TIP VAN DE WEEK // 16-25 mei

hitler-is-dood_jan-2012_c_freek-verdonckt-5Dag vrienden! Het is weer even geleden dat wij hetzelfde culturele voetbadje plonsden, maar binnenkort zitten we eindelijk weer naast elkaar. En dat hopelijk op een van de onderstaande voorstellingen!

 

 

  • Allereerst is er de hername van “Hitler is dood” dat in 2009 door De Theatermaker uitgeroepen werd tot beste muziektheatervoorstelling van het jaar. Regisseur Stijn Devillé kreeg de Taalunie Toneelschrijfprijs voor dit genadeloze stuk over de processen van Nuerenberg dat volledig van zijn hand is. Helaas vrijdag en zaterdag uitverkocht, maar er zijn nog kaartjes voor zondag om 20u00. Niet te missen
    Praktische informatie
    OPEK
    Vaartkom 4
    Met Cultuurkaart: 17€
    Klik HIER voor meer informatie

 

  • Volgende week vinden we dan de immer eloquente Pieter De Buysser in STUK met zijn verteltheater: “Landschap met springwegen”. Aan de hand van een aantal befaamde voorwerpen uit de geschiedenis filosofeert hij over onze geschiedenis.

    Praktische informatie
    19 en 20 mei
    STUK, Naamsestraat 96, 20u30.
    Cultuurkaart: €6
    Klik HIER voor meer informatie en tickets

 

  • Ten slotte zou ik nog een warme oproep willen doen om uw stem te laten horen via de site van “ik kies voor kunst”. Deze a-politieke actie hoopt slechts, los van de verschillende partijen, om kunst en cultuur alsnog hoog op de politieke agenda te krijgen. U zit graag in theaterzalen, musea, de bioscoop, de bibliotheek… Zorg dat dit zo kan blijven. Tenzij u een toekomst met enkel nog “FC De Kampioenen on ice” alleen maar toejuicht. In dat geval, duwt u dan nu alstublieft op ALT + F4.

Wachten op Godot aan de pokertafel // 19 maart

zollverein2Tagfish” is het eerste werk in de Horror Vacui-cyclus van het Antwerpse theatergezelschap Berlin. “De angst voor de leegte” verwijst in de filosofie naar de nood van de mens om oplossingen en antwoorden te vinden voor het nog onbeantwoorde, het onafgewerkte. Dit vacuüm wordt in “Tagfish” voorgesteld door een groot braakliggend industrieterrein in het Ruhrgebied. Die leegte willen enkele projectontwikkelaars op een nieuwe en hippe manier invullen om het tot een toeristische trekpleister te maken. Projectstrateeg Thomas Rempen beschrijft het proces als een eindeloos spelletje monopoly: koop hotels, trek kanskaarten, verlies al je geld, ga naar de gevangenis, kom terug en hop, weer een rondje. Alle betrokken partijen hebben ervaring met het opzetten van dit soort grote projecten. Om dit spel te voorkomen gaan ze op zoek naar één enkele investeerder, en komen in contact met een Saoedi-Arabische sjeik die geïnteresseerd blijkt om 120 miljoen in het project te pompen. Maar dit geglobaliseerde spel kent dan weer andere spelregels…

De opzet van het stuk is eenvoudig: Berlin ging ter plaatse in Essen de 6 belangrijkste betrokken figuren interviewen, stuk voor stuk mensen die nog nooit allemaal tegelijk samen aan de vergadertafel hadden gezeten. In een theaterzaal zetten ze de opgenomen figuren voor de eerste keer wél samen in een fictieve vergadering. Dit gebeurt in een mooie, old-fashioned setting met een grote eikenhouten tafel en zeven stoelen met daarin zeven verticaal geplaatste flatscreens. Zes figuren oog in oog en de belangrijkste stoel leeg. De afwezige sjeik zal heel de voorstelling lang op zich laten wachten. En wachten.

tagfish 3

Op Godot, zo blijkt. Terwijl de zes mannen met een blind vertrouwen in hun Saoudi-Arabische geldschieter wachten op het tekenen van het contract, loopt het project meer en meer vertraging op langst alle kanten. Strijd tussen ego’s, ingewikkelde besluitvormingsprocessen en oeverloos heen-en-weergewauwel. Het klinkt ons maar al te bekend in de oren. Ondertussen blijft de schaduw van de sjeik steeds aanwezig in de oppervlakkige conversaties en bepeinzingen van ons tafelgezelschap. Het is knap gedaan, hoe alle personages aan tafel apart zijn geïnterviewd maar het geheel zo gemonteerd is dat ze met elkaar lijken te converseren. Hun gesprekken worden op tijd sfeervol onderbroken door beelden van het industrieterrein waar een koor van ex-mijnwerkers doorheenwandelt. Of beelden waarin wereldvreemde bouwplannen genre “Als we nu een ondergronds hotel bouwen, dan hebben de mensen uit het raam het zicht dat de mijnwerkers hadden!” worden uitgeschetst. Dat werkt, want deze visioenen helpen om het wachten steeds aan de concrete setting van het troosteloze terrein te blijven vastkleven.

zollverein

Voor mij is “Tagfish” een voorstelling die steeds op grenzen balanceert. De grens tussen noodzaak en twijfel, dromen en praktijk, rationaliteit en blind vertrouwen. Maar ook tussen aandacht en afdwalen, omdat de gesprekken zo inhoudsloos zijn. Je wordt zo gedwongen voortdurend over de ideeën die de voorstelling je aanreikt na te denken dat je dreigt te diep in gedachten te verzinken.  Ook de grens tussen realiteit en fictie wordt afgetast, als ik me op een bepaald moment door sommige uitspraken begin af te vragen of het niet kan dat er enkele acteurs in de “documentaire” meedoen om het geheel wat aan te dikken. De mechanisch bewegende voorwerpen op tafel, de Duitsers die elkaar onderbreken en alle onderlinge misverstanden zorgen voor een vleug humor die afsteekt tegenover de droge conversaties. De droge conversaties werken voor mij alleen omdat het verfrissend is dat ze plaatsvinden tussen TV-schermen aan een tafel. De voorstelling in zijn geheel werkt, zolang je actief blijft reflecteren over de boodschap die er achter zit en de vorm waarin ze is verpakt.

Tagfish is een pokerterm en omschrijft een speler aan tafel die de regels uitstekend kent maar geen risico’s neemt en zijn spel niet aanpast, waardoor hij een makkelijke prooi is voor zijn tegenspelers. Misschien verwijst ze hier naar de Duitsers die zich niet aanpassen aan het internationaal spel met de sjeik en de onderhandelingsgewoontes op het Arabisch Schiereiland. Misschien verwijst ze naar de sjeik, die niet weet waar hij aan begonnen is. Misschien verwijst ze naar het meisje dat achter me zat in de zaal en “dit geen theater” vond. Maar verwijzen naar Berlin doet de term allerminst. De voorstelling van Berlin durft risico’s nemen en is een doordachte meditatie over geërfde geschiedenis en op het verlammende effect van bureaucratie. Of hoe de romantische droom van een troosteloos gebied te doen herleven langzaam maar zeker plaats moet ruimen voor de teleurstelling van een “tijdelijke” parkeerplaats.

Last-minute TIPS voor de snelle liefhebbers! // 19/3 – 23/3

Vandaag is haast en spoed zeker goed! Beslis snel en beleef vanavond nog de theateravond van uw leven!

Het Interfacultair Theaterfestival is volop bezig aan haar 10e editie! Uw trouwe dienaar zal u de komende weken dan ook op de hoogte houden van het wel en wee op Leuven’s allergeweldigste theaterfestival! Maar in de vlugte vandaag geven we u alvast het volgende mee: vanavond speelt AKM  in de Koelisse “Het leven zoals het is: Het Sprookjesbos”. Meer informatie hierVRG+EKO spelen dan weer “In naam van Tristan” op 18, 19 en 20 maart in de Verbeeckzaal van het STUK. Meer informatie hier. Meer informatie over de deelenemende kringen, acteurs en informatie over stukken en locatie vind u op de site van het IFTF.

Last but not least: haast je want er zijn nog gratis kaarten voor UUR KULtuur vanavond in het STUK. Het theatergezelschap BERLIN viert hun tienjarig bestaan deze week in STUK met een greep uit hun oeuvre. Het is verhalend documentairetheater, waarbij gebruikt gemaakt wordt van filmprojectie om een setting te schetsen op de rand tussen waarheid en fictie. Meer informatie over de voorstelling van vanavond vind je op de site van STUK. Ook de installatie “Iqaluit” op het binnenplein van STUK is écht de moeite waard. Gewoon een koptelefoontje vragen aan het onthaal en de uitgeklede ijzeren iglo binnenstappen. Veel plezier! Niet vergeten: gratis tickets voor UUR KULtuur vanavond bestel je hier

Your weekly theatre T(R)IPS // 10-3 tot 16-3

Onder het motto “omne trium perfectum” splitst uw nederige dienaar u deze week drie niet licht te verteren voorstellingen in de maag. Maar zoals elke met zwarte chocolademousse gevulde en verkruimelde Oreo’s besprenkelde browniecake u kan leren, bieden deze culinaire hoogstandjes ook vaak het meeste sensorisch genot. Oef. Laat het smaken!

flash forward 3Tijd voor de derde “Flash Forward” van het academiejaar! De eerste voorstelling van de avond is helaas al uitverkocht, maar als je er snel bij bent kan je nog een ticket bemachtigen voor de voorstelling die begint om 22u. Voor de eerste 20 mensen die mailen ligt een gratis ticket klaar aan de balie van STUK. “The truth about Kate” is een geënsceneerde documentaire waarin een jonge vrouw terugblikt op haar verzonnen leven. Naarmate de voorstelling vordert struikelt Kate over haar zelf opgezette identiteit en worden we gedwongen na te denken over het imago dat elk van ons probeert te projecteren op de doorzichtige wanden tussen ons en de buitenwereld.


Praktische informatie
STUK, Naamsestraat 96, 22u00.
Dinsdag 11 maart
Voor kaartjes mailen naar laura.delaere@stuk.be
OPGELET! Reservaties worden afgesloten de dag zelf om 14u
Klik HIER voor meer informatie

lenz

Lenz” is een productie van Theater Malpertuis en gaat over een jonge kunstenaar die zich terugtrekt uit zijn drukke bestaan en vlucht naar een eenvoudige dorpsgemeenschap. Wat aanvankelijk een rustig decor lijkt, vormt al gauw de katalysator voor een ingrijpende existentiële crisis die Lenz steeds dieper in de waanzin stort.

                                                                      Praktische informatie
                                                                      Woensdag 12 maart
                                                                      STUK, Naamsestraat 96, 20u30.
                                                                      Cultuurkaart: €6
                                                                      Klik HIER voor meer informatie en tickets

angst2Angst” is het tweede deel in het drieluik over de economische crisis “Hebzucht, Angst & Hoop” van de hand van Stijn Devillé. Het is een ontzettend meeslepende muziektheatervoorstelling en zou verplichte kost moeten zijn voor elke student in Leuven. De genadeloos ritmisch uitgekiende voorstelling, algemeen geprezen voor de eenvoudige en boeiende manier waarop de crisis wordt uitgelegd, is een pijnlijk schot in de roos. Niet te missen. Sommige dagen zijn al uitverkocht dus laat je op de wachtlijst zetten voor je avond naar keuze, er komen immers altijd wel wat mensen niet opdagen.

Praktische informatie
Braakland/BZB & De Queeste

OPEK, Vaartkom 4, 20u00.
Woensdag 12 maart t.e.m. zondag 16 maart
Cultuurkaart: €15 / 50% last minute deals 30CC
Klik HIER voor meer informatie en tickets.

STUK danst de toekomst tegemoet! // 25/2/2014

Grote verschuivingen in het Leuvense cultuurlandschap! STUK heeft vandaag op een persconferentie bekend gemaakt dat ze ervoor hebben geopteerd om op te houden met theater te programmeren. De voorstellingen die al bij hen in productie waren of al op de agenda stonden zullen natuurlijk wel nog plaats vinden. Geniet er dus van, het zullen de laatste keren zijn dat er theater pur sang in STUK te zien valt.

Stuk-Logo

Maar niet getreurd! Met de ruimte en financiële middelen die nu vrijkomen wil het kunstencentrum vanaf het seizoen 2015-2016 alles inzetten op een véél uitgebreidere (internationale) dansprogrammatie. Met deze beslissing hoopt STUK een belangrijke nationale speler te worden op het vlak van dans. STUK vormt zichzelf dus om tot een “Huis voor dans, beeld en geluid”.

De verschuiving gebeurt in onderling overleg met de andere cultuurhuizen in Leuven. 30CC wil bijvoorbeeld de komende jaren “nog meer inzetten op zijn eigen troeven, theater en literatuur, om zo een complementair aanbod [met STUK] te realiseren”. Ze wil zo de leemte opvullen die de beslissing van STUK in Leuven heeft achtergelaten door in concreto te zorgen voor “meer aanbod voor het publiek, in en buiten de theaterzalen, maar ook een nog duidelijkere keuze voor het tonen en ondersteunen van beginnende makers en vernieuwend werk.” Ook OPEK zal, met de verschuiving van dans naar STUK, meer ruimte vrijmaken voor theater.

Meer informatie vindt u in het persbericht dat deze namiddag uitgestuurd wordt door STUK. Onze collega’s van Veto zullen hier ongetwijfeld volgende week uitgebreid over berichten.

HIGGS // Donkere Materie 19/2

black hole

BOEM! Toen de ondergrondse deeltjesversneller van CERN in 2008 te Genève voor het eerst werd opgestart, beweerden kwatongen dat dit een zwart gat zou creëren dat heel de aarde en haar bewoners zou opslokken. Dit gebeurde gelukkig niet. Oef zeg!

Waar de experimenten wel toe leidden, was het bewijs van het bestaan van de tot dan toe slechts op papier bewezen Higgs-deeltjes. In deze lecture performance doet Jan van den Berg het relaas van zijn 7 jaar durende zoektocht en obsessie met het ongrijpbare higgsboson. Hoewel hij zelf geen wetenschapper is –en misschien juist daardóór- legt hij tijdens de twee uur durende voorstelling het fenomeen glashelder uit. Gebruik makend van een vakantiefilmpje van zijn bezoek aan een stam in Papua-Nieuw-Guinea schetst hij om op gang te komen op een humoristische manier de sub-atomaire situatie.

ritual

De setting is een eenvoudig decor met 3 hangende gloeilampen, 1 projectorscherm met laptop en een aantal voorwerpen op stoeltjes. De sympathiek ogende Jan van den Berg is een geboren verteller: met wilde, enthousiaste gebaren trekt Jan de toeschouwers mee in zijn verhaal. Zijn bezwerend rondzwaaiende armen geven het publiek het gevoel aan een groot kampvuur te zitten, waar een sjamaan de origines van het heelal uit de doeken doet. Het enthousiasme waarmee hij ronddanst over het podium legt een warme gloed over de anders donkere materie. Wat de hele voorstelling tot slot onvergetelijk maakt is dat na afloop van zijn eigen optreden Jan elke avond een andere natuurkundige interviewt die werkt in en rond CERN. Dit gesprek met andere voelbaar gepassioneerde sprekers zorgt dan weer voor een mooie link met de ‘échte’ wereld van de deeltjesfysica en tilt het geheel naar een hoger niveau. De uitleg van de schattige, beetje socially awkward Filip Moortgat clasht mooi met de grote gebarenperformance van Jan.

Ik weet niet welke soort voodoo dit is, maar ik voel me als leek toch doordrongen van dezelfde aantrekkingskracht tot de Higgsdeeltjes als diegene waar Jan van vervuld is. Puik werk, Jan-man picture-man!

“Wij offeren in onze voorstelling ‘le Sacre’ zelf” // UUR KULtUUR 12/12

Gisterenavond vond in STUK ons welverdiend derde UUR KULtUUR plaats. Deze keer was het de beurt aan een dansvoorstelling van de hand van Laurent Chétouane, een Frans-Duitse choreograaf met Algerijnse roots. Het was een weldoordachte voorstelling vol vuur en intense momenten waarin je niet wist waar eerst kijken.

chetouane

De originele schandaalvoorstelling van Vaslav Nijinski en Igor Stravinski, waarmee ze meteen ook de 20e eeuw de armen van het modernisme injoegen, heette “le Sacre du printemps” . De eerste opvoering veroorzaakte exact 100 jaar geleden een schokgolf van verontwaardiging bij de theaterbezoekende goegemeente, omdat ze totaal inging tegen alle toentijdse conventies uit het Parijse bourgeoistheater. De voorstelling begint normaal gezien met een eerste deel waarin allerlei heidense rituelen worden uitgedanst, om dan tijdens het tweede deel te culmineren in een zoenoffer. Een meisje moet geofferd worden om de cyclus der natuur verder te zetten en zo het begin van de lente -le printemps- te bewerkstelligen. In de versie die het UUR KULtuurpubliek gisterenavond te zien kreeg, werd het tweede deel weggelaten. Chétouane weigert immers zo’n offers te accepteren. In zijn eigen woorden: “Wat is dat voor een cultuur, een cultuur die vraagt om offers te brengen om zichzelf in stand te houden”.

De voorstelling begon in stilte, ware het niet dat iemand het nodig vond een krijsende baby mee de zaal in te nemen. Was Chétouane er niet zo tegen, we hadden het lawaaimakertje met veel plezier aan de lente geofferd. Maar toen de voorstelling zich niet veel later  ontspon, werd onze aandacht meteen naar de zeven wervelende lichamen op het podium gezogen. Die gingen zich te buiten aan een uitzinnige paringsdans en wij kwamen ogen tekort. Het deed ons een beetje aan een vogelkolonie denken. Die gedachte kregen we de rest van de voorstelling niet meer uit ons hoofd. Fladderende handen, gespreide armen en handenklappende bekjes, de fraaie danstaal paste perfect binnen dat plaatje. Fijn om te zien was Chétouane’s vertaling van de assimilatie van vreemde elementen in onze cultuur: of je past je aan, of je valt uit de boot. Dat gold ook voor onze ‘kolonie’. Een voor een proberen ze zich los te maken uit de groep, maar hun recent verworven individualiteit wordt al snel afgestraft door uitsluiting. Pas als ze hun dansbewegingen aanpassen worden ze weer opgenomen bij de anderen, en is het de beurt aan de volgende idealist om hetzelfde lot te ondergaan.

Het decor wordt basic gehouden, slechts 3 witte schermen omkaderen de scène. Daarop verschuift langszaam een foto van de zon van doek naar doek, om het aftellen naar de lente te illustreren. Omdat er geprojecteerd werd met een aanzienlijke hoeveelheid licht in de zaal, kreeg het geheel wel een wat amateuristisch trekje. Ofwel lag dat aan ons. Het deed alleszins denken aan slechte powerpointpresentaties in een halfverduisterde middelbare schoolklas, maar het schouwspel op de dansvloer maakte gelukkig alles goed. Ook leuk waren de gekleurde versieringen op de gezichten van de performers, zo kreeg ieder toch een eigen persoonlijkheid.

Het was een geslaagd UUR KULtUUR, en hoewel de volgepakte zaal voor een broeierige sfeer zorgde, trotseerden we die met volle goesting voor dit knap staaltje danstheater.

Voor zij die willen: “Sacré sacre du printemps” speelt vanavond 12 december nog eens om 20:30 in STUK en kost 12 euro met een cultuurkaart. Voor het vierde UUR KULtUUR liggen een reeks komische kortfilms klaar die op 15 januari als blokpauze getoond zullen worden in de Pieter De Somer-aula. Tot dan!

Door Joëlle Cooreman en Ben Tanghe

TIP VAN DE WEEK // 5-6-7 December

Verveelt u zich dit weekend? Ja! Nu niet meer!
BÂTARD is een kunstenfestival in de Beursschouwburg te Brussel op 5, 6 en 7 december, elke dag van 19u00h tot 23u00. Negen jonge artiesten krijgen de kans hun werk te etaleren binnen één gebouw. Daarnaast heeft ook het publiek dit jaar een grote rol gekregen in het bepalen van de inhoud van het festival. In februari 2013 lanceerde Bâtard een open call met de vraag: ‘Wat zijn jouw bezorgdheden?’ Mensen kregen tot 2 mei de tijd om hierop te antwoorden, en de resultaten ziet u doorheen het verloop van de avond. Dik de moeite, en zeker een tripje naar Brussel waard.

Praktische informatie

Beursschouwburg
Auguste Ortsstraat 20-28
1000 Brussel
Toegang tot de festivalavond kost 8/10 euro, er zijn geen reservaties

Klik HIER voor meer informatie

DeKleineOorloG // 24 oktober 2013

valentijn dhaenens

© Andrew Snowball

Wat? DeKleineOorloG door SkaGeN
Discipline? theater
Waar? STUK Soetezaal
Wanneer gezien? zondag 24 november ’13

Na zijn doortocht met DegrotemonD waarin Valentijn Dhaenens op geniale wijze en met een minimum aan attributen de ethos, pathos en logos van duizenden jaren wist te vervlechten tot een oratorisch meesterwerk streek hij vorige week opnieuw neer in Leuven. In zijn nieuwe voorstelling DeKleineOorloG wordt het verhaal verteld dat achter oorlogsbloedvergieten schuilgaat. De keerzijde van de medaille bij al die volksmennende voordrachten. De kleine man, het onvertelde verhaal, de verloren stem. Wacht wacht wacht: het onvertelde verhaal? Wat hier op het podium wordt verteld door dragqueen Dhaenens in dekleineoorlog heb ik al vaker gehoord, en helaas vaak ook beter.

De sterkte van de voorstelling zit in de sfeer die geschept wordt door het indrukwekkend gebruik van projectie. Het quasi-lijk van een kapotgeschoten soldaat ligt roerloos op een TV in een hospitaalbed. Af en toe treedt de soldaat letterlijk uit zijn TV-scherm/lichaam op het gigantisch grote doek achter hem om zijn innerlijke gevoelsstrijd uit te kunnen drukken, met soms tot zelfs 3 spookverschijningen tegelijk. Visueel is het dan ook een heel sterke voorstelling. De soldaat praat op het scherm met familieleden over de telefoon, schrijft en leest brieven, worstelt met het idee helemaal kapot te zijn. Al het naamloze soldatenleed gepersonifieërd in de interne strijd van één persoon. Tegenover zijn virtuele zelf staat Valentijn ook tegelijk live op het podium, in de gedaante van oorlogmoeë verpleegster die door de overdaad aan liedjes die ze zingt het geheel soms meer iets meegeeft van een morbide musical dan een stuk over de pijn van oorlog. Het is hier dat het schoentje knelt. Het concept was goed, Valentijn die de monologen in samenwerking met zichzelf afsteekt en zo omvormt tot dramatische dialogen, maar in de uitvoering bleef er vooral een zweem van ongeloofwaardige melodramatiek in de lucht hangen.

Als er dan toch een lied niet uit de voorstelling geschrapt zou moeten worden, laat het dan alstublieft de wél pakkende uitvoering van “Riders on the storm” zijn. Valentijn kruipt op het scherm in een neergedwarreld vest en het vel van Attila de Hun en spreekt zijn leger van mede-Valentijnen opzwepend toe. Deze passage blijft wél nazinderen, maar ik ben niet akkoord als een vrouw enkele rijen verderop na afloop fluisterend verkondigt dat dit “het sterkste stuk over de oorlog dat ze ooit heeft gezien” is. Daarvoor ligt het er te dik op. Als de soldaat op het einde van het stuk in een bodybag kruipt, kan ik me niet van het gevoel ontdoen dat dat misschien een cocon had moeten zijn, waarin de voorstelling nog even had moeten rijpen tot hij klaar was om tot even grote hoogtes te zweven als zijn voorganger.

Don’t clap, you’re already sexy // MOONFACE 27/11

Wat? Moonface 
Discipline? Muziek
Waar? STUK Labozaal
Wanneer gezien? woensdag 27 november ’13

moonface-e1367769416878

Het is 20u00 stipt als ik, pintje in de hand, binnenstap in de Labozaal van STUK. Het voorprogramma vanavond wordt verzorgd door Superhumanoids. Hun diepe synth-driven droommuziek volgt altijd een beetje hetzelfde stramien en zorgt voor een sterke sound, allemaal niet bijster origineel maar dat is ook niet erg. De nummers zijn net niet lang genoeg om te gaan vervelen. Het meisje zingt met een hese stem uit een andere wereld en de gitarist met een –fake?- brits accent. Af en toe breekt de zon door in Destroyer-esque passages in breed reverbende gitaarakkoorden met een dik pak chorus erop. Hoogtepunten: het lied “Too Young For Love” en de smoelen die de synthman telkens trekt bij het zoveelste arpeggiated akkoord.

moonfaceNa een korte pauze tussendoor kruipt Spencer Krug, de uniek gevooisde godheid  achter Wolf Parade, Sunset Rubdown en Swan Lake het podium op. Een pak kleiner dan ik me hem had voorgesteld neemt hij vanavond onder de moniker Moonface plaats bovenop een aantal opeen gestapelde handdoeken op het krukje achter een prachtig afgewerkte piano. De zaal wordt stil, en heel down-to-earth vertelt hij dat hij ‘wat liedjes komt spelen’ van zijn soloplaat “Julia With Blue Jeans On”. Dat het wel even kan duren, zegt hij. Dat je niet verplicht bent om te blijven. Dat je altijd tussendoor een sigaretje kan gaan roken of een pint gaan bestellen.

Zodra hij het eerste akkoord van Love the House You’re In aanslaat is dat het laatste waar om het even wie van het handvol opgedaagde mensen in de zaal nog aan denkt. En godverdomme, deze plaat is gemaakt om live aan één stuk door te zien neergezet worden. Het is een prachtig zicht om Krug lied na lied in zijn piano te zien kruipen tot ze bijna één zijn. Zijn minder hermetische teksten op dit album hebben hier helemaal niets om zich achter te verstoppen, en ze worden zo rauw gebracht dat elk tekstpareltje blijft nafonkelen in de zaal. Al snel volgt Black is back in style en ook Barbarians I en Barbarians II worden vlak na elkaar de zaal in gejaagd. Halverwege stijgt de spanning tot een eerste hoogtepunt bij Dreamy Summer: “we are not believers, but we were busy turning everything into gold”. De outro blijft ellenlang uitgesponnen duren, zoals de idealistische liefde waar het over handelt ook nooit had willen eindigen. En zo is het trouwens ook met Krug, alles wat hij aanraakt verandert in goud. Tussendoor krijgen we een twist op de standaard “beer & waffles”-bindtekst en vertelt hij dat hij vanaf nu onze sexy backs heeft in het buitenland. Op het hieropvolgend gejoel vertelt hij très cool:“Don’t clap, you’re already sexy”. Hij zet vervolgens een ijzersterk Everyone is Noah, Everyone is the Ark neer en voor het eerst heb ik het gevoel dat ik het nummer ook écht begrijp. Maar de bliksem geleidt vanuit de micro door mijn ruggegraat naar mijn topjes van mijn tenen als de climax van “Julia with Blue Jeans On” inslaat. Zijn vingers hameren de woorden bijna uit de pianotoetsen: “I see you there, Oh at the bottom of the stairs, obliterating everything I’ve ever written down.” Ik blijf ook helemaal obliterated achter. Het publiek blijft op het einde maar klappen voor een encore maar ik zie de nood niet. Mijn kameraad en ik zijn het eens: soms is een verhaal gewoon uitverteld.