Expo: Nachtelijke conversaties in de Taal van het Lichaam tijdens de M-useumnacht

De Taal van het Lichaam, Body Language voor de Engelstaligen onder ons, giet in beeldende vorm het idee dat we niet alleen met onze monden, maar met onze hele lichamen spreken kunnen. Dit concept mag dan misschien wel dateren van toen de dieren (ook) nog spraken, de tentoonstelling weet het thema vanuit een frisse insteek te belichten en herleidt je aandacht naar details die je in het grote geheel der dingen misschien al gauw dreigen te ontglippen. Zo worden we er bijvoorbeeld attent op gemaakt dat de loutere blik van een figuur een wereld aan informatie vrijgeven kan, en dat in het ontmoeten van die blik ook de toeschouwers met nieuwe ogen gadeslaan.

Dat de expositie met andere woorden een beleving van zowel herinterpretatie als hervorming beoogt, blijkt uit haar benadrukken dat noch gezichtsexpressie, noch lichaamshouding een sluitend antwoord biedt op de vraag welke emotie precies wordt geëvoceerd. Want hoewel het ontcijferen van een houding in eerste instantie misschien vrij eenvoudig mag lijken, herinnert de collectie eraan dat een bepaalde gevoelstoestand nooit door twee verschillende personen op dezelfde manier beleefd en tengevolge ook uitgebeeld kan worden. Geluk, woede, teleurstelling, en het oneindige scala aan gemoedstoestanden die zich daartussen bevinden worden door de één weergegeven met uitdrukkingen die een ander misschien zal aanspreken voor iets compleet tegenovergestelds.

            Daartegenover staat dat deze heterogene poel aan lichaamstaal waaruit mens en dier put evenmin door iedereen op eenzelfde manier geïnterpreteerd wordt, en fluctueert naargelang de culturele achtergrond en persoonlijke ervaringen van de ontvanger in kwestie. De houding van een afgebeeld ‘subject’ – bij gebrek aan een beter woord – onthult immers veel over dat subject zelf, maar vertelt minstens evenveel over degene die het in zich opneemt. Wanneer een model rechtstreeks in de lens kijkt bijvoorbeeld, suggereert dit niet alleen zelfzekerheid maar ook een openheid naar de kijker toe, die zich op zijn beurt kan afvragen in welke verhouding hij wordt verondersteld zich te bevinden tot het personage. Meer dan die van een toevallige toeschouwer worden we uitgedaagd om en passant de rol van een kennis, een vijand, een geliefde, … op ons te nemen, en de conversatie met kunst allesbehalve te schuwen.

De Taal van het Lichaam plaatst je middenin het besef dat zowel de afgebeelden als de artiest die hen vormgaf een eigen gevoelswereld hebben die verder reikt dan wat met het blote oog kan worden waargenomen, en dat het steeds raden zal blijven naar wat er werkelijk achter het doek schuilgaat. De schoonheid zit erin dat dit des te meer de weg effent voor eigen interpretatie en zelfs zelfreflectie, zonder daarom de intentie van het werk uit het oog te verliezen. In De Taal van het Lichaam lijken sculpturen en schilderijen over de ruimte heen met elkaar in dialoog te treden, in een stilzwijgend gesprek waaraan je niet anders kan dan deelnemen terwijl je tussen de gevarieerde selectie aan kunst flaneert; een manoeuvreren tussen spraakwatervallen, stuk voor stuk.

 © Sfeerbeelden gemaakt door Rob Stevens

Een gedachte over “Expo: Nachtelijke conversaties in de Taal van het Lichaam tijdens de M-useumnacht

  1. Pingback: Sfeerverslag: M-useumnacht 2019 | CLUB KULTUUR

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s