Even er tussenuit met TERRASFILMS+

STUK, Cinema ZED en KULeuven presenteren: TERRASFILMS! Gedurende de maand juni kunnen studenten, en andere geïnteresseerden uiteraard, gratis naar openluchtfilms komen kijken op het binnenplein van het STUK. De films starten van zodra het donker is (+- 22u30), dus perfect als verhaaltje voor het slapen gaan! Speciaal voor ons stelden zij een geniale selectie van interessante, leuke, grappige en griezelige films samen.

Ben je er nog niet over uit welke film nu jouw avondpauze verdient? Bekijk dan even deze korte doorlichting! Ohja, btw: het is gratis!!

  • BLACKKKLANSMAN 10/06

De eerste topper is een interessante en toch een grappige. Spike Lee komt naar buiten met een verhaal over een zwarte en een joodse politieagent die binnendringen in de KKK. Het verhaal is gebaseerd op waargebeurde feiten en confronteert ons met een ongelooflijk verhaal op hilarische wijze in een classic ’70 jasje.

  • SING STREET 12/06

Voor deze tweede film zappen we 10 jaar verder in de tijd. Sing Street is een film over muziek in de jaren 80. De regisseur, John Carney, neemt ons mee naar het Dublin van zijn jeugd. In plaats van grote Hollywood sterren zien we een heerlijk authentieke cast die stuk voor stuk ook nog eens écht muziek kunnen spelen. Een gezellige film over jeugdig enthousiasme en de beproevingen die daarbij horen.

  • FREE SOLO 14/06

En dan nu: documentaire. Free Solo is een van de meest besproken documentaires van de laatste jaren. Geen fan van docu? Laat je dan toch maar verrassen door dit prachtig werkje. De film volgt de ultieme uitdaging voor free-soloklimmer Alex Hannold: de beklimming van El Capitan, zonder beveiliging uiteraard (!?). 1u 41 minuten pure spanning en prachtige beelden, een must see op groot scherm! BTW, deze won een Oscar…

  • LA LA LAND 17/06

Om even uit te puffen kan je ook gaan genieten van een gezellig avondje musical. Een mooie cast met een hoog knuffelgehalte en dat onder een echte sterrenhemel. Perfect met een wijntje en een dekentje zou ik zo zeggen.

  • BABY DRIVER 19/06

Een jongeman genaamd Baby heeft nog een schuld af te betalen bij Doc. Hij wordt zijn getaway-driver voor bankovervallen en samen met Buddy en Bats … Inderdaad. Baby Driver heeft een hoog Tarantino-gehalte en zal voor fans van geniale dialogen en ranzig misdadige scènes dan ook een topper zijn. Maar Baby Driver heeft meer te bieden! We zien Ansel Elgort (dat is die ene van the fault in our stars) verliefd worden en een mindswitch maken. En dat allemaal in één meesterwerk van Edgar Wright.

  • A QUIET PLACE 21/06

Misschien eentje voor zij die geen examen hebben de dag nadien… A Quiet Place is een stille film. Een stille film omdat elk geluid dodelijk kan zijn. In deze horrorfilm gaat je hart sneller slaan van de spanning wanneer vrouwen bevallen en geen geluid mogen maken, omdat ze mogelijks vermoord kunnen worden. Een interessant concept en een geniale uitvoering, maar dit wordt geen ontspannend avondje uit.

  • SPIDERMAN: INTO THE SPIDER VERSE 24/06

Voor elke fan van Marvel, elke melancholische jongvolwassene die met heimwee naar zijn jeugd terug kijkt of gewoon voor iedereen die nood heeft aan een echte goede animatiefilm. Deze Spiderman won een Oscar, en hoe!

  • CALL ME BY YOUR NAME 26/06

Dé film van 2017 zou wel kunnen gezegd worden. Hoewel Call me by your name een cliché film over ontwakende liefde en seksualiteit onder de Italiaanse zon kan lijken, is het zoveel meer dan dat. Deze film scheen een nieuw licht op homoseksualiteit en vriendschap! Moet hier meer over gezegd worden? Gewoon gaan kijken, ookal heb je hem al 5 keer gezien…

PS: Het kan zomaar even heel erg druk worden, dus wees goed op tijd als je een plaatsje wil 🙂

Advertenties

Faces on TV met een powerset in het Depot

Vrijdagavond (3/05) gaf Faces on TV een laatavondconcert in het Depot. De show heette dan ook ‘All Night Funeral’, naar het gelijknamige album ‘Night Funeral’ dat vorig jaar uitkwam. Frontman Jasper Maekelberg maakte van dit soloproject een dansbare plaat met een eigen stempel.

De show begon met Looking Glass, dat al meteen een shot in de roos was. Hoewel hij een gevarieerde band mee had en met vele live klanken speelde, waren de blazers spijtig genoeg enkel op tape te horen… Dancing After All deed het publiek losgaan, en het extreem-dansbaar deuntje van Call Me Up deed daar bijlange niet aan onder.

DSC_0838.jpg

De show werd onderbroken door een intiem momentje, waarbij de band het podium verliet en Maekelberg alleen over bleef om Tell Me te brengen. De show kende hier zeker geen hoogtepunt, maar door het uitrekken van de instrumentale stukken in het nummer bracht hij wel een soort van geheimzinnige en transcendentale sfeer over.

‘The Image of Boy Wonder’ was dan weer wel een van de hoogtepunten in de set. De kwaliteiten van pianiste en duizendpoot Dienne Bogaerts kwamen meer dan eens tot zijn recht. De tweede stem, dwarsfluit, … tilde het nummer naar een hoger niveau en maakte de show eens zo intens. Een meerwaarde voor de liveband!

De show werd alleen maar groter en grootser. Suspicious, een nummer dat wel heel hard aan Warhaus doet denken, werd een groot feest met drie nieuwe gasten. Deze keer hoorden we de blazers wél live. Niemand minder dan de leden van Balthazar zorgden voor deze epische bijdrage. Maarten Devoldere, gekleed in een bontjas over zijn blote borst, Simon Casier en Michiel Balcaen toverden samen met de band het Depot om in een bovenaards dansparadijs.

DSC_0879 (2).jpg

Als bisnummers volgden nog Terminal Cas en Love/Dead, wat beide ongelooflijk sterke nummer zijn. Hoewel het één van de weinig zaalshows van Faces on TV was in Vlaanderen, haalden ze niet het grote publiek naar de zaal. Dat hield Maekelberg en co niet tegen om het beste van zichzelf te geven en een grandioze show neer te zetten. Nog een dikke pluim voor het licht!

DSC_0921.jpg

Op zweeftocht met The Bony King of Nowhere

Reeds 10 jaar is Bram Vanparys al bezig aan zijn opmars in het Belgische muzieklandschap. Maandag toonde hij dat hij al ver is geraakt, ‘echt cool’ zo zei hij zelf. The Bony King of Nowhere bracht zijn nieuwste plaat ‘Silent Days’ mee naar het Depot en trachtte de zaal te overtuigen van de kracht van dit album.

Een resem aan innemende nummers bracht rust in de zaal met een veelheid aan muzikale impulsen die de zaal zorgvuldig wist te vullen. Stilzwijgend en geconcentreerd keek het publiek naar de show die Vanparys samen met zijn band neerzette. Achter de gitaar, piano, … zagen we een oude bekende: Gertjan Van Hellemont, het brein achter Douglas Firs. Ook de andere gitarist en de nieuwe drummer vervoegde Vanparys op het podium.

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen, mensen op toneel, mensen die muziekinstrumenten bespelen en nacht

De teksten van Vanparys komen prachtig tot zijn recht in deze stille setting. Net omdat de teksten niet extreem poëtisch of ver gezocht zijn, word je als luisteraar meegetrokken in een emotionele reis door de gedachten van de zanger. ‘Waiting for your sign’ als één van de hoogtepunten van het album komt dan ook als een klepper binnen.

De show wordt ‘onderbroken’ door een ongemakkelijk praatje van de zanger en drie solo nummers van vorige platen. Hoewel de akoestische vibe wel goed zat, mistte de grootsheid van de band. Vanparys maakte het even gezellig, maar eerlijk gezegd was verdwalen in de waas van Silent Days nog mooier.

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, op podium, een muziekinstrument bespelen en gitaar

De show werkte toe naar ‘Like Lovers Do’, zo vertelde Vanparys zelf. Een prachtig 6 minuten durend nummer van het laatste album dat ons op plaat al omver blaast. Live deed hij er nog een schepje boven op. Het nummer werd ergens in het midden onderbroken door een prachtige rust, waarbij de vingers van de zanger zachtjes de gitaarsnaren streelden en een hartverwarmende klank uit de boxen sijpelde. Exact op dit moment besefte ik weer waarom live concerten zo veel meer te bieden hebben dan een plaat.

Wanneer het publiek na dit nummer lang genoeg bleef klappen, kwam hij terug. Vanparys biechtte ons op dat hij helaas zijn oude nummers vergeten was en weinig nog kon spelen. Dan begon hij toch maar aan ‘Eleonore’, een eenvoudige oorwurm van het gelijkgenoemde album uit 2011. Ondanks dat de reeds eerder gespeelde akoestische nummers mooi waren, maar me niet omver bliezen, deed Eleonore dat wel.

The Bony King of Nowhere is terug, en hij heeft zijn sound gevonden.

The Bony King of Nowhere – Het Depot – 29/04/2019

Samen naar Rusland met ‘Den Beer heeft mij gezien’

Sien Eggers, Sofie Palmers en Jessa Wildemeersch zette maandagavond een leuke prestatie neer in de schouwburg van Leuven. Deze drie actrices, die al eerder samenwerkten voor L’etude (nu slaat de chaos toe) wilden een stuk maken over ‘De Drie Zusters’ van Tsjechov.

Het trio wou het stuk zelf echter niet spelen, want Sien Eggers is echt wel te oud om een zus te spelen zegt ze zelf. Eerder gingen ze op zoek naar de drie zusters. Ze trokken naar Rusland om zich te verdiepen in het hedendaags Rusland en in wat er zou gebeurd zijn mochten de drie zusters wél naar Moskou zijn gegaan.

– Koen Broos

We zien op het podium een fraaie opstelling van doorschijnende doeken en hier en daar een bed, een tafel, wat stoelen, … De drie actrices komen op in zijde broeken. Ze zijn net toegekomen in Sint-Petersburg en starten met hun reis. Het podium blijkt al snel een ‘lelijke Airbnb’ te zijn waarvan het dopje van het bad zelfs ontbreekt. De drie zitten samen om te plannen wat ze zullen doen.

Een komische bende met elk een eigen karaktertje, besluit om de stad in te trekken en met ‘de Rus’ te gaan praten. Jessa, de enthousiaste en plannende; Sofie, de iets pessimistischere die het allemaal wat druk vindt en Sien, die uiteindelijk gewoon niets liever wilt dan een bad en wat terrasjes, tonen ons hun verhaal in Sint-Petersburg.

Het stuk bevat een hele boel komische aspecten en we zien weer hoe grappig Sien Eggers wel niet kan zijn. Anderzijds zit het esthetisch heel mooi in elkaar door het gebruik van zelfgemaakte videobeelden geprojecteerd op de doeken. De creativiteit qua decor toont zich mooi in de projectie van saunabeelden achter troebele glazen (als van een sauna). Bij het opengaan van de deuren komen de actrices dan in hun badhanddoek gehuld op het bankje zitten.

Het is vanaf de badhanddoekscène dat het stuk meer vorm krijgt, dat de drie vrouwen één voor één een crisis krijgen over het drukke leven, over de onbepaaldheid, over het tijdverdrijf, … Ze tonen ons hoe ze op zoek gaan naar de drie zusters, die ze echt niet willen spelen, maar hoe ze meer en meer (onuitgesproken) de zusters in zichzelf vinden. Hoe meer ze streven naar het ‘niet-eindigen als de drie zusters’, hoe sneller ze toch in de rollen tuimelen. Het stuk leek dan ook lang nergens specifiek over te gaan en zag er wat rommelig uit, wat het uiteindelijk net zo typisch ‘de drie zusters’ maakte.

– Koen Broos

We zagen een komische doch inhoudsvolle prestatie van ‘de drie collega’s’ of ‘de drie vriendinnen’ met als hoogtepunt een uitbarsting van Jessa waarbij ze op stelten gaat lopen en doordraait als een gekke Russische vrouw met een hoed van bont en een grote hoepelrok. Misschien hadden we liever nog wat meer van deze ‘door het dolle heen’ scènes gezien, maar misschien had dat aan de ‘moment suprême’ ook wat afgedaan…

In ieder geval is hun doel geslaagd: ze reizen naar Moskou en we zagen de drie zusters in een hedendaagse Russische grootstad, al was het maar Sint-Petersburg.

11/03/2019 – Sien Eggers, Sofie Palmers en Jessa Wildemeersch – Den beer heeft mij gezien – Schouwburg 30cc

De puzzelstukjes vallen in elkaar tijdens ‘The Way She Dies’.

“We weten dat een boek ons kan veranderen”, lezen we op voorhand. “Een boek zoals Tolstojs Anna Karenina kan ook de verzameling zijn van alle levens die het lichtjes of ingrijpend heeft veranderd, beter of slechter heeft gemaakt. Die levens zouden de manier kunnen veranderen waarop Anna sterft.”

Dinsdag 19 februari stond tg STAN en Teatro Nacional D. Maria II in de Schouwburg met een interessante voorstelling. We hebben mogen genieten van een prachtige discussie over Tolstoj’s Anna Karenina, in het Nederlands, Frans en Portugees.

De voorstelling werd gespeeld door Jolente De Keersmaeker, Franks Vercruyssen, Isabel Abreu en Pedro Gril. De regie nam Tiago Rodrigues voor zijn rekening. Het was echter niet de eerste keer dat STAN samenwerkte met deze Portugese theatermaker. Eerdere voorstellingen van zijn hand waren The Monkey Trial, Nora, …

Het podium is sober. We zien weinig opvallende attributen en het stuk wordt gespeeld op een open toneel, zonder coulissen. In fel contrast daarmee komt Jolente De Keersmaeker op in een felle, bombastische, rode rok. De voorstelling start met een discussie in het Nederlands over de relatie tussen een Vlaams koppel. De vrouw, want exacte namen worden er gedurende het hele stuk niet gegeven, zit met twijfels en voelt de spanning tussen haar en haar man niet meer. Hij, leest rustig verder in zijn favoriete boek: Anna Karenina. Pas als zijn boek uit is, zullen ze praten.

Vervolgens zien we een dialoog tussen het Portugese koppel, eveneens over hun relatie en tijdens het lezen van Anna Karenina. Niet veel later komt het derde koppel naar voor, het overspel van de Nederlandstalige vrouw met een buitenlands man. Ook de twee andere personages krijgen later een relatie.

The way she dies

Filipe Ferreira

Het blijft echter in het midden of het om dezelfde personages gaat of niet. De relaties blijken dan ook te verschillen in tijdspanne. Door dit spel met taal en tijd, krijgt de kijker niet echt een duidelijk chronologisch overzicht van de gebeurtenissen, maar dat doet er ook niet toe. Het stuk kent een zekere mysterieuze sfeer, wat het intrigerend maakt om naar te kijken.

Doorheen het stuk vereenzelvigen de personages zich met Anna Karenina en conversaties zijn gebaseerd op fragmenten uit het boek die worden voorgelezen. Het wordt duidelijk welke impact zo een iconisch personage op een mensenleven kan hebben. Het wordt duidelijk hoe Tolstoj zo een essentiële situatie in een mensenleven heeft kunnen vatten in een meesterwerk.

Hoewel het stuk op het eerste zicht bijzonder moeilijk lijkt en veel concentratie van de kijker vergt, vallen alle puzzelstukjes uiteindelijk in elkaar. Dit stuk zit geniaal in elkaar en dwingt de kijker om mee te denken tijdens het stuk, en stuurt de kijker met denkstof naar huis.

The Way She Dies

Filipe Ferreira

Een opmerkelijke passage in het gehele stuk is de monoloog van Frank Vercruyssen. Hij spreekt zijn moeder aan, in zijn eigen taal, want die is hij toch het meeste machtig. In zijn eigen moedertaal acht hij zichzelf het meest capabel om zich uit te drukken en de juiste woorden te vinden. Hij spreekt over zijn liefdesleven en de kracht van Anna Karenina.

Van een verhaal over koppels op de rand van hun overspel, het lezen van het boek, monden we uit in de dood van Anna Karenina. Het verhaal wordt voorgedragen in het Nederlands en in het Portugees. De vier spelers staan samen op het podium en vertellen om de beurt wat er in haar om gaat, als ze daar op die sporen staat.

We keken naar een intrigerende voorstelling, die een gemiddelde theatervoorstelling overstijgt door een hoog mystiek gehalte. Het metaverhaal, zorgt bijna voor een aha-erlebnis wanneer alles lijkt te kloppen en Anna Karenina groter blijkt dan op voorhand gedacht.

Met plezier ga ik terug naar deze voorstelling kijken, nadat ook ik Tolstojs prachtwerk heb kunnen uitkiemen.

19/02/2019 – tg STAN – The Way She Dies – Schouwburg 30CC

 

“Jullie waren Willow”, voor de laatste keer.

Donderdagavond 14 februari stond Willow, de Leuvense band die in 2010 3e werd op de Humo’s Rock Rally, voor een zware opdracht: op Valentijn moesten zij eenieder van ons met een warm hart naarhuis sturen, na hun allerlaatste concert ‘The Goodbye Show’.

De band heeft besloten een punt achter hun carrière te zetten, nadat gitarist Nils Goddeeris een jobaanbieding accepteerde in Singapore. Voor ze afscheid nemen van de muziekwereld, vulden zenog één keer het Depot.

De show begon met de hit ‘Sweater’, waarmee de band een MIA voor beste videoclip binnenhaalde, al waren we niet direct overtuigd. De band lijkt nog onwennig op het podium te staan en je zou niet zeggen dat ze er een carrière van 10 jaar hebben opzitten.

-Thomas Richard Mertens

Tijdens ‘Danger’ wordt de show op een ander niveau getild. De lichten worden gedimd en galmende geluiden brengen het publiek in een andere dimensie. Spectaculair!

Ook de cover van ‘Boys don’t cry’ is een schot in de roos, een nummer op hun lijf geschreven. Het is dan ook niet voor niets dat de band wordt beschreven als een ‘een Belgische band die alternatieve, 80’s-verwante indie pop/rock maakt’.

In de bisronde krijgen we eindelijk publiekslieveling Gold te horen. Al gaat dit nummer verloren tegen het aangezicht van de ultieme afsluiter: A New England. Deze cover van Billy Bragg, wie naar verluidt nooit heeft gereageerd op de cover, werd net als Danger dat tikkeltje specialer door de spacy sound die tussen de strofe en het laatste refrein door de zaal en door onze oren galmde.

Hoewel Willow grote zalen en tenten heeft weten vullen, was ons eigen Depot de beste plek voor deze afsluiter. We keken naar een warm concert en trekken met een voldaan gevoel terug naar huis.

-Thomas Richard Mertens

Dank u Willow, voor al die leuke feestjes die ik al heb mogen bouwen op jullie muziek.

Willow – The Goodbye Show – 16 euro (12 euro met cultuurkaart) – 14 februari 2019 – het Depot

SHHT IS EPIC

Dinsdagavond 27 november 2018 zakte Shht, de opkomende Gentse noisepop band, af naar ons Leuvens Depot. Shht staat bekend om hun gekke stoten en straffe toeren. De show wekte best wat enthousiasme en interesse bij het Leuvense publiek en werd verplaatst van de foyer naar de grote zaal, zodat er extra tickets vrij kwamen.

Als je je op het wereld wijde web baseert en Shht eens googlet, lijkt het wel de meeste geflipte band van België (en verder) te zijn. Een gemiddelde show bestaat dan ook uit hier en daar wat zwevende opblaaspoppen op het podium, meisjes die elkaars haren afscheren, of andere bizarre toestanden. Maar dinsdagavond stelde de band zichzelf toch iets of wat ‘normaler’ op.

Het voorprogramma werd verzorgd door El Yunque en zij boden ons een zweverige en ruige sfeer als een 1+1 verpakking aan. De songs die ze brengen zijn ‘rustig’ en lang, maar even goed met hier en daar een brul of een blote flikker. Een interessante combinatie als je het mij vraagt.

En toen kwam SHHT. De voorste rijen gingen uit de bol, de achterste rijen gingen uit de bol, en op het podium was het al helemaal een feestje. We hoorden J’ai Décidé D’être Heureux/Heureuse en Afrika, Masterpiece was geniaal en we konden proeven van hun cover van het cultstuk Bohemian Rhapsody, wat hen overigens zeer goed af ging. Hoewel de songs uit zinnen bestaan als ‘salami salayou, la vie est fantastique pique-nique’, heeft Shht wel degelijk een boodschap te verkondigen. Ze brengen hun kritiek in een jasje van ironie en zelfspot en zet het publiek in zeker zin, na het gespring en gedans, aan tot denken.

46966510_10157007975301349_440452817509941248_o

(c) Thomas Richard Mertens

Als surprise act zagen we spierbundel (en ‘broer van’) Samuel De Graef net als HUMO-ster Average Rob het podium overnemen in bloot bovenlijf en joggingbroek. Niet de overweldigende crazy en gaga act die we verwachtten, maar zeker een bulderlachje waard.

De jongens sloten de show nog af met een afterparty in de foyer van het Depot, waar ze uiteindelijk toch ook gewoon 5 studenten die met hun vrienden feesten blijken te zijn.

Conclusie van de avond: Shht is Epic, Shht is cool! Maar of ze de meest geflipte band van België zijn, kunnen we op basis van deze show niet besluiten.