OPROEP: Hang het uit! Kotentocht langs kunstige ruiten en vensterbanken

Huidhonger is één ding, maar de honger naar cultuur in onze geliefde studentenstad is zowaar nog groter in tijden van corona! Daarom doen wij, vanuit CLUB KULtuur, een oproep naar iedereen die in Leuven vastberaden op kot blijft tijdens deze crisis:

Ben je iets of wat artistiek? Heeft de pandemie met zijn bijhorende milde lockdowns je creatieve brein gestimuleerd? Zou je jouw werk eens willen tentoonstellen (anoniem of mét naam)? Dan is dit je kans!

Etaleer je eigen creaties (en dat kan echt alles zijn: van een fotoprint of raamtekening tot een installatie of beeldhouwwerk) aan de ruit van je kot. Maak het zo groots of zo klein als je zelf wilt, maar laat het ons wel weten. Vul volgend formulier in en laat ons via die weg weten wat je waar hebt geëtaleerd:

https://forms.gle/2UQD6D5X52EQhiTi8

Wij voorzien dan een interactieve kaart en stippelen een weg uit, en delen deze met de Leuvense studenten. Op die manier fleuren we de stad op, krijgt iedereen de kans om zijn drang naar cultuur een beetje te stillen en ontdekken we jong talent.

PS: Ideaal stel je jouw kunstwerk op de gelijkvloers aan de straatkant tentoon. Als je eigen kot geen ruit heeft aan de voorkant op de gelijkvloers kan je een kotgenoot of buur vragen of je jouw werk aan zijn of haar ruit mag ophangen/installeren, of je laat je creatieve brein los en zorgt ervoor dat je werk hoe dan ook zichtbaar is op straat.

Met de steun van dienst Cultuur KU Leuven

Jonge makers vallen in de prijzen op Kortfilmfestival

Ziezo, de namen zijn bekend! Na een week vol kortfilms werden officieel de beste kortfilms én makers van 2020 gekozen. Het Internationaal Kortfilmfestival van Leuven ging dit jaar online door, maar boete niets aan kwaliteit in. Uit vele inzendingen werden zorgvuldig de beste kortfilms, fictie, documentaire en animatie, gekozen en gescreend voor het internationaal (online) publiek. Daarnaast kon je ook verschillende workshops, mastertalks en panelgesprekken volgen. Een week boordevol razend interessante filmpraat dus!

Zaterdagavond 12 december om 21u werden de beruchte prijzen van het kortfilmfestival én de VAF wildcards uitgereikt. Ook die uitreiking konden jullie live meevolgen. Rand Abou Fakher kaapte de juryprijs voor fictie in de Vlaamse competitie binnen met haar film ‘So We Live‘. In de Europese competitie bleek deze prijs weg gelegd voor Naïla Guiguet met ‘Dustin‘. Daarnaast reikte het Kortfilmfestival nog een juryprijs uit voor beste debuut (Ammen Simpson Ogedengbe met ‘Wildflowers‘), beste cinematografie (David Williamson met ‘ADA‘) en beste acteerprestatie (Loes Swaenepoel in ‘Kom hier‘). Voor Vlaamse en Europese fictie, animatie en documentaire werd er ook een publiekprijs uitgereikt. Zij die het kortfilmfestival niet intensief mee volgden, maar toch graag een overview hebben van de winnende werken kunnen nog tot zondagavond terecht op de site van het kortfilmfestival voor enkele ‘palmaressen’ . Voor de luttele 4 euro per programma kan je lastminute genieten van de beste films van het festival.

Het VAF (Vlaams Audiovisueel Fonds) geeft ieder jaar ook een aantal grote prijzen weg. De beruchte Wildcards van het VAF worden naar goede gewoonte uitgereikt op het festival en zijn echte gamechangers voor nieuwe makers, aangezien het om een behoorlijke som geld gaat. Dit jaar gingen de wildcards voor fictie naar Hyun Lories en Sven Spur met respectievelijk ‘Versailles‘ en ‘Eden’. Voor Animatie ging Ada Güvenir met de prijs lopen voor haar werk ‘Would You Please?‘ en in de experimentele scène ging de wildcard dan weer naar Mischa Dols met ‘Flora’. Ten slotte werden er nog twee wildcards voor documentaire uitgereikt aan Olga Lucovnicova en Niels Devlieghere met hun kortfilms ‘Nanu Tudor (My Uncle Tudor)‘ en ‘Elong E’nabe‘. Als kers op de taart reikte het VAF dit jaar een nieuwe wildcard uit. Sun Mee Catrysse kreeg de wildcard voor haar scenario. Ook deze selectie kan je online nog bekijken:

IKL 2020 – Foto’s door Amber De Leener

TIP: ONLINE KORTFILMFESTIVAL

“Hoewel we dat niet verwacht hadden door de omstandigheden, is het een ongelooflijk sterke lichting van filmmakers dit jaar. Na het zien van de films zal iedereen het daar ook mee eens zijn” klonk het zaterdagavond 5 december in de grote zaal van Cinema ZED tijdens de openingsavond van het Internationaal Kortfilmfestival van Leuven (IKL). Programmator Vincent Langouche bracht in dit bizarre jaar een fenomenale selectie aan kortfilms samen en daar kunnen we hem alleen maar dankbaar om zijn.

Aangezien de filmzalen gesloten zijn en grote events uit den boze zijn, stak de organisatie van IKL het festival dit jaar in een ander jasje. Het kortfilmfestival gaat in 2020, hoe kan het ook anders, online door! Dat betekent concreet dat je voor een heel schappelijke prijs van 4 euro een ticketje kan kopen voor je favoriete compilatie. Voor maar 19 euro heb je zelfs een festivalpas. Bij specifieke vertoningen hoort er ook een live nagesprek met de makers. Die gesprekken kan je volgen via de livestream. Zo simpel is dat dan.

© Amber De Leener

‘Voor ieder wat wils’. Het is voor een blogger altijd een beetje moeilijk om deze woorden te gebruiken door hun hoog clichégehalte, maar vandaag doe ik het toch. Op het online kortfilmfestival van Leuven is er écht voor ieder wat wils. Animatie, documentaire, Oscarfilms, ASMR, … Alles wat je wil, vind je terug op kortfilmfestival.be! Bij deze geef ik dan ook graag een aantal tips om wegwijs te geraken in het brede aanbod:

BIG NAMES, SHORT FILMS

Grote regisseurs als Christopher Nolan (Interstellar, Tenet), Bong Joon Ho (Parasite) en Yorgos Lanthimos (The Favourite) begonnen ooit als kortfilmmakers en/of grijpen nog vaak terug naar het kortfilmformat. Onterecht blijven deze compacte pareltjes vaak onbekend. Deze compilatie van maar liefst 9 kortfilms gidst je doorheen de werken van grote namen, van vroeger tot nu.

ANIMATION NATIONS (1 & 2)

Het kortfilmfestival is veel meer dan alleen maar korte films. In de programmatie vind je ook tal van korte documentaires en animatiefilms terug. In deze twee compilaties werden de beste animatiefilms van 2020 samengebracht. Mispak je niet, want animatie is zo veel meer dan Disney en Pixar. Naast 3D design kom je hier ook zandwerken en middeleeuwse schilderijen tegen.

WOMEN FOR THE WIN

Op zondag 12 december (16u) maakt het kortfilmfestival de zaal expliciet vrij voor diversiteit. In deze compilatie worden kortfilms samengebundeld die reeds in de prijzen vielen én door vrouwen gemaakt werden. De compilatie wordt voorafgegaan (om 15u) door een panelgesprek over diversiteit in de filmwereld en de (groeiende) positie van de vrouw als regisseur. Hier wordt niet alleen je artistieke honger gestild, maar krijg je er zo maar een hele boel vragen én antwoorden bij over de filmmagie achter de schermen.

ASMRELAX

Voel je het al? De tintels in je nek en het gelukzalig relaxerende gevoel op je schouders. Dat kan alleen maar het werk zijn van ASMR (Autonomous Sensory Meridian Response). IKL bundelde films die gaan over ASMR en/of films die de technieken van ASMR en slow cinema gebruiken om hun kijkers volledig tot rust te laten komen. Voor de perfecte combinatie tussen een youtubehype en cinema moet je hier zijn.

Naast deze specifieke compilaties en zoveel andere, kan je ook altijd terugvallen op de grote Vlaamse competitie. In 6 compilaties worden 24 Vlaamse kortfilms gebundeld die strijden om de heuze IKL-prijzen. Als je een ticketje koopt voor één van deze compilaties, ka je aan een leuke combinatie van Vlaamse fictiefilms verwachten. Elke dag wordt er dan ook een andere compilatie getoond via de livestream.

5 – 12 DECEMBER 2020 via www.kortfilmfestival.be

TIP: ZED VANUIT JE ZETEL

Nu ons Belgenlandje weer in een halve ‘lockdown’ zit en we op schoolwerk na weer weinig te doen hebben, kunnen we ons maar beter optimaal cultureel bezig houden! Helaas vallen ook qua cultuur zo veel opties weg… Oké, we kunnen ons eindelijk eens aan de top 20 literatuur klassiekers zetten en die zware kost afwisselen met een vlotte Netflixserie. Maarja, ook dat raakt een mens snel beu.

Daarom weet Cinema ZED ons te verblijden met de terugkomst van haar geniale corona-cinema: ZED vanuit je zetel. Plaats de zetel recht voor de tv of de beamer, sluit het geluid aan op een externe box die je achter je plaatst (voor een home cinema effect) en kies je favoriete chips en frisdrank uit. Voor een luttele 8 euro kan je genieten van de nieuwste films, vanuit je eigen zetel. Voor slechts 5 euro kan je zelfs de film die je miste aan de start van het semester inhalen!

Bij deze geef ik graag enkele tips om te genieten van je persoonlijke home cinema:

ÉTÉ 85: Alexis valt uit zijn bootje en wordt opgevist door David. De laatste film van François Ozon toont ons de ontluikende liefde tussen twee jongemannen aan de kust van Normandië in de zorgeloze zomersfeer uit 1985. David heeft al wat meer ervaring, maar Alexis ontdekt de ware liefde voor de eerste keer. Rod Steward begeleidt ons in dit zomers praaltje cinema door de rare beloftes en gemengde gevoelens, de pijn en het genot van de liefde. Grijp even terug naar de zomerse vibe voor de winter écht van start gaat.

CRASH: David Cronenberg schreef in 1996 filmgeschiedenis met zijn erotisch psychologische film over de seksuele opwinding van een auto-crash en het wereldje daarrond. Recent werd deze ultieme klassieker gerestaureerd en klaargestoomd voor zijn herintrede in de cinema’s. Hier valt alleen maar over te zeggen: grijp je kans!

TRUE HISTORY OF THE KELLY GANG: George McKay verbaasde ons reeds in 1917, maar troont zichzelf weer tot rising star met zijn vertolking van Ned Kelly. Ned Kelly was een Australische volksheld die op het mythische af onze verbeelding reeds jaren weet te prikkelen. Regisseur Justin Kruzel wekt deze verbeelding tot leven in een film die de western verbindt met de punkwereld en die ons op het tipje van onze stoel laat beven, huilen én dansen.

DE SPIEGEL: Voor wie graag op zoek gaat naar de meer exotische filmgeschiedenis kan met de vele gerestaureerd werken van Tarkovsky in de wondere wereld van de Russische filmkunst duiken. Tarkovsky staat bekend om zijn eigen kunstige stijl, waarbij beeld en montage de rauwe en existentiële verhalen naar een hoger niveau tillen. Bij elke classic van Tarkovsky kan je ook gratis de inleiding bekijken!

In totaal biedt Cinema ZED, tot de heropening van de cinema’s, 44 films aan op haar platform. Ter tijd en stond wordt het programma aangevuld met nieuwe releases en klassiekers. Zo kan je naast deze 4 toppers ook genieten van House of Hummingbird, The Current War, The Painted Bird, I Am Greta, About Endlessness, Cunningham, en zoveel meer!

Koningskloote als een grandioos afscheid van live theater in 2020

Gisterenmiddag kreeg ik, na een week in preventieve quarantaine, bericht dat ik negatief testte op COVID-19. Uiteraard was ik enorm opgelucht en klaar om mijn leven in de mate van het mogelijke terug op te pikken. Eindelijk uit dat bed! Helaas bleek er weinig te doen… Toen besefte ik dat ik een ticketje had voor ‘Koningskloote’ en zag ik mijn vrije avond weer helemaal zitten. Na de persconferentie van de Vlaamse overheid bleek deze voorstelling dan ook waarschijnlijk het laatste live theaterstuk van 2020 voor mij. Kortom: het moest er boenk op zijn.

En dat was het ook! Dinsdagavond, 27 oktober 2020 om 20u00, brachten de makers van de.Ploeg met hun koningstafereel een verfrissend stukje theater op het podium van de Minnepoort. Koningskloote is een interessante weergave van een jonge koningin die haar overleden vader mist, een lakei die naar de macht wil grijpen en een bakker die zo nu en dan moreel naar voren treedt. Meer dan dat is Koningskloote een stuk dat ons confronteert met de absurde realiteit van macht, verdriet en gemis, waanbeelden, bedorven eerlijkheid en de waarde van de ‘echte’ realiteit.

Wanneer het licht in de zaal dimt zien we geleidelijk aan het licht aangaan op het podium. Voor ons staat een gigantische vrouw, met ellenlange benen (waar daarna 1/4e hak van blijkt te zijn), die zich wankel vasthoudt aan een met rood fluwelen stof beklede stoel. Zij is Debbie: de nieuwe ‘queen’. Achter haar staat de hofnar: Gerard. Debbie staat recht in het midden op haar stelten, Gerard een meter of twee links achter haar en rechts van het podium zien we de bakker, van wie we de echte naam nooit zullen te weten komen. Hij zit voorovergebogen op een stoel en verroert geen vin. De personages lijken wel de start van een slechte mop. Maar dit alles spelen ze voor een prachtige wand die met het intense zwart van houtskool volgetekend staat met schreeuwende monden en leidende gezichten. Het decor schreeuwt maar de personages zijn sereen. Clownesk, maar toch sereen.

De eerste paar minuten van de voorstelling horen we de stem van Sofie Declaire, die de situatie schetst. Wat meteen opvalt is het taalgebruik. De zelfgeschreven tekst door Matthias Hellemans zit boordevol vormelijke tegenstellingen. We horen bijna archaïsche rijmpjes maar ook ‘slang’ van vandaag en soms wel plat dialect. Toch klinkt deze combinatie bijna als poëzie. We horen hoe Queen Debbie haar vader verloren is en dat het niet goed met haar gaat. Wanneer de stem dimt, spreken ook de personages op het podium in dit zelfde taaltje. De acteerstijl leunt hier dan ook volledig bij aan. Persoonlijk intrigeerde het mij hoe de acteurs met zo een clowneske speelstijl, zo goed konden vatten wat er in de mensen om kan gaan.

Wanneer Gerard aan de queen vraagt hoe het met haar gaat, krijgt hij als antwoord ‘bwa’: niet zo goed dus. Hij bedenkt snel een logische oplossing en ‘arrangeert’ de queen wat taart. Van de taart krijgt zij echter waanideeën en denkt zij haar vader weer te zien. Voor één keer is de queen weer gelukkig. Gerard grijpt dan ook zijn kans om de bakker nogmaals te laten verschijnen als de geest van haar vader. En zo ontstaat er aan web van leugens en waanbeelden, verpakt in een flink staaltje humor.

Slechts 60 minuten duurt het stuk. Maar die 60 minuten moesten niet minder of niet meer zijn. In een klein uur slaagt de.Ploeg erin om zowel vormelijk als tekstueel een razend interessante voorstelling neer te zetten. De drie spelers richten zich heel de tijd naar het publiek, wat vervreemdend werkt en de absurditeit van het stuk mee gestalte geeft. Maar deze puur vormelijke gerichtheid op het publiek betrekt de kijker ook in het denkproces. Alle woorden die gesproken worden en alle dialogen die gevoerd worden, zijn dan ook aan ons gericht. En zo gingen wij naar huis met een hele boel stof tot nadenken:

Is het dan zo slecht om in die waanbeelden te geloven? En leven wij niet allemaal een beetje in een waanbeeld? Wat is de waarde van de realiteit, als die alleen maar je levenslust van je afneemt?

27/010/2020 – Koningskloote- de.Ploeg/Zuidpool – 30CC

Interview met Sietse Remmers: feminisme kan je niet meer ont-zien

Sietse Remmers is een jong, fris en geëngageerd theatermaker. Remmers heeft Nederlandse roots, maar woont en werkt nu ondertussen 6 jaar in Leuven. Afgelopen zomer maakte zij gebruik van de coronastilte in het theater om haar thesis in alle rust af te werken en af te studeren. Ze werd echter geselecteerd door Eigen Kweek, een project van 30CC in samenwerking met 9 andere Vlaamse cultuurcentra om jong talent kassen te geven, met haar voorstelling ‘Het temmen van de feeks’ en maakte op die manier een einde aan de theaterstilte. Voor deze voorstelling maakte zij gebruik van ons hoogsteigen BAC ART LAB, repetitieruimte aangeboden door KULeuven Cultuur.

Corona zorgde voor een enorme stilte in het theater en brengt de cultuurwereld steeds meer in het gedrang. Wat is er voor jou zo belangrijk aan theater, dat het corona zeker moet overleven?

Kunst en specifiek theater gaat voor mij over het bijdragen aan een meer caleidoscopisch mensbeeld en empathie voor de ander. Theater dient ertoe om dat perspectief te horen en te leren kennen. Je kan dat niet voelbaar maken tenzij je het ziet of hoort.

In de brede, meer politiek zin van het woord denk ik dat je er ook voor kan zorgen dat het verhaal niet alleen over Corona gaat. We lezen enkel nog maar over Corona en we vergeten gewoon wat er zich nog allemaal in de wereld afspeelt. Als er geen corona was geweest was daar veel meer aandacht voor, of misschien is dat valse hoop. Maar ik denk wel dat door kunst die verhalen van anderen op de agenda komen en dat het mensen aanzet tot nadenken. Tot slot ook nog het collectief naar iets kijken, samen een lach of een verstilling voelen. Dat is een unieke verbintenis als groep. Dat je een ervaring deelt die je toch allemaal in uw eigen referentiekader kunt voelen, dat is iets heel mooi.

Je voorstelling van nu probeert dat dan ook te doen, de mensen aan te zetten tot denken over feminisme?

Ja, eens je daar wat over gelezen hebt en daar wat over nadenkt zijn dat dingen de je niet meer kan ont-zien. De staat kan wel zeggen dat man en vrouw voor de wet gelijk zijn, maar dat lost niet op dat 1 op de 5 vrouwen in België slachtoffer wordt van seksueel geweld of dat mannen veel vaker zelfmoord plegen. Die problematiek is zo groot en het zijn vaak optelsommen. Je bent niet alleen maar vrouw natuurlijk. Theater wil altijd reflecteren op de wereld en vergeet daarbij soms dat zij zelf ook deel zijn van de wereld.

Wat er vierhonderd jaar geleden over vrouwen werd gezegd, wordt nog steeds letterlijk gezegd! Er zijn stukken tekst die letterlijk één op één kon vertalen met citaten uit de actualiteit.

De voorstelling is naast een feministisch geëngageerd stuk ook een vorm van kritiek op het repertoire. Je kan zo een stuk met een misogyne inhoud of racistische inhoud nu niet meer spelen alsof er niets aan de hand is. Mijn bewerking is namelijk ontstaan vanuit een voorstelling die ik gezien had waarbij de hoofdpersonages een intense liefde zouden delen. Die liefde zou de gruwelijkheden uit het stuk dan legitimeren. Ik was daar woedend over, woest. Repertoire is repertoire voor een reden, en we moeten dat zeker bekritiseren en uitbreiden, maar dat betekent niet dat we het niet moeten spelen. We moeten het gewoon spelen met de taal van nu. Wat er vierhonderd jaar geleden over vrouwen werd gezegd, wordt nog steeds letterlijk gezegd! Er zijn stukken tekst die letterlijk één op één kon vertalen met citaten uit de actualiteit.

Zijn je acteurs gecast omwille van hun feministische mening?

Neen dat niet, maar ik heb leuke mensen gekozen en mensen die hier totaal anders over denken vind ik per definitie niet leuk (lacht). Neen, ik heb het wel op voorhand met ze besproken en als je zoiets niet ziet zitten, dan werk je daar niet aan mee. En doorheen het maakproces zijn zij daar wel allemaal in gegroeid.

Maar toen hoorde ik Jeff Huybrechts zijn speech en is mijn leven zoveel makkelijker geworden. Want vanaf dan als ik een vrouwonvriendelijke uitspraak hoorde, werd ik niet meer zo boos maar dacht ik ‘yesss, content!’.

Je hebt er voor gekozen om het stuk niet te proberen goedmaken, maar uit te spelen wat er mis is met de tekst?

Voor mij zijn er vaak twee wegen om in te slaan bij het maken van theater. Enerzijds kan je aantonen dat er iets aan de hand is. Zeker met repertoire kan je laten zien dat iets bijvoorbeeld in 400 jaar quasi niets geëvolueerd is. Dat is heel veelzeggend. Anderzijds kan je omschrijven hoe de wereld er wél zou kunnen uitzien. Dat zijn voor mij twee even interessante paden. Ik ben nu voor de eerste versie gegaan. De mensen kunnen er namelijk niet om heen. Als persoon ben ik ook helemaal niet zo optimistisch naar de toekomst toe. Gelukkig zijn er veel mensen die dat wel zijn. Maar omdat ik zo veel herkende uit de originele tekst omdat ik het nu nog om me heen hoor, was dat voor mij logischer om het eerste pad te volgen. Ik heb niet zo heel veel veranderd. En heb het zo proberen schrijven dat je niet merkt wat 400 jaar oud is en wat van nu. Ik heb ook niet alles moeten aanpassen zodat het maar klopt in mijn visie van de wereld ofzo. Dit is wat de wereld is, een harde realiteit. Ik heb wel lang gezocht  naar een manier om die hedendaagse realiteit te tonen, want het mocht geen politieke partij zijn ofzo. Maar toen hoorde ik Jeff Huybrechts zijn speech en is mijn leven zoveel makkelijker geworden. Want vanaf dan als ik een vrouwonvriendelijke uitspraak hoorde, werd ik niet meer zo boos maar dacht ik ‘yesss, content!’.

Dan rest me enkel nog, hoe zou jij je voorstelling in drie woorden beschrijven?

“She’s a slut!”, of Funky, sexy en gevaarlijk Shakespeare

Is er nog iets dat je er over kwijt wil?

Ik vind het nog belangrijk om te zeggen dat ik echt heel erg blij ben met de cast en het team en de kansen die ik gekregen heb. Daarnaast denk ik ook dat de voorstelling voor véél mensen interessant kan zijn: uiteraard voor de geoefende theaterkijker om nog eens Shakespeare te zien, maar dan op een frisse manier. Maar ik denk dat veel mensen het ook leuk kunnen vinden door de diversiteit in het stuk. Ik vind het fijn om theater te maken dat mensen niet vervreemd omdat ze het gevoel hebben dat ze niet mogen meedoen omdat ze het niet snappen ofzo. Ik vind feminisme belangrijk, ik vind theater belangrijk en mooi, dus dan vind ik het belangrijk dat veel mensen daar ook van overtuigd maken.

Het temmen van de feeks is nog tot het einde van het jaar te zien in de Vlaamse cultuurcentra. Komende speeldata vind je hier.

Diner met dj’s en dekentjes

Afgelopen weekend sloot het Horst-festival de zomer af. De zomer zelf had het al een week eerder voor bekeken gehouden, maar ondanks hevige regen en wind, kleurde Horst nog twee avonden warm rood (en knaloranje dankzij de dekentjes).

Amber De Leener en Emmanuel van der Beek

Het is even zoeken voor we de juiste hangar vinden. Maar zodra we het lichtend pad naar de ingang vinden, bevinden we ons in een waar urban paradijs. Hoewel Horst zijn roots kent bij het gelijknamige kasteel, heeft het festival nu al voor het tweede jaar op rij de Asiat-site in Vilvoorde als decor.

Op het voormalige militaire domein, gemarkeerd door twee koeltorens, waan je je ver van de wereld.

Restaurant

Dezelfde site als vorig jaar dus, maar een heel ander festival. Noodgedwongen gooide Horst zijn plannen om en bedacht het festival een coronaveilig alternatief. Dat werd een restaurant club, waar gasten dineren met livemuziek op de achtergrond, veilig aan tafel met hun bubbel.

Horst zou Horst niet zijn zonder een indrukwekkend decor. Onder een grote opening in het dak van de hangar werd een vijver aangelegd met grassen en lelies. We zijn verheugd wanneer het begint te regenen. De regen en de spots zorgen voor een indrukwekkend schouwspel.

Rond de vijver hollen de obers rond, steeds op tijd met de volgende gang. We zullen het menu, samengesteld door plaatselijke chef BarBoufz, niet snel vergeten. Toegeven, je moest van koriander houden, maar de mediterraanse schotels waren indrukwekkend.

Horst is er – daarover moet iedereen het eens zijn – in geslaagd deze zomer de beste hummus van België te serveren.

© Noa Stulens

Volumeknop

Maar waren we niet vooral gekomen voor de muziek? De soundtrack van de eerste gangen is een zorgvuldig samengestelde afspeellijst van sfeervolle elektronische muziek.

Maar wanneer het dessert nadert, is het tijd voor het echte werk. Vanop een podium in het midden van de hangar (het Bruzz-tentje valt een beetje uit de toon), draaien verschillende liveperformers de volumeknoppen open.

Vrijdag zorgen dj’s Sixsixsixties en MMU To Koorena voor een passende sfeer. Daarna neemt een kunstenaarstrio uit de buurt het over. Eén performer zorgt voor muziek, een tweede praat de boel aan elkaar en een derde rijdt rolschaatsend de ruimte rond. Onderwerp van de performance is een interactief en spiritueel kaartspel.

Hoewel de performance eerder lang duurt en wat dreigt te verdwijnen in de grote ruimte, zorgt ze voor een knallende afsluiter. Net wanneer iedereen de aandacht wat verloren is, start het meisje dat de show tot dan toe enkel aan elkaar praatte, een heuse striptease.

Verboden te dansen

Het diner mag dan de kern van deze editie zijn, het blijkt een lastige opgave om aan tafel te blijven zitten. Wanneer Hantrax, een van de performers, zaterdag het podium betreden, barst het feest los.

Praten wordt moeilijk, oordoppen zijn nodig en het verbod dat op de menukaart staat (verboden te dansen) krijgt zijn volle betekenis. Hoewel iedereen blijft zitten, zien we hier en daar een arm of been de lucht in gaan. Er wordt geroepen, gejuicht en – net niet – gedanst.

Het is duidelijk: dit publiek kijkt al uit naar de volgende editie van Horst. Zonder corona.

Het temmen van de feeks: kritisch entertainment

‘Het temmen van de feeks’ is een van Shakespeares eerste komedies. Het stuk wordt breed gedragen in de literatuur, maar botst toch ook op veel kritiek. Zo kan je de relatie tussen Katharina en Petrucio zien als het schoolvoorbeeld van vrouwelijke onderdrukking in een patriarchale samenleving. De tekst leent zich er dan ook toe om een feministisch geïnspireerde adaptatie te maken. Sietse Remmers, nieuw theatertalent afgesnoept van Nederland en opgenomen door KULeuven en 30CC, maakte zo een kritische versie van één van de bekendste Westerse komedies allertijden. Donderdagavond beten ze, met succes, coronaproof de spits af in de Minnepoort nadat ze weken repeteerde in het KULeuven BAC ART LAB.

Het werk van Shakespeare is een vertelling over een farse, arrogante maar vrijgevochten vrouw. Haar naam is Katharina en zij is de dochter van een welvarend man in Padua. Haar jongere zus, Bianca, is fel begeerd en krijgt meerdere huwelijksaanzoeken per dag. Hun vader beslist dat Bianca pas zal trouwen als Katharina ook van straat is. De oudste zus wordt vervolgens opgepikt door Petrucio. Hij is echter vooral uit op de bruidsschat en snoert Katharina op hardnekkige wijze de mond vanaf de dag dat zij trouwen.

Voor haar bewerking haalde zij een indrukwekkende cast bij elkaar van jong en vernieuwend talent. Tom van Bauwel, Timo Sterckx, Femke Van Der Steen, Ferre Vuye, Stan Martens en Simon Reyners hesen zich voor deze voorstelling samen met Sietse Remmers zelf in spannende, felroze, glitteroutfits. Het podium oogt dus extravagant en kleurrijk. Op de spelers, een muziekhoekje en een grote houten deur na is het podium echter leeg, maar de outfitkeuze vult die leegte dan weer op.

Johan Pijpops

Net als de kledingkeuze is ook de speelstijl extravagant. Remmers en haar spelerscorps hebben er echter voor gekozen om de vrouwonvriendelijke passages en houdingen zodanig uit te vergroten dat de kijker er niet om heen kan. Toch wordt er een zekere afstand gecreëerd waardoor je je als toeschouwer wel kan amuseren zonder je constant aangevallen te voelen. Door het stuk op zo’n extravagante manier te spelen voelt het nog steeds aan als een ware komedie, terwijl de inhoud van het stuk diep tragisch is.

Wat het stuk zo straf maakt is hoe Remmers er is in geslaagd om toch een nuance aan te brengen. Op een (al dan niet) subtiele wijze zwengelt ze toch het actueel debat aan, want tussen de scènes door horen we geluidsfragmenten van mensen als Donald Trump en Jef Hoeyberghs die soortgelijke uitspraken maken. De tragiek uit Shakespeare zijn stuk, waar hier zo komisch mee wordt omgegaan, kennen we vandaag de dag nog steeds. En niet alleen die geluidsfragmenten zorgen voor de spanning, maar ook het spel van Remmers zelf als Katharina.

Lukas Stevens

We zien een luidruchtige en geëmancipeerde vrouw steeds stiller worden. Wanneer zij en Petruchio verhuizen naar Verona wordt er een duidelijke scheiding in het decor gecreëerd. Een afgebakende ruimte in de vorm van een halve maan, omsluit Katharina. Het scènebeeld spreekt boekdelen en ondersteunt het beeld van Katharina die wegkwijnt onder de relatie. Als een gevangene wordt zij achter gesloten deuren verkracht, verhongerd en gedreven tot het uiterste: toegeven aan de onderwerping.

Het temmen van de feeks is een theatervoorstelling met een boodschap, maar mooi verpakt in een kleurrijk en jeugdig pakje. Een stuk waar iedereen zich kan amuseren, maar dat ons treft in het diepste van ons hart.

24/09/2020 – Het temmen van de feeks – Sietse Remmers – 30CC

TIP: Genialiteit op Docville

Corona gooide veel roet in het eten, dat weten we ondertussen allemaal wel… Maar stilletjes aan begint het cultureel leven in Leuven weer te bloeien! Daar is Docville, het jaarlijks documentairefestival in Leuven een perfect voorbeeld van!

Helaas moest het festival dat op 25 maart van start zou gaan zijn uitgesteld worden. Van uitstel komt bij de organisatie van Docville echter géén afstel, want vanaf vrijdag 25 september tot zaterdag 3 oktober staat er een hele coronaproof programmatie voor u klaar. Om jullie een beetje wegwijs te maken in het uitgebreid programma, ging CLUB KULtuur langs bij de festivaldirecteur, Frank Moens, voor zijn dagelijkse aanrader:

VRIJDAG: Capital in the 21e Century

Voor economisten, maar even goed voor sociale wetenschappers en andere geïnteresseerden, is Thomas Piketty zijn werk geen onbekend terrein. De openingsfilm van het festival brengt dan ook zijn ideeën rond kapitaal in onze 21e eeuw op een verhelderende en toegankelijke manier aan de man. Een knaller van formaat dus.

ZATERDAG: Super Size Me 2

Morgan Spurlock staat voor eeuwig in ons geheugen gegrift als de man die een maand lang overleefde op McDonalds en andere fastfood XL-menu’s. Docville toont dit jaar het vervolg op zijn groot avontuur. Sinds ‘Super Seize Me 1’ is er namelijk veel veranderd in fastfoodland. Zo kan je tegenwoordig ook wraps en slaatjes kopen met ‘crispy chicken’ (in plaats van ‘deep fried chicken’). Hij onderzoekt het fenomeen van Health Washing van binnenuit en start zijn eigen restaurant: ‘Holy Chicken’.

ZONDAG: We believe in Dinosaurs

Wie dacht dat Tiger King ons het toppunt van Amerikaanse rariteiten al heeft laten zien, komt maar beter eens naar Docville. In deze documentaire over Amerikaanse creationisten wordt er een speciaal project gevolgd. De ‘Arc Encounter‘ wil kosten wat kost de Arc van Noah heropbouwen, volledig zoals die in de Bijbel beschreven staat. Op die manier proberen zij de Bijbel wetenschappelijk te staven. Na de voorstelling kan je daarbovenop genieten van een nagesprek door professor Braeckman over het creationisme.

MAANDAG: QT8 The first Eight

Quentin Tarantino en zijn legendarische carrière vanuit het oogpunt van zijn medewerkers. Who needs more?

MAANDAG² : Jawline (UUR KULtuur)

Super gratis kan je maandagavond met UUR KULtuur ook nog naar de jeugdige documentaire ‘Jawline’ gaan kijken. In ‘Jawline’ wordt de beginnende influencer Austyn Tester gevolgd. De documentaire toont, anders dan zijn Instagramprofiel, ook het donkere kantje van de sociale media en toont een jongeman die ten onder gaat aan zijn prestatiedruk.

DINSDAG: The World According to Amazon

Jeff Bezos heeft zo veel geld dat hij er een paar duizend zwembaden mee zou kunnen vullen. Maar deze documentaire gaat over meer dan dat alleen. In ‘The World According to Amazon’ wordt er gereflecteerd over hoe de gigant de wereldeconomie op zijn kop zette. De documentaire wordt vervolgd door een nagesprek met professor Boute van de faculteit economie, specialist in distributie en logistiek.

WOENSDAG: Class Action Park

Jackass mag dan wel voor gekke accidenten zorgen, in het Amerika van de jaren ’80 gebeurde dat precies wel vaker. Action Park in Vernon, New Jersey stond er om bekend zijn bezoekers niet zonder kleerscheuren of gebroken armen naar huis te sturen. En net dat maakte het zo populair! Klaar voor wat hilarische onverantwoorde verhalen?

DONDERDAG: Human Nature

Aha, CRISPR! Deze documentaire duikt in de wonderlijke wetenschappelijke wereld van het DNA. Via de techniek van CRISPR kan er geknipt en geplakt worden in het DNA van de mens, de kat en zelfs de banaan. Niet alleen voor wetenschappers een nieuwe fetisj, maar ook voor de ‘gewone’ mens een immense wetenschappelijke ontdekking. Na de vertoning van donderdag volgt er een razend interessant panelgesprek: “CRISPR: heilige graal of doos van Pandora”.

VRIJDAG: Sing Me a Song

Niet zo heel lang geleden was Bhutan het gelukkigste land ter wereld. Vele kinderen worden er nog steeds naar de bergen gestuurd om in een klooster opgeleid te worden tot monnik of zelfs gewoon tot goede burger. Maar ook daar, tussen de bergen en de gewaden, leven apps als TikTok en Instagram als nooit tevoren. In ‘Sing Me a Song’ gaan de makers opzoek naar de waarde van en de omgang met sociale media op een plek waar deze helemaal uit den boze lijkt. Ook na deze vertoning op vrijdag volgt er een panelgesprek.

ZATERDAG: #UNFIT: The Psychology of Donald Trump

Een beetje Trump en zijn gekke verhalen werken altijd op een scherm. Alleen wordt er deze keer niet alleen gelachen met zijn daden, maar worden ze grondig geanalyseerd. De President van Amerika blijkt niet zomaar een narcist te zijn, maar lijdt aan ‘kwaadaardig narcisme’. Zowel een geniaal grappige documentaire over onze favoriete Amerikaanse mediafiguur, alsook een serieuze en diepgaande analyse van wat er echt schort.

ZIEZO! Heb je volgende week wel eens zin in een razend goede documentaire, voor de fun of uit interesse? Snel dan naar de website: https://www.docville.be/ of ga lekker oldskool naar de ticketbalie van cinema ZED (naast Aula Vesalius) en bemachtig jouw tickets aan een uitzonderlijke cultuurkaart prijs van 6 euro!

PS: Er is nog véééél meer te beleven dan wat er in dit lijstje staat 😉

Fabuleus in een talige choreografie: Edward Twee triomfeert!  

Gisterenavond ging fabuleus, het jongerengezelschap voor dans en theater, in première met ‘Edward Twee’. Ze speelden een stuk van wijlen Christopher Marlowe, tijdsgenoot van Shakespeare over een koning en zijn homofiele relatie en de weg die hij daardoor heeft moeten afleggen. We zagen gisteren een ‘good old’ koningsdrama met de nodige moorden, verbanningen, familie-intriges en kroningen, maar dan in een esthetisch en choreografisch geniaal jasje.

Op de scène staat een stalen constructie, die iets weg heeft van een tetrisblok en quasi de hele show als experimenteel decorstuk dient. Bovenop de toren zit de koning, Edward Twee. Nina Simone speelt luid ‘Feeling Good’ en de cast aanbiedt de koning. De koning wordt dus enorm machtig afgebeeld met zijn vrouw Isabelle naast hem.

Als snel komt Gaviston, de ‘vriend’ van de koning op de scène. Zij blijken een homoseksuele relatie te hebben en Gaviston is naar het hof geroepen om daar een adellijke titel aan te nemen. Dat wordt hem duidelijk niet in dank afgenomen door de andere hofbewoners. Niet alleen omdat hij homoseksueel is en de koning zijn traditie doet wankelen, maar omdat hij van lagere stand is en de volledige orde komt verstoren op die manier.

200227-edward-twee-scenebeelden-illiasteirlinck-22

Er ontstaan dus snode plannen om Gaviston uit de weg te ruimen. Deze snode plannen vormen eigenlijk, qua inhoud, het grootste deel van het stuk. We zien 90 minuten een heen en weer gekaats van liegen, bedriegen, vermoorden en verbannen. Met als grote snoodaards Mortimer en Baron, die de furie ten opzichte van de koning zijn onzedigheid uitbeelden en als hoogtepunt van arrogantie een alfabetische scheldpartij van Baron over aarsgarnalen, borsthaartrekkers, kontenlikkers en scrotumvreters tegen Gaviston.

Verder heb je nog de zus van de koning, die tijdens het stuk een beetje op de achtergrond blijft, maar die enigszins rust brengt in het verhaal, en Wicca, de ouderwetse heks die de traditie wilt bewaren en her en der diplomatisch tussen de rivalen komt. De verrassing van de avond was enerzijds het intrigerende figuur van Spencer. De helft van het stuk lang kon je hem ergens in een hoekje van het podium zien, altijd op de loer en rustig aan het meevolgen. Hij is de beschermengel van Gaviston en hoewel zijn karakter enigszins overbodig lijkt in het verhaal, geeft hij een soort van ludieke touche aan het stuk door zijn jeugdige vibe en spreekt hij letterlijk uit wat iedereen denkt ‘Aan wie zijn kant zal ik staan? Wat geeft mij meer macht?’. Anderzijds zagen we ook prinses Edward vanaf een bepaald punt op scène komen. Zij is de dochter van Edward en Isabella en wordt vertolkt door een kind, en wat voor één!

Aangezien je nog verschillende keren naar de show kan gaan kijken, ga ik nog niet te veel verklappen over het plot, maar de choreografie van het stuk mag alvast geprezen worden. Verveling was uit den boze tijdens de voorstelling, want het tempo zat hoog en de dynamiek hield je ogen open. In combinatie met het machtige decorstuk en de hierop goed afgestemde lichtshow, werd het stuk dan ook steeds krachtiger. De tekst en het verhaal op zich, zouden in een minder fraaie versie verouderd en langdradig kunnen overkomen, maar dat wist fabuleus prachtig te vermijden. Dat de finesse van het verhaal soms aan ons voorbij ging door het stille spreken, werd dan ook opgevangen door de expressie.

Daarvoor gebruikte de personages hun lichaam voortdurend en werden ze perfect gecast. Zo zien we de spieren van Mortimer, als de harde vijand, zich steeds opspannen als hij een spidermanmove op de constructie doet of het hele spel over het podium sleept en zien we Kent, de zus van de koning steeds een houding aannemen die haar onzeker doet overkomen en haar morele strijd goed uitdrukt. De koning verandert van een sterke man, in een gehangene, verzwakt figuur en prinses Edward zien we op 30 minuten tijd groeien in maturiteit.

200227-edward-twee-scenebeelden-illiasteirlinck-51

Het stuk gaat op een natuurlijke wijze in tegen de gendernormen uit Marlowe zijn tijd door de personages van geslacht te wisselen. We zijn blij als we beseffen dat dit in de verste verte niet raar aanvoelt en het net bizar zou zijn als alle personages mannen waren geweest. Zo ver staan we dan al vandaag 😉

04/03/2020 – Edward Twee – fabuleus – OPEK – nog tot 11/03/2020 – 11,20 euro met je cultuurkaart