Doordrongen van miserie en intelligentie: Marx

Een dikke 1200 man verzamelde afgelopen week in de Schouwburg van Leuven voor de voorstelling van ‘Marx’. Johan Heldenbergh brengt de filosofenmonoloog van Stefaan Van Brabandt en volgt op die manier het succes van Socrates (met Bruno Vanden Broecke) op.

Op het toneel hangt een groot wit doek tot op de grond, dat zowel als projectiescherm als tapijt fungeert. Een simpele setting met slechts een projectie van Karl Marx zelf en een stoel met wat rommel. Het stuk begint dan ook met de presentatie van en door Heldenberg zelf. Er wordt duidelijk gemaakt dat Marx terug van weg geweest is. ‘U kijkt naar een spook’, zo zegt hij zelf.

Vervolgens wordt de zaal wat opgewarmd en op zijn gemak gesteld wanneer Heldenberg met een bus slagroom een baard op zijn gezicht spuit om meer op Marx te lijken. Een rake zet zou ik zo denken, want ook ik dacht op voorhand wel eens ‘oei, die lijkt nu toch helemaal niet op Marx’. Oorspronkelijk zou Jan Decleir dan ook de rol op zich nemen, maar door onenigheden met de schrijver/regisseur werden de plannen gewijzigd en nam Johan Heldenbergh het over van Decleir.

Dat uw recensente een beetje in een bevoorrechte positie naar het stuk keek, kan uiteraard deze recensie beïnvloeden. Met een studie als sociologie, hoorde ik woensdag geen nieuw ideeëngoed. Toch zijn Van Brabandt en Heldenbergh erin geslaagd om indruk te maken en interesse te wekken:

Op vlak van regie, licht en geluid of experiment zagen we woensdagavond weinig verrassend. Een lege setting, weinig interactie, … Tekstueel zat de monoloog daarentegen zeer sterk in elkaar. De kijker kreeg namelijk een chronologische kijk op het leven van Marx voorgeschoteld, gebakken in vraagstelling en theorievorming met bovenal een kritische topping.

‘Alles moet gekaderd worden binnen zijn tijd’, weerklinkt het eerst. Maar het wordt al snel duidelijk dat ook vandaag de dag Marx zijn theorie nog als zinvol kan beschouwd worden. Hoe de kijker heden ten dage in het leven staat wordt uitgebreid bekritiseerd, net zoals Marx het waarschijnlijk zou verkondigen: krachtig en direct. En net deze kritische topping zorgde ervoor dat er naast een interessante uitleg ook een zelfreflecterende insteek inzat voor de kijker.

Op het einde van de tekst sterft Marx dan ook. In tegenstelling tot wat we een paar jaar geleden bij Socrates zagen werd er geen dood uitgebeeld of geïnsinueerd. De geest van Marx vertelde droog hoe hij aan zijn einde kwam en werd begraven. Vervolgens zagen we een kleine fotoreportage over Karl Marx zijn leven gedurende het nummer ‘quand on a que l’amour’ van Jacques Brel. Geen spetterend einde, de eenvoud van het stuk werd doorgetrokken tot het einde.

Of het door de theatervoorstelling kwam of het denkvoeder dat je werd aangereikt laten we nog in het midden, maar onbezonnen kwam je de zaal waarschijnlijk niet uit.

Woensdag 14/03/2018 – Marx – De verwondering – 30CC

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s