Transit: elk hoofdstuk een nieuw begin

Op aanraden van Saskia de Coster lazen we op 21 maart Transit van Rachel Cusk in de boekenclub van de KU Leuven. Het boek zit vol levenslessen en verhalen van gewone mensen die je ontdekt met een bijna akelige en emotionele afstand van het ik-personage. Het boek is het tweede deel van de Feye trilogie, maar kan prima apart gelezen worden.

In Transit volgen we een schrijfster die net in Londen is gaan wonen samen met haar kinderen, al zet ze die al snel af bij hun vader omdat zijzelf met de renovatie van haar nieuwe appartement begint. Doorheen het boek ontdekken we verhalen van gewone mensen die hun emoties op tafel leggen. Hoewel je de schrijfster zelf niet leert kennen, kun je op basis van de ander verhalen erachter komen wie het hoofdpersonage niet is.

Transit - Rachel Cusk - De Bezige Bij
Uitgeverij: De Bezige Bij

In het begin moest ik zelf even wennen aan het perspectief dat Cusk gebruikt om ons in het leven van de schrijfster te zetten. De lezer is niet de bestuurder, maar de passagier in dit verhaal. In het verhaal maak je dan ook kennis met negen personages die elk hun eigen ervaringen met de schrijfster delen. Je ontdekt verdriet en blijdschap op verschillende manieren, maar ervaart ook ongemakkelijkheid.

Rachel Cusk laat haar hoofdpersonage vaak afstandelijk overkomen, al stopt ze er ook goede levenslessen in. Ze heeft een filosofische gedachtegang die menselijk en zelfzeker is. Zo vraagt ze aan een studente schrijfster die over een specifieke kunstenaar wil schrijven of ze wel zo zeker is van haar onderwerp. Zou ze nog steeds over hem willen schrijven als het toeval een andere kunstenaar voor haar had uitgekozen?
Ze laat haar gevoelens dus noch aan haar gesprekspartner noch aan de lezer zien. Hoewel dit voor bepaalde spanning zorgt, komt het soms emotieloos over. De afstand gaat verder, want als haar kinderen aan de telefoon wenen, lijkt ze er heel nuchter mee om te kunnen gaan.

Ook is er sterke symboliek aanwezig in dit verhaal die je ontcijfert als je er verder over nadenkt. Soms moet de lezer het boek gewoon eens laten rusten zodat hij er een nachtje over kan slapen om het te laten bezinken.

Aan de ene kant is het jammer dat we het hoofdpersonage niet beter leren kennen door het verhaal heen. Ze deelt wel enkele ervaringen, maar verder dan dat gaat het niet.

Of ik de twee andere boeken ga lezen, weet ik nog niet, maar in de boekenclub heb ik er wel verder over kunnen nadenken. Het was inspirerend en aangenaam om over hetzelfde boek met verschillende inzichten te kunnen ervaren. Iedereen leest het boek op zijn eigen manier en dat was zo uniek aan de bespreking.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s