Last Night in Soho: de terreur van nostalgie

Last Night in Soho gaat over Eloise (Thomasin McKenzie) die naar Londen verhuist om haar levenslange droom om klerenontwerpster te worden te achtervolgen. Wanneer ze een kamer huurt bij een Miss Collins (Diana Riggs), ontdekt ze al snel dat wanneer ze in slaap valt ze in een mysterieuze wereld terecht komt die bijzonder veel op de jaren 60 lijkt. Eloise volgt tijdens haar nachtelijk escapades haar alter ego Sandie (Anya Taylor-Joy) rond in de stad. Heden en verleden lijken zich al snel in elkaar te vervlechten wanneer Eloise overdag ook de gevolgen van de voorbijgevlogen jaren begint te voelen.

Last Night in Soho neemt zijn tijd een mysterieus en onheilspellend gevoel op te wekken bij de kijker. De mix van het hedendaagse Londen en de nostalgie van de sixties zorgt ervoor dat de lijn tussen realiteit en fantasie flink vervaagd. Eloises verlangen naar het verleden zorgt ervoor dat ze eventjes in een sprookjeswereld terecht waar alles mogelijk lijkt – de swingende clubs, de glorieuze sixties fashion met blonde bangs en witte trenchcoats. Last Night in Soho is op alle mogelijke manieren een lust voor de ogen – Edgar Wright belooft sixties en dat bezorgt hij ons ook. Ook de soundtrack past perfect in het nostalgisch plaatje dat Wright ons wil voorschotelen; Star Struck van The Kinks en I’ve Got My Mind Set on You van James Ray zijn nog maar twee voorbeelden van hits die voorkomen in de film. Anya Taylor-Joys versie van Downtown van Petula Clark zindert nog na.

Last Night In Soho
Foto: Focus Features

Last Night in Soho is naast een mysterieuze reis door de tijd ook een bijtende kritiek op de vrouwonvriendelijke sfeer die heerste tijdens de jaren 60 (die voor de duidelijkheid al bestond de jaren voordien en erna, maar het komt hier expliciet naar voor). De film mengt magische elementen met realiteit – beeldt Eloise zich gewoon alles in of is er een reëel gevaar dat haar bedreigd? Last Night in Soho heeft het moeilijk met bepaalde thema’s uit te kiezen om daarna uit te werken. Het verwarrende element is geen probleem in een fantasie-horror-thriller zoals deze, maar het wordt problematisch wanneer de centrale vraag van het verhaal verloren gaat of opzijgeschoven wordt ten voordele van het spektakel en de shockfactor van de horror.

Desalniettemin levert Last Night in Soho originaliteit en doet het continu beroep op onze nieuwsgierigheid. De esthetiek van de jaren 60 en de ijzersterkte performances van Taylor-Joy, Haig en McKenzie zorgen voor een waardevol cinemabezoekje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s