Ode aan Ovidius

Dat Ovidius ook vandaag nog de verbeelding van kunstenaars prikkelt, toonden schrijvers en muzikanten zaterdagavond in 30CC met een veelstemmige lofzang aan de grootmeester. Maar konden zij ook onze verbeelding aan het werk zetten?

Ovidius moet een van de grootste schrijvers aller tijden zijn. Zijn verhalen vonden overal hun weg, in schilderijen, opera’s en boeken. En jongeren lezen zijn Metamorfosen op school, nu nog steeds, tweeduizend jaar na zijn dood.

Precies tweeduizend jaar? Echt zeker weten we dat niet, maar dat vond classicus Patrick De Rynck geen bezwaar. Hij nodigde een legertje literaire grootheden, van Michaël De Cock tot Peter Verhelst, uit om Ovidius te vieren. Noémie Schellens, Tine Reymer en Capella Nova brachten een muzikale ode.

Een bont gezelschap, dus. En met de presentatie (inclusief interviews) tussen de delen door kreeg de avond zelfs iets van een radioshow, of een talentenjacht.

Metamorfose

Maud Vanhauwaert opende de avond met een vraag vermomd in een literaire performance: kunnen we de kloof die ons van Ovidius scheidt overbruggen?

Vanhauwaert liet een een gedicht een aantal keren vertalen, heen en weer naar het Nederlands, om te tonen hoe taal en tijd betekenis doen vervagen. Maar wanneer tien vrijwilligers de gedichten ten slotte voorlazen, hoorden we net de schoonheid van die talige metamorfose.

De kloof van tijd en taal mag dan groot zijn, Ovidius’ denken staat dichter bij ons dan we denken. Dat is wat elke auteur ons tijdens de rest van de avond toonde.

Joke van Leeuwen bijvoorbeeld, legde Ovidius’ tips voor de liefde naast enkele (veel recentere) conservatieve boekjes over het huwelijk. Het was een even eenvoudige als hilarische truc om te laten zien hoe herkenbaar Ovidius vandaag nog is.

Carmien Michels schreef brieven tussen enkele personages uit Ovidius’ verhalen. De brieven, vol hedendaagse referenties en in een taal die aan slam poetry doet denken, deden de kloof van tweeduizend jaar verdampen.

Michaël De Cock las het tweeduizend jaar oude verhaal van Aktaion voor, maar greep de gelegenheid aan om daarnaast een belangrijke bedenking te formuleren. In Ovidius’ liefdesspel heeft de vrouw het zelden voor het zeggen, wat de poëzie van Ovidius zelfs populair maakt in alt-rightkringen.

Niet elke schrijver ging op zoek naar een expliciete band met het heden. Door voor te lezen uit eigen werk toonden Peter Verhelst en Jeroen Olyslaegers dat Ovidius ook op een abstracter niveau de verbeelding aan het werk kan zetten, en aanleiding kan geven tot het meest uiteenlopende proza.

Decor

Naast al dat literaire vuurwerk hield de muziek maar moeilijk stand. Tine Reymer zette onder begeleiding van eenvoudige akkoorden de tijd tussen de gedichten stil, maar haar muziek prikkelde maar even.

Het vuur dat Noémie Schellens wel in de wulpse Händel-aria legde, miste in de Lamento’s van Monteverdi en Purcell. De nogal letterlijke enscenering liet bovendien maar weinig ruimte aan de verbeelding.

De meest poëtische bijdrage was zonder woorden of muziek. De hele avond zat Gerda Dendooven onopgemerkt aan een tafel aan de zijkant van het podium, waar ze tekeningen maakte die live werden geprojecteerd.

Met die tekeningen, die in lagen over elkaar steeds nieuwe decors vormden, schiep Dendooven een wereld waarin de verbeelding de vrije loop kon gaan. Dat is de verbeelding die Ovidius nodig heeft.

Vivam! Ik blijf leven! | 30CC/Schouwburg | korting met Cultuurkaart

Van 21.11.2019 t.e.m. 16.02.2020 kan je in de Universiteitsbibliotheek op het Ladeuzeplein de expo Ovidius in metamorfose bezoeken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s