zoek naar het ultieme zelfportret. En dat lijkt ze te vinden ook. Niet evident, als je weet dat ze meer dan drie uur aan het stuk het beste van zichzelf staat te geven met klei. Maar het resultaat van zowel haar act als haar kleigezichten mag er wezen.

Wat de museumnacht tot M-useumnacht maakt, is dat de bezoekers van de vaste collectie hier en daar een zijsprong kunnen maken om zich te laten verrassen. Zo ook in het kamertje van Anke Somers. Met de deegrol in de hand staat Somers het perfecte stuk klei uit te rollen. Ze gaat zorgvuldig en met regelmatige bewegingen te werk. Vervolgens legt ze het resultaat van de noeste arbeid op haar gezicht en breng een vormloos stuk klei langzaam maar zeker tot leven. Ze volgt de vorm van haar ogen, neus en mond en daaruit ontstaan verschillende nieuwe gezichten. Uit het niets creëert ze een soort dodenmasker en gezichten die veel weg hebben van de theatermaskers uit de Griekse dramaturgie. Haar performance is telkens op dezelfde manier gestructureerd. De gezichten die daaruit voortkomen zijn echter wel stuk voor stuk verschillend. Zo is ook een muisachtige figuur met een Harry Potter-litteken is niet te gek.

Als ze haar masker afdoet, kijkt ze keer op keer met verwondering naar haar eigen creatie. De maskers die ze maakt zijn zowel een afdruk van haar gezicht als een kleikunstwerk. Vervuld van trots toont ze het publiek haar binnenkant en haar buitenkant. Persona is meer dan een knap staaltje boetseerwerk. In de kleinste hoeken van een M-useum kunnen leuke verrassingen opduiken.

Schermafbeelding 2017-11-29 om 11.20.00© KU Leuven Rob Stevens

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s