Lady Bird in cinema ZED, een mozaïek van menselijkheid

Dinsdag ging ik naar Lady Bird kijken in cinema ZED. De debuutfilm van regisseuse Greta Gerwig werd de laatste tijd erg geprezen in het kritische veld en wanneer ik vroeg aan iemand die Lady Bird al gezien had wat ze ervan vonden, was het antwoord steevast ‘fantastische film!’ Kortom, ik was volledig klaar om te ontdekken wat er fout mee was, want zoveel lof is bijna nooit gerechtvaardigd. Dit dacht ik tenminste, want eerlijk toegegeven was ik nog geen dertig minuten later mijn bevallige buurvrouw aan het aanklampen in mijn zoektocht naar papieren zakkendoekjes. Gelukkig was ik niet de enige, zo bleek, want ook na de film bleef menig man en vrouw geëmotioneerd naar de aftiteling staren die ongestoord over het scherm rolde.

Lady Bird and Mom

Lady Bird is een coming of age story die een treffend portret schetst van de relaties die wij als mensen met elkaar onderhouden. De koningin van alle intermenselijke relaties is binnen Lady Bird de band tussen een moeder en haar enige dochter. Deze focus wordt al aangegeven bij het begin van de film, wanneer we Lady Bird en haar moeder naar het audioboek van The Grapes of Wrath van John Steinbeck zien luisteren en ze na het einde samen stilletjes het einde bewenen. Aan dit fragiele en uitzonderlijk menselijke moment wordt al snel een einde gemaakt wanneer de insijpelende stilte wordt verdrongen met een scherpe woordenwisseling. ‘I want to go where culture is, like New York.’ zegt Lady Bird. ‘How on earth did I raise such a snob?’ antwoordt haar moeder ‘You can’t even get into those schools anyway.’ Het is een moeder-dochter relatie uniek in zijn herkenbaarheid, soms enorm pijnlijk en soms heel geruststellend.

Communion bread

Lady Bird’s beste vriendin is Julie; verlegen, volslanke, oprecht goede Julie. We zien het summum van hun vriendschap samengevat in één beeld: samen liggen ze op hun rug met hun benen omhoog tegen de muur te lachen en handenvol hosties te eten uit de pot gelabeld ‘communion bread’ uit de schoolkapel. Inderdaad, ook religie is een thema dat Greta Gerwig’s debuutfilm niet uit de weg gaat. De christelijke institutie en het geloof in het algemeen worden vaak centraal geplaatst, als is het door een aimabele priester en zuster, een katholiek Iers gezin, of Lady Bird’s woorden aan het einde van de film: ‘people will call each other by names that their parents made up for them, but they don’t believe in God.’ Tijdens een scène in de kerk, wordt het algemene refrein van de intermenselijke relaties die ons leven zingeven afgewisseld met een strofe die ons allen eraan herinnert: ‘remember that you are dust, and to dust you will return.’

Mural
De voorgaande mantra koppelt mooi terug aan een ander overkoepelend thema binnen de film, namelijk dat van geld en de schaamte die samengaat met het gebrek ervan. Lady Bird woont niet meteen in de meest prestigieuze buurt van Sacramento en de financiële situatie van haar ouders blijkt een invloed te gaan hebben op haar academische toekomst. Julie verdwijnt even uit beeld wanneer Lady Bird een vriendschap probeert op te bouwen met een rijkeluismeisje, een vriendschap die – hoe kon het ook anders – volledig ontdaan blijkt van diepgaande emoties.  Verder worden ook nog de vader-dochter relatie uitgewerkt, en meer in het algemeen de dynamiek binnen een gezin dat het merendeel van de tijd naast elkaar praat.

Timothée

Moest het bovenstaande nog geen reden genoeg bieden om de film te gaan bekijken, dan is er ook nog altijd Timothée Chalamet, die weer een ijzersterke rol neerzet als zelfbenoemde somber intellectueel, die enkel handgerolde sigaretten rookt om tegen de kapitalistische industrie in te gaan. Dat hij op het einde een manipulatieve klootzak blijkt te zijn, dat kunnen we Chalamet misschien wel vergeven. Ook een vermelding waardig is de enscenering van de film, die zich grotendeels afspeelt in Sacramento, een stad die stilletjes vanuit de achtergrond al de film-kijkende harten verovert.

Kortom, Greta Gerwig’s debuutfilm is er eentje die zonder pardon recht naar het hart snijdt. En het resultaat? Een film die ons allemaal aanbelangt en ons de broodnodige confrontatie met onszelf biedt, waardoor we alles even weer in perspectief kunnen plaatsen en met een ruimere horizon de cinemazaal verlaten.

Lady Bird is nog steeds te zien in cinema ZED. Voor de programmatie, klik hier, met een cultuurkaart is een ticket slechts 7 euro. 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s