Het lenteconcert van het LUK: toen de dieren terug spraken

Op dinsdag 15 mei zat ik in de Pieter De Somer aula te luisteren naar het gezang van het Leuvens Universitair Koor. Ergens anders was een cantus gaande. Nog ergens anders werd er misschien gezongen bij het afwassen of bij een kampvuur. Samen zingen. Het maakt al sinds het prille begin deel uit van de menselijke geschiedenis. Er is iets aan het zingen in groep dat een gevoel van samenhorigheid uitdraagt, een herinnering aan ons dierlijke kudde instinct. En laat het net dat dierlijke zijn dat het thema van de avond uitmaakte; het lenteconcert van het LUK droeg namelijk de titel: Festival des Animaux.

Bij het binnenwandelen van de aula dacht ik even dat er enorm veel kleine kinderen en baby’s aanwezig waren in de zaal. Later werd het, gelukkig, al vlug duidelijk dat al de uitgestalde knuffeldieren verwezen naar het thema van de avond. Hun aanwezigheid was verfrissend en vervreemdend tegelijkertijd. Al snel voegde het koor zelf zich toe aan de enscenering en zette het concert onder leiding van dirigent Koen Vits in met de aanstekelijke melodie van The Pink Panther. Een hele reeks dieren passeerden de revue: de valk, de zwaan, de arend, bijen, vuurvliegjes, de hinde, de beer en zelfs de kat. Het volledige concert was een melodische onomatopee. Ik hoorde de bij zoemen, zag de vuurvliegjes dansen en proefde de lente in de lucht. È arrivata la primavera!

Voor mij sprongen er vijf nummers uit. Ten eerste The Turtle Dove (versie van Ralph Vaughan Williams), een Engelse volksballade uit de 18de eeuw die een dialoog schetst tussen twee geliefden die verplicht zijn afscheid te nemen. Ten tweede zette de vrouwelijke leden van het LUK een straffe prestatie neer met het speelse Hotaru Koi (Ro Ogura), een lied over een kindje dat een vuurvliegje probeert te vangen. Ook het Franse La Biche (Paul Hindenmith) verdient een plaats in mijn top vijf, al is het maar door dit prachtig stukje tekst dat mijn literaire hart deed smelten:

Ô la biche : quel bel intérieur

d’anciennes forêts dans tes yeux abonde ;

combien de confiance ronde

mêlée à combien de peur.

Ook The Bare Necessities krijgt een plaatsje in deze lijst. Disney brengt toch altijd dat vleugje magie met zich mee. De aimabele beer toverde dan ook niet alleen een glimlach op de gezichten van het publiek, maar ook op die van de koorleden. Overigens kwam Disney ook nog aan bod met The Lion King: als tussendoortje werd The Circle of Life gezongen (met het bijpassend omhooghouden van de Simba’s pluizige broertje). De vijfde en laatste plaats in mijn persoonlijk top vijf gaat naar Memory uit de musical Cats. Met dit prachtige melancholische nummer werd het beestige lenteconcert met een krachtige noot afgesloten.

Kortom, het lenteconcert van het LUK bracht menig luisterend oor in contact met zowel de menselijke als de dierlijke kant van zichzelf. Ik noteerde alvast het kerstconcert van 18 december in mijn agenda.

WAT: lenteconcert van het Leuvens Universitair Koor// WAAR: Aula Pieter De Somer // WANNEER: dinsdag 15 mei 20u30 // HOEVEEL: studenten: 5€-6€, cultuurkaart: 1€ korting aan de deur, niet-studenten: 10€/11€

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s