Op zweeftocht met The Bony King of Nowhere

Reeds 10 jaar is Bram Vanparys al bezig aan zijn opmars in het Belgische muzieklandschap. Maandag toonde hij dat hij al ver is geraakt, ‘echt cool’ zo zei hij zelf. The Bony King of Nowhere bracht zijn nieuwste plaat ‘Silent Days’ mee naar het Depot en trachtte de zaal te overtuigen van de kracht van dit album.

Een resem aan innemende nummers bracht rust in de zaal met een veelheid aan muzikale impulsen die de zaal zorgvuldig wist te vullen. Stilzwijgend en geconcentreerd keek het publiek naar de show die Vanparys samen met zijn band neerzette. Achter de gitaar, piano, … zagen we een oude bekende: Gertjan Van Hellemont, het brein achter Douglas Firs. Ook de andere gitarist en de nieuwe drummer vervoegde Vanparys op het podium.

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen, mensen op toneel, mensen die muziekinstrumenten bespelen en nacht

De teksten van Vanparys komen prachtig tot zijn recht in deze stille setting. Net omdat de teksten niet extreem poëtisch of ver gezocht zijn, word je als luisteraar meegetrokken in een emotionele reis door de gedachten van de zanger. ‘Waiting for your sign’ als één van de hoogtepunten van het album komt dan ook als een klepper binnen.

De show wordt ‘onderbroken’ door een ongemakkelijk praatje van de zanger en drie solo nummers van vorige platen. Hoewel de akoestische vibe wel goed zat, mistte de grootsheid van de band. Vanparys maakte het even gezellig, maar eerlijk gezegd was verdwalen in de waas van Silent Days nog mooier.

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, op podium, een muziekinstrument bespelen en gitaar

De show werkte toe naar ‘Like Lovers Do’, zo vertelde Vanparys zelf. Een prachtig 6 minuten durend nummer van het laatste album dat ons op plaat al omver blaast. Live deed hij er nog een schepje boven op. Het nummer werd ergens in het midden onderbroken door een prachtige rust, waarbij de vingers van de zanger zachtjes de gitaarsnaren streelden en een hartverwarmende klank uit de boxen sijpelde. Exact op dit moment besefte ik weer waarom live concerten zo veel meer te bieden hebben dan een plaat.

Wanneer het publiek na dit nummer lang genoeg bleef klappen, kwam hij terug. Vanparys biechtte ons op dat hij helaas zijn oude nummers vergeten was en weinig nog kon spelen. Dan begon hij toch maar aan ‘Eleonore’, een eenvoudige oorwurm van het gelijkgenoemde album uit 2011. Ondanks dat de reeds eerder gespeelde akoestische nummers mooi waren, maar me niet omver bliezen, deed Eleonore dat wel.

The Bony King of Nowhere is terug, en hij heeft zijn sound gevonden.

The Bony King of Nowhere – Het Depot – 29/04/2019

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s