Zoals alleman, of toch niet? Of toch wel? De Jossen

Donderdag 24 maart speelde de Reyneartghesellen voor de derde keer hun voorstelling van DE JOSSEN. Een populair stuk bij amateurgezelschappen, en terecht. De tekst van Tom Lanoye over een ‘vrijblijvend aantal’ Jossen die alles samen doen (zelfs vrijen), is het uitgelezen toegangsticket voor een creatieve en uitbundige voorstelling.

De show begint met een geprojecteerde tekst waaruit we leren wie ‘de Jossen’ zijn. De nadruk op het feit dat het stuk wel vaker gespeeld wordt, vooral met badmutsen, geeft het startschot voor een spektakel vol muziek, licht, piepende gezichten en precies géén badmutsen. Het ouderwets salon dat het decor vormt, doet dienst als verstopterrein voor de 6 spelers. Een geniale start als je het mij vraagt, want de chaotische opeenvolging van dansjes, slowmotion pasjes, filmscenes, etc. duurde net iets te lang en net niet lang genoeg.

Het wordt duidelijk dat Jos zich niet meer op zijn plaats voelt en al snel breekt de paniek uit onder de Jossen. Wat er verder in het stuk gebeurt, moet je zelf gaan ontdekken. Want wie de Jossen nog niet kent, laat zich best verrassen door anderhalf uur mimiek, absurditeit en voornamelijk: hilariteit. Of de voorstelling een boodschap met zich mee draagt, moet je voor jezelf uitmaken. Al wordt er duidelijk gemaakt dat dit niet rechtstreeks de bedoeling is van de acteurs.

De spelers van de Reynaertghesellen zetten een sterke prestatie neer. Het spelplezier spatte er van af, en dat is o zo leuk om te zien. Amateurtheater laat weer eens zien wat het waard is, want er hoeft geen grote tv-naam of een spectaculair decor te zijn om het publiek mee te krijgen. Met ‘De Jossen’ rijkt het gezelschap een interessant stukje theater aan voor een avondje pret en plezier (en misschien ook wel stof tot nadenken). Deze creatieve bewerking van regisseur Jonas Van Thielen, kan je nog 5 keer gaan bewonderen in hun persoonlijke zaal ‘Malpertuus’ te Leuven.

Fotoshoot De Jossen (Leuven, RTM, 10_05_2018) 016 - Christophe Ketels

© Christophe Ketels

Wanneer?

26-29-31 mei en 1-2 juni om 20u

27 mei om 15u

Tickets en info via: www.reynaertghesellen.be

Advertenties

Warhaus, of hoe je Het Depot op zijn kop zet

Een concert van Warhaus is altijd een verrassing. Maarten Devoldere slaagt er elke keer opnieuw in om samen met zijn band een performance neer te zetten die iedereen wakker schudt. Want hoeveel concertjes zien we wel niet op een jaar die exact zijn wat we er van verwachten? Warhaus vernieuwt, experimenteert en verrast.

Als voorprogramma zagen we Sylvie Kreusch, vriendin van Maarten en sidekick van de band, die naar eigen zeggen haar eerste solo optreden gaf. Debuutsingle ‘Seedy Tricks’ kwam een week geleden uit en werd vol lof ontvangen. Live mochten we genieten van een intense sfeer met de nodige sensuele en roodkleurige dans- en lichtshow. Of het de sound van het jaar is kunnen we niet zeggen, maar stilstaan was geen optie. Sylvie schreeuwt beweging en seks.

Het tweede album van het soloproject van Maarten Devoldere, frontman van Balthazar, kwam reeds in oktober uit onder de verrassende naam ‘Warhaus’. Afgelopen dinsdag zakte de band af naar het Leuvense Depot. ‘Bedankt aan iedereen die hier is in plaats van in een fakbar’, sprak Devoldere.

Met haar dat net iets langer was dan we gewoon zijn, kwam Maarten het podium geschuifeld. Jasper Maekhelbergh zagen we deze keer niet op het podium, al stond hij wel in de zaal. ‘Well well’ beet de spits af, en hoe. Een afwisseling van nieuwe en oude nummers vormde een spetterende setlist. Naar goede gewoonte bereikte het muzikaal spel een eerste hoogtepunt tijdens de vrije versie van ‘Beaches’ en die lijn van overwelmende sounds werd doorgetrokken. We hoorden onder andere Kreusch, I’m not him, Dangerous op verschillende manieren gebracht en voor je het wist naderde de show het einde.

Doorheen de hele show heerste er een energieke, maar familiale sfeer. Nog meer dan we gewoon zijn van de band spatte het plezier er van af en dat reflecteerde op de zaal. Of was het omgekeerd, en putte de band hun energie uit het laaiend enthousiaste publiek -waar Maarten zijn nonkel duidelijk deel van maakte?

Bij de vraag naar een verzoeknummertje klonk er luid en duidelijk ‘Machinery’ uit de zaal, wat uw recensente zeker kon bekoren. Frontman Devoldere bedankte de band, zijn nonkel en de enthousiast dansende fan uit het publiek waarna hij afsloot met, niet geheel onverwacht, Mad World. Nog één keer slagen Maarten en co. er in het publiek helemaal los te krijgen en de boel te laten ontploffen. Uitgelaten en tevreden verlaten ze het podium, maar komen al snel terug. Met ‘een break up song’ deze keer. ‘Fall in love with me’ vervulde de harten van de fans met liefde.

Die liefde sprak Maarten dan ook uit met zijn geheel at random mededeling ‘Love is in the air’. Waarna het publiek elkaar in de armen vloog onder begeleiding van John Paul Young’s meesterhit.

31290112_10156471697561349_776168592604397568_o

© Lotte Torsin – Het Depot

24/04/2018 – Warhaus – Het Depot

 

Doordrongen van miserie en intelligentie: Marx

Een dikke 1200 man verzamelde afgelopen week in de Schouwburg van Leuven voor de voorstelling van ‘Marx’. Johan Heldenbergh brengt de filosofenmonoloog van Stefaan Van Brabandt en volgt op die manier het succes van Socrates (met Bruno Vanden Broecke) op.

Op het toneel hangt een groot wit doek tot op de grond, dat zowel als projectiescherm als tapijt fungeert. Een simpele setting met slechts een projectie van Karl Marx zelf en een stoel met wat rommel. Het stuk begint dan ook met de presentatie van en door Heldenberg zelf. Er wordt duidelijk gemaakt dat Marx terug van weg geweest is. ‘U kijkt naar een spook’, zo zegt hij zelf.

Vervolgens wordt de zaal wat opgewarmd en op zijn gemak gesteld wanneer Heldenberg met een bus slagroom een baard op zijn gezicht spuit om meer op Marx te lijken. Een rake zet zou ik zo denken, want ook ik dacht op voorhand wel eens ‘oei, die lijkt nu toch helemaal niet op Marx’. Oorspronkelijk zou Jan Decleir dan ook de rol op zich nemen, maar door onenigheden met de schrijver/regisseur werden de plannen gewijzigd en nam Johan Heldenbergh het over van Decleir.

Dat uw recensente een beetje in een bevoorrechte positie naar het stuk keek, kan uiteraard deze recensie beïnvloeden. Met een studie als sociologie, hoorde ik woensdag geen nieuw ideeëngoed. Toch zijn Van Brabandt en Heldenbergh erin geslaagd om indruk te maken en interesse te wekken:

Op vlak van regie, licht en geluid of experiment zagen we woensdagavond weinig verrassend. Een lege setting, weinig interactie, … Tekstueel zat de monoloog daarentegen zeer sterk in elkaar. De kijker kreeg namelijk een chronologische kijk op het leven van Marx voorgeschoteld, gebakken in vraagstelling en theorievorming met bovenal een kritische topping.

‘Alles moet gekaderd worden binnen zijn tijd’, weerklinkt het eerst. Maar het wordt al snel duidelijk dat ook vandaag de dag Marx zijn theorie nog als zinvol kan beschouwd worden. Hoe de kijker heden ten dage in het leven staat wordt uitgebreid bekritiseerd, net zoals Marx het waarschijnlijk zou verkondigen: krachtig en direct. En net deze kritische topping zorgde ervoor dat er naast een interessante uitleg ook een zelfreflecterende insteek inzat voor de kijker.

Op het einde van de tekst sterft Marx dan ook. In tegenstelling tot wat we een paar jaar geleden bij Socrates zagen werd er geen dood uitgebeeld of geïnsinueerd. De geest van Marx vertelde droog hoe hij aan zijn einde kwam en werd begraven. Vervolgens zagen we een kleine fotoreportage over Karl Marx zijn leven gedurende het nummer ‘quand on a que l’amour’ van Jacques Brel. Geen spetterend einde, de eenvoud van het stuk werd doorgetrokken tot het einde.

Of het door de theatervoorstelling kwam of het denkvoeder dat je werd aangereikt laten we nog in het midden, maar onbezonnen kwam je de zaal waarschijnlijk niet uit.

Woensdag 14/03/2018 – Marx – De verwondering – 30CC

FilmTIP: Oscarwinnaars in de Leuvense zalen

Nieuws in filmland: afgelopen nacht werden de welbefaamde Oscar’s uitgereikt. Ook jij krijgt nog de kans om deze ultieme toppers vanuit de rode zetels te aanschouwen. Cinema ZED draait naar goede gewoonte de beste films van het moment in haar drie zalen. Op vertoon van je KU Leuven cultuurkaart krijg je trouwens korting van €1,50 per ticket!

The Shape of Water ging met de Oscar voor beste film en beste regisseur lopen (Guillermo del Toro). De film vertelt het verhaal van een stom meisje dat een intense relatie schept met een mysterieus wezen in een Koude Oorlog-setting. Ook beste muziek werd hier uitgerijkt,

Dinsdag (6/03) kan je voor de (voorlopig) laatste keer naar dit meesterwerk gaan kijken op groot scherm. Afspraak om 22u30 in ZED Vesalius: http://www.cinemazed.be/node/3955

Afbeeldingsresultaat voor oscars

 

Ook ‘Three Billboards Outside Ebbing, Missouri’, een film over een moeder die alles uit de kast haalt om de moordenaar van haar dochter op het spoor te komen, ging met twee oscars aan de haal. Zowel beste actrice (Frances McDormand) als beste mannelijke bijrol (Sam Rockwell) kaapte de film binnen.

Wil je deze inspirerende, toch grappige kaskraker in de cinemazaal aanschouwen, Dat gaat nog tot 20 maart. De planning vind je hier: http://www.cinemazed.be/node/3911

 

Een speciale vermelding in deze filmtip gaat naar ‘I, Tonya’ en ‘Call me by your name’. I, Tonya won de Oscar voor beste vrouwelijke bijrol en toont ons het verhaal van het Amerikaans schandaal dat Tonya Harding, de olympische ijsschaatsster, teweeg bracht. Call me by your name geeft dan weer een mooi liefdesverhaal weer tussen twee mannen, met de prachtige muziek van Sufjan Stevens.

Beide zijn nog te zien in cinema ZED tot respectievelijk 20/03 en 12/03.

http://www.cinemazed.be/node/3969     ;     http://www.cinemazed.be/node/3957

TIP: Dé ultieme studiepauze met BLOKUUR KULTUUR film (Comedy Shorts)

De blok begint door te wegen. Je hebt pijn aan je rug, je deo is op dus moet je je douchen als je naar de bib wilt, je fluostiften begeven het, … Kortom: Het mag gedaan gaan zijn. In dat geval hebben wij goed nieuws voor jou, want het aftellen kan beginnen! De examens zitten er aan te komen en er komt meer kleur in de planning. Hoe meer er wordt afgestreept hoe beter!

Daarom biedt KU Leuven Cultuur nog iets aan om naar uit te kijken: BLOKUUR KULTUUR (Comedy Shorts). Cinema ZED selecteerde speciaal voor de studenten een paar hilarische en super goede kortfilms, om de blokdag met een lach af te sluiten!

Gebruik het laatste restje inhoud van je fluostift en zet het in koeien van letters in je agenda:

Waar? Cinema ZED, aula Vesalius, Vesaliusstraat 11, 3000 Leuven

Wanneer? WOENSDAG 24/01/2018, 21u

Kostprijs? GRATIS EN ZONDER INSCHRIJVINGEN

Ben je alvast benieuwd naar de professionele selectie?

TOT DAN!

25550156_1361626553947876_8048931139662127097_n

‘Camus’, een held van het absurdisme en mooier dan Nietzsche.

Dinsdagavond zakte Arsenaal Lazarus af naar de schouwburg van Leuven. Ze namen ons mee op een interessante zoektocht naar het wie en het wat van de wereldberoemde Franse schrijver: Albert Camus. Bekend van ‘de vreemdeling’ en ‘de mythe van Sisyphus’, maar bovenal een boegbeeld van het existentialisme. Of nog beter, het absurdisme: ‘Wat te doen met de slechte mop die het leven heet?’ vormt het uitgangspunt van de avond.

We zien een interessante setting met slechts een cirkel van herfstbladeren in het midden, een leegstaand bad achteraan het podium, een hele boel instrumenten en een specifieke old school kledingstijl. De voorstelling begint met een speech die Nietszche op de begrafenis van Albert Camus voorleest. Een tekst die meteen uit de doeken doet waar het over gaat: niet zo zeer over de werken van Camus, maar over zijn persoon en zijn ideologie. Ook de figuur van Nietzsche en zijn band met Camus zullen in het stuk duidelijk hun plaats toegekend krijgen. Het is een interessante start, maar misschien was het net iets te zwaar om er in te kunnen rollen. Het muzikale vervolg fleurt de boel dan weer op en de kijker zit ondertussen goed genesteld in zijn stoel.

Er wordt een bepaalde sfeer op het podium geschept die de voorstelling een losse toets geeft. Door letterlijk de woorden ‘het is niet met personages ofzo hoor’ uit te spreken werd het ijs gebroken en ontstond er een dynamisch gesprek tussen alle acteur op het podium. Alles wat ze over Camus weten of willen bijbrengen wordt door elkaar geroepen. Na de ontploffing van deze conversatie, waarbij er vrolijk in het rond wordt gehuppeld op de woorden ‘Sartre mag schrijven wat hij wil, hij is en blijft een scheve bril’ krijgt het stuk wat meer vorm en structuur, maar we weten nog steeds niet goed wat te verwachten van de avond.

a4257ec243ae18326cf4d3105de0faca-Camus_Persfoto-3-c-RaymondMallentjer

Elke acteur nam een deel van Camus’ leven onder de loep en werkte hier iets rond uit, zo werd later ook even tussen de soep en de patatten meegegeven. Koen De Graeve brengt ons een originele uitwerking van de mythe van Sisyphus -waarbij Bertje de beer de hoofdrol speelt-, Lien Thys neemt even de rol aan van de vrouw van Camus, Pieter kruipt in het onderbroek van de schrijver terwijl hij de vreemdeling leest en ook Nietzsche passeert nogmaals met een klachtenbrief. Dans, muziek, monoloog, dialoog, … Alles komt er in aan bod. Het stuk kent verschillende fragmenten die door middel van plezierige, dynamische en interessante, maar vaak net iets te rommelige gesprekken aan elkaar gebonden worden.

Om er één stuk uit te pikken dat uw recensente het meeste bijbleef kies ik toch voor de geniale bijdrage van Lien Thys waarbij ze, na een dansbeurt, in de huid -of beter gezegd het hout- van een raam kruipt. Niet zomaar een raam uiteraard, Thys is het raam van de kamer waar de vrouw van Camus, Francine Faure, verblijft in de psychiatrische instelling. ‘Een prachtige vrouw’ verliest de levenslust en raakt in een depressieve spiraal. Een interessante invalshoek, zeer tot de verbeelding sprekend en een logische keuze wanneer blijkt dat ze later uit datzelfde raam springt. ‘Ik spreid mijn armen en ze vliegt op me af’, klinkt het in een muisstille zaal.

Na anderhalf uur denken we Camus door te hebben, zowel zijn werk en zijn ideeën als het stuk waar we naar kijken. Dat duurde net iets te lang, maar hield de kijker wel actief aan het werk. Afsluiten deed Joris Van Den Brande, zittend in een Chesterfield met een monoloog vanuit de persoon van Camus. Een mooie monoloog, een sterke tekst, maar niet de spetter die de kijker met opengevallen mond naar huis doet slenteren.

We genoten van een interessante avond waar we zowel konden lachen als nadenken over het leven. Misschien was het wel de bedoeling van de acteurs om een absurd theater te brengen -wat niet zou verbazen uiteraard-, misschien verloren ze zich echt wel af en toe in de appreciatie en het enthousiasme.

Dinsdag 19/12/2017 – Camus – Arsenaal Lazarus – 30CC

Intrigerend en spraakmakend: Poquelin II

Dinsdag zagen we een speciale setting in de schouwburg van 30CC. Met de woorden ‘geef haar maar de VIP-behandeling’ werd ik naar het podium begeleid en nam ik samen met wat andere verdwaalde zielen plaats naast de acteurs. tg STAN weet het publiek te boeien en slaagt er in de zaal uitbundig te laten lachen, twee uur en een half lang.

In Poquelin II worden twee stukken van Molière op scène gezet. In 2003 tourde theatergezelschap STAN met een voorstelling die de naam Poquelin droeg. Nu, 15 jaar later brengen zij het zelfde concept, maar met andere stukken en andere acteurs. In samenwerking met theaterhuizen als Toneelhuis en NTGent brengen zij: L’avare, een stuk over hebzucht, gierigheid en macht; en Le Bourgeois Gentilhomme dat ons met de neus op de idiotie van de rijke burger en de adel wil duwen.

Molière leefde in het 17e eeuwse Parijs en toch kennen en appreciëren we zijn werk de dag van vandaag nog even hard als Louis XIV dat in die tijd deed. De satirische komedies laten duidelijk nog steeds een volle zaal schaterlachen om een afspiegeling van hun eigen slechte kantjes. Zelden zagen we zo een overdreven theater dat niet aan kwaliteit moet inboeten. De doorgedreven idiotie maakte het spel grootser en interessanter.

L’avare mag de spits afbijten. Willy Thomas vertolkt de rol van de rijke, maar oh zo gierige vader. Zijn zoon en dochter willen beide trouwen, maar dan blijkt dat zoon en vader met dezelfde vrouw willen trouwen. De dochter wilt de dienaar van de vader, maar die is niet rijk genoeg voor de vader… U kent het verhaal wel (of niet): we kijken naar een klucht. De karakters zijn groots, net als de mimiek, de kostuums specifiek en opvallend en men denkt niet eens aan een vierde wand. In Poquelin II wordt er naar waanzin gestreefd.

_VDE7259_11.jpg

Een aardig stukje Belgische trots (Warhaus – Beaches voor de fans) splitst muzikaal de avond in twee. De doeken gaan omhoog en acteurs nemen een nieuw personage aan (of meer dan één) voor Le Bourgeois Gentilhomme. Net als in het eerste deel dragen de acteurs absurde outfits: vodden en sportbroeken, te gekke combinaties met als toppunt de felblauwe kneeboots waar Kuno Bakker als man van adel mee op het toneel verschijnt. De klucht wordt sterker in dit tweede deel en de waanzin wordt bereikt.

Het volledige spel speelt zich af op en rond een houten podium niet groter dan een paar vierkante meters. Dit vormde het speelvlak voor 7 acteurs en zelfs nog meer personages. Met een open theater en een publiek dat zich langs alle kanten van het podium bevond had Poquelin II weinig te verbergen voor zijn toeschouwers. Het soms wel clowneske gebeuren drukt samen met de volledige setting de stempel op het absurde. Molière waakte dinsdag vanuit zijn graf over tg STAN.

Dinsdag 21/11/2017 – Poquelin II – tg STAN – 30CC