Focus op modern klassiek: de onmiskenbare relevantie van Philip Glass

Een regenachtige vrijdagavond gewijd aan hedendaagse klassieke muziek, dat klinkt als een voorbestemde combinatie. In de reeks Focus op modern klassiek wierp 30cc al eerder haar licht op moderne componisten en uitvoerders, zo passeerden de prachtige ingetogen pianomuziek van Joep Beving en Echo Collective’s interpretaties van Radiohead’s Amnesiac reeds in de Schouwburg. Ook de minimalistische muziek van Masayoshi Fujita, Lavinia Meijer en Michiel Borstlap pasten onomwonden in dit plaatje.

De in Berlijn residerende Japanse vibrafonist opende de avond met een zestal uitgesponnen composities, begeleid door twee cello’s. Zijn Apologues (2015) en Book of Life (2018) zijn uitgebracht op het prestigieuze Erased Tape Records, thuishaven voor onder meer de minimal techno van Kiasmos en discografieën van wünderkind Nils Frahm en de IJslandse componist Olafur Arnalds. Fujita ving aan met een beknopte uitleg over de vibrafoon, aangezien veel mensen niet vertrouwd zijn met dit instrument. Aan elk nummer liet hij een korte uitleg voorafgaan over de betekenis achter de compositie. Titels zoals Snowy Night Tale, Mountain Deer en Misty Avalanche impliceren hoezeer hij zich laat inspireren door de taferelen der natuur.

De verscheidenheid aan klanken die de vibrafonist voortbracht uit zijn instrument was ronduit impressionant: twee of vier mallets, een handdoek, een stuk aluminiumfolie, een celloboog, hij maakte van allerhande triviale voorwerpen gebruik voor zijn klankexperimenten. De cello’s hadden een uitsluitend ondersteunende rol, wat  meermaals aan Max Richter deed denken, maar de herwerkte arrangementen voor twee strijkers dikten de klankkleur van de composities steevast aan. Het hoogtepunt van deze eerste cluster was zonder meer Requiem, waarmee Fujita dan toch aansluiting zocht met de canon van de klassieke muziek.

Klassieke harpiste Lavinia Meijer en jazzpianist Michiel Borstlap lieten zich voor hun passage inspireren door hun gedeelde voorliefde voor het oeuvre van de Amerikaanse componist Philip Glass. Met een losse interpretatie van Einaudi’s Una Mattina, voorzien van een gewichtige improvisatie van Meijer naar het einde toe, wonnen ze het publiek al snel voor zich. Hierna vervolgde Borstlap met het solostuk Faith, een subtiele referentie naar de pianomuziek van Richter en Frahm, verrijkt met een jazzy finale. Vervolgens passeerden het wondermooie The Hours, de titletrack van de gelijknamige film en soundtrack (2002), en Opening, de ouverture van de kamermuziek Glassworks (2005), van grootmeester Philip Glass himself. Meijer nam hierna het voortouw met Eleven Hours, waar de harp onmiskenbaar in de schijnwerper stond. Voortdurend wisselend tussen begeleidende arpeggio’s dan weer solerende intermezzo’s, zo etaleerde de bedreven harpiste haar feilloze muzikaliteit. Als bisnummer bracht zij een gedicht van Leonard Cohen, één van die andere grote iconen uit de recente muziekgeschiedenis, gevolgd door een vertolking van zijn meest bekende nummer, Hallelujah. Een noemenswaardige afsluiter.

Focus op modern klassiek: Philip Glass & more + Masayoshi Fujita in 30cc op 09/11.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s