De Geboorte van Hoop

Het Verdriet van de Engelen – Jón Kalman Stefánsson

Wat is het fijn te ontdekken dat je favoriete auteur een vervolg schreef op zijn magnum opus. Nog beter blijkt wanneer de schoonheid en stijl van het origineel niet alleen geëvenaard, maar overtroffen worden. Daarmee maakt hij het onmogelijke mogelijk. Zodoende toont Stefánsson dat opgeven nooit loont, dat wat we geleerd hebben niet ontsproten is aan de dood, maar aan gedichten, wanhoop en ten slotte aan herinneringen over geluk en grote ontgoochelingen.

Sneeuw; het verdriet van de engelen

We stranden verdwaald aan land, laten de zee achter ons en ontmoeten de winter in het Dorp. Daar raken we vertrouwd met het leven van achttiende eeuws IJsland, een wereld die zo ver van ons af ligt, dat enkel Stefánssons meesterlijke taal ons erheen kan voeren. We leren dat aan het einde van de wereld, waar de zon verdwijnt in de vergetelheid, er nagenoeg uitsluitend plaats is voor tragedie. Ongelukkige levens brengen tranen tot onze ogen, soms afgelost door poëtisch overpeinzingen.

“Het leven is tamelijk eenvoudig, maar de mens is het niet en dat wat wij de raadsels van het leven noemen is onze eigen chaos, ons eigen ondoordringbare woud.”

“Tijd is kostbaar.
Dat had de jongen nog nooit eerder gehoord.
Tot dan toe was de tijd gewoon verstreken, door mens en dier gegaan en onderweg had hij veel kostbaars meegenomen, maar de tijd op zich is niet kostbaar, het leven wel.”

Ondanks de vreselijke uitdaging van het leven, is opgeven niet aan de orde. Stefánsson leert ons te hopen. Hoog in de bergen, waar stuifsneeuw je ogen verblindt, en de kou de warmte uit je hart vriest, worden gedichten opgedragen, poëzie houdt ons in leven, geheimen over intimiteit en eenzaamheid dienen zich aan.

“We zitten in een lekke roeiboot, met een kapot net en we zijn van plan sterren te vissen.”

“Ze wacht er gewoon op dat jij je smoel eens opendoet, zo wijd open dat ze eindelijk ziet hoe jouw hart eruitziet, echt eruitziet, en dan zegt ze Ja. Dan weet ze dat jij het tweegevecht met jezelf durft aan te gaan.”

Wie is Jón Kalman Stefánsson?

Geboren in Reykjavik (1963), opgegroeid in Keflavik, waar hij na zijn middelbare studies enkele jaren verscheidene baantjes beoefende. Later studeerde hij literatuur, maar werkte deze studie niet af, in de plaats schreef hij zijn eerste artikels voor de IJslandse Morgunblaðið. Uit deze eerste schrijfsels groeide een opmerkelijk auteurschap. Voor zijn werk Vissen hebben geen voeten won hij de Man Booker International Prize, en hij werd al vier keer genomineerd voor de Nordic Council Literature Prize. Hij zal (dit is feitelijk) ook ooit eindigen met een Nobelprijs voor de literatuur op zijn naam.

Geschreven door Emiel Van Herck

Een gedachte over “De Geboorte van Hoop

  1. Leren hopen is belangrijk, zeker tijdens deze moeilijke tijden. Wat is er anders dan hoop? In goede en slechte dagen. Mooie recensie, ik krijg het er koud van, en tegelijkertijd warm door de schoonheid van de woorden. Bedankt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s