‘Magallanes’: een slowburner die doet nazinderen

Magallanes’ is de ontroerende en goedgeschreven debuutfilm van de Peruviaan Salvador del Solar uit 2015. Het is tevens de enige film die hij maakte, alvorens zich voor de politiek te engageren. Een klein jaar na de première van de film, was del Solar al opgewerkt tot de federale minister van Cultuur en in 2019 was hij gedurende enkele turbulente maanden de eerste minister van het land. De film lijkt op het eerste gezicht een “simpel” drama met een vrij voor de hand liggend chantage-plot, maar wie verder durft te kijken stoot al snel op een diepere politieke laag. De acteerprestaties zijn ingetogen maar oprecht en alles samen vormt ‘Magallanes’ een intrigerende film, met een einde dat doet nazinderen.

Taxichauffeur Magallanes (Damián Alcázar) worstelt om rond te komen en besteedt zijn vrije tijd aan het zorgen voor zijn voormalige militaire superieur, een ooit gevreesde maar nu seniele kolonel (Federico Luppi), actief tijdens het burgerconflict in Ayacucho in de jaren ’80. Wanneer tijdens één van zijn ritten een jonge vrouw zijn taxi instapt, komen bij Magallanes herinneringen boven uit een duistere periode in zijn leven. De jonge vrouw heet Celina (Magaly Solier), en bleek toen in Ayacucho door de kolonel als veertienjarige te zijn gekidnapt en maandenlang als seksslavin vastgehouden, nadat haar hele inheemse dorp door de kolonel en zijn troepen was uitgemoord. Magallanes achtervolgt haar en wanneer hij te weten komt dat ze door geldproblemen haar kapperszaak dreigt te verliezen, besluit hij haar te helpen. Hij bedenkt een plan, via afpersing geld van de kolonel’s zoon bemachtigen, dat gaandeweg de waarheid over het verschrikkelijke misbruik meer en meer blootlegt.

Het verhaal is complex, duister en enorm goed opgebouwd waardoor de spreekwoordelijke puzzelstukjes pas in de allerlaatste minuten volledig op hun plaats vallen. De sterkte van het plot zit hem in het feit dat we tot op het einde partij trekken voor de ogenschijnlijke moraalridder Magallanes, tot het moment dat we hem zijn overtredingen onmogelijk kunnen vergeven. Wanneer Celina hem uiteindelijk herkent, komen we te weten wat Magallanes echt heeft gedaan al die jaren terug, en ze is niet dankbaar – zoals hij had verwacht – maar bang en woedend.

Onze moraalridder blijkt dus vooral een gebrekkige held die zijn eigen schuldgevoel probeert te verlichten. Dit verheft de film tot méér dan een politieke aanklacht tegen de legerterreur, dit is een verhaal over het tevergeefs rationaliseren van keuzes. Over verdiend schuldgevoel en pijn. Over zonden die zelfs met zeeën van tijd, nooit weggewassen kunnen of mogen worden.  

Magallanes is een man van weinig woorden, en dialoog is in de hele film vrij schaars. De kracht zit ‘m dan ook in de beelden en stille scènes. Dit is een film die je zonder ondertitels zou kunnen bekijken en nog steeds begrijpt, louter door wat de camera vastlegt. Dit wordt nog extra benadrukt door de meest impressionante monoloog uit de film, het eindbetoog van Celina in haar moedertaal Quechua, bewust niet te vertalen. We verstaan haar niet maar begrijpen haar toch, al blijven de gruwelen uit haar verleden ontoegankelijk voor ons. Ze heeft onuitsprekelijke dingen meegemaakt en zal door niemand ooit volledig worden begrepen.

Bekijk “Magallanes” en nog vele andere films, kortfilms en documentaires op dalton.be voor slechts €5 per maand.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s