Een openhartige Gilles Coulier tijdens UUR KULTUUR op het Internationaal Kortfilmfestival

Dinsdagavond werd Gilles Coulier uitgenodigd voor de zogenaamde mastertalk van het 23ste Internationaal Kortfilmfestival Leuven. Om het met Paul Jambers zijn woorden te zeggen: wie is Gilles Coulier? Wat doet hij? Wat drijft hem? Het publiek kreeg een antwoord op al deze vragen tijdens een interview van ongeveer een uur waarna men de drie kortfilms en twee videoclips toonde die door Gilles werden geregisseerd. (Tip: Lees zeker door tot het einde voor een exclusieve teaser)

Aan het begin van het interview wordt al meteen afgesproken dat er zo weinig mogelijk over Cargo gesproken zal worden (de eerste langspeelfilm van Gilles Coulier die nog enkele weken draait in de cinemazalen). Wel vertelt Gilles dat de film tot nu toe ongeveer zo’n 50 000 bezoekers lokte, een mooi aantal voor een eerste film en, voegt hij eraan toe, momenteel meer dan Vele Hemels – de verfilming van de gelijknamige en bestellende roman van Griet Op De Beeck. (gniffelt)

Gilles.jpg

Cargo wordt dus zorgvuldig vermeden tijdens het gesprek, tijdens een kortfilmfestival spreekt men immers liever over kortfilms. Tot nu toe regisseerde Gilles Coulier drie kortfilms: IJsland, Paroles en Mont Blanc. Om te kunnen begrijpen wat hem dreef bij het maken van deze meesterwerkjes krijgen we eerst wat informatie over de persoonlijke geschiedenis van dit West-Vlaams jong talent. Gilles is namelijk zijn carrière als student begonnen in de opleiding economie, maar besloot al snel dat dit niets voor hem was. Zijn ADHD, zo vertelt hij, laat niet toe om de hele tijd achter een bureau te zitten. Dan maar naar Sint-Lucas Audiovisuele Kunsten gaan studeren.

Tijdens het tweede jaar van deze opleiding (die Adil El Arbi en Bilall Fallah trouwens ook volgden) moest iedereen een acteursoefening indienen. Aan deze eerste beproeving van zijn kwaliteiten als regisseur denkt Gilles niet graag terug. Gelieve hem dan ook niet te vertellen dat dit de link is naar die befaamde oefening. Het stukje film heet De Laatste Ronde en we zien twee mannen die elkaar tegenkomen onderweg naar de poorten van de hel.  In de fictie is de ene man de autobestuurder die omgekomen is bij het omver rijden van de andere man die op de fiets zat. In het echte leven echter zijn deze twee karakterkoppen Kurt Vandemaele en Sam Louwyck. Na het bekijken van dit filmpje zal het waarschijnlijk niet verbazen dat Gilles dit jaar moest overdoen wegens ‘een gebrek aan maturiteit’. ‘Toen had ik nog niets te vertellen’ zegt Gilles ‘dus de opmerking was volledig terecht’. Later is hij beginnen focussen op de relatie met zijn vader die voor hem heel heftig was. De problematische relatie met de vader zien we inderdaad terugkomen in de zowel de kortfilms als in Cargo. ‘Het lijk nu echt alsof ik een probleem heb’ lacht Gilles.

Schermafbeelding 2017-12-06 om 23.00.19

Probleem of niet, in Paroles zien we twee broers (waarvan één door het leven gaat als travestiet) op zoek gaan naar hun vervreemde vader, en in Mont Blanc zien we een zoon naar de bergen trekken omdat dit de laatste wens is van zijn demente vader. IJsland valt in dit opzicht een beetje uit de boot omdat het – gebaseerd op de film Naked van Mike Lee – gaat over een man die na twee jaar vrijkomt uit de gevangenis en willekeurige ontmoetingen heeft op weg naar wat hij nog thuis noemt. Telkens dient de moeder van de badsteden Oostende als achtergrond en telkens zien we ook Wim Willaert terugkeren en vaak ook Sam Louwyck. Alle kortfilms worden gekenmerkt door rauw realisme en prachtig zeemzoete West-Vlaamse klanken (maar ik ben daarin natuurlijk bevooroordeeld),  IJsland en Mont Blanc werden zelf geslecteerd voor het prestigieuze filmfestival van Cannes. De serieuze thematiek van de kortfilms kon Gilles even achterwege laten bij het maken van de tv-serie Bevergem. De serie vormde een welgekomen afwisseling en hij was ook blij met het resultaat dat hij elke week met enkele vrienden voor de beeldbuis bekeek. ‘Zelfs mijn vrienden zeiden af en toe: what the f*ck is da moat?’

Schermafbeelding 2017-12-06 om 23.02.21

Sam Louwyck en Wim Willaert

Het interview werd afgesloten met een warm applaus, want een talent is regisseur Gilles Coulier ongetwijfeld, en daarna werden meteen de kortfilms en twee videoclips getoond. (voor de eerste kunt u hier klikken, en voor de andere dan weer hier). Toch had ik hem graag één vraag gesteld. Krijgen we in een volgend werk misschien een goed uitgewerkt vrouwelijk personage te zien? En daarmee bedoel ik niet Sam Louwyck met een pruik op en valse borsten zoals in Paroles. Want de vrouwen lijkt Gilles Coulier in zijn films achterwege gelaten te hebben en ik ben benieuwd naar hoe hij zijn talent kan laten zien bij het regisseren van  iemand die niet Sam Louwyck of Wim Willaert is.

Toch eindig ik graag met een EXCLUSIEVE TEASER:  het volgende werk dat door Gilles geregisseerd zal worden is de tv-serie De Dag die getoond zal worden op de zender VIER. De volledige serie gaat over de gijzeling van een bank die getoond wordt vanuit twee standpunten: dat van de slachtoffers en dat van de daders. ‘Zo krijg je om de twee afleveringen een hervertelling’ zegt Gilles. Zijn ogen glinsteren, en die van mij ook want de aanwezigen tijdens UUR KULTUUR kregen het eerste nog nooit vertoonde beeldmateriaal te zien.

WAT: Mastertalk met Gilles Coulier en vertoning van zijn kortfilms // WANNEER: dinsdag 5 december vanaf 19u // WAAR: Cinema ZED – STUK // HOEVEEL: gratis voor cultuurkaart houders anders 8,5 euro // WAAROM: n.a.v. cultuurprijs KU Leuven 2017-2018

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s