De Patrick: Man zkt. hamer

Wanneer Patricks vader en tevens eigenaar van een nudistencamping plotseling sterft, valt alle verantwoordelijkheid op hem. Patrick is echter niet geïnteresseerd in het runnen van de camping. Het enige waar hij om geeft is het terugvinden van zijn recent verdwenen hamer. Zit u alvast op het puntje van uw stoel?

In alle eerlijkheid klinkt “naakte man hopeloos op zoek naar hamer” niet per se als een plot waar je als kijker anderhalf uur in wil vertoeven. Toch is tragikomedie De Patrick de absolute winnaar van de Ensors 2021 binnen haar categorie. De film van Tim Mielants, die eerder al internationaal furore maakte met het regisseren van kwaliteitsseries zoals Peaky Blinders en Legion, sleept maar liefst zeven van haar dertien nominaties in de wacht. 

De eigenzinnigheid van deze film, die koppig weigert in een hokje geplaatst te worden, is ongetwijfeld voor een groot deel verantwoordelijk voor dit succes. De Patrick draait immers om veel meer dan de zoektocht naar een hamer, die in feite slechts als kapstok functioneert waar universele thema’s zoals rouwen, de eigenaardigheden van de mens en zelfacceptatie aan opgehangen worden. Ook de zin van het leven wordt in vraag gesteld: van jongs af aan wordt ons aangeleerd dat je iets moet zijn in het leven en dat je alleen gelukkig kan zijn als je ambitieus bent. Maar wat als je geen ambitie hebt? Wat als je, net zoals Patrick, afstand neemt van de samenleving en perfect gelukkig bent door onbeschaamd jezelf te zijn? 

Een simpele speurtocht groeit snel uit tot een existentiële queeste, gekaderd binnen een herfstig landschap en absurdistische sfeer die doen denken aan Yorgos Lanthimos’ The Lobster. Als kijker word je overmand door een zekere tristesse die met momenten voor een benauwd, bijna onbehaaglijk gevoel zorgt.

Deze zwaarte wordt afgewisseld met subtiele visuele humor: in de achtergrond van Patricks atelier verschijnt langzaam maar zeker een rij aan confituurpotten – geschenkjes van één van de vrouwelijke campinggangers in ruil voor zijn bewezen diensten (lees: seks). Ook de prestatie die Kevin Janssens neerzet als zwijgzame eenzaat die vaak niet door lijkt te hebben wat er rond hem aan het gebeuren is, doet de mondhoeken soms krullen. Hij geeft Patrick een zekere naïviteit en kinderlijke onverschilligheid die ontwapenend werken. 

De mogelijkheid tot sympathie voor het hoofdpersonage eindigt echter hier. Patrick blijft gedurende de film vrij vlak. We komen niets over hem als persoon te weten en krijgen geen enkele vorm van gelaagdheid, verklaring of achtergrondinformatie mee. Waar Patrick aan kleur ontbreekt, wekken excentrieke nevenpersonages die strijden om een zekere hiërarchie op de camping wél interesse op. In het bijzonder Pierre Bokma, de zogenaamde Marlon Brando van de Lage Landen, intrigeert als Herman, een manipulatieve Nederlander met een eigen agenda. 

Tijdens het kijken kan er u naast de 17 kg extra Kevin Janssens tenslotte nòg een klein detail opvallen: iedereen is naakt. In tegenstelling tot andere films, is de blootheid deze keer niet functioneel. Er is geen seksuele connotatie, geen onderliggende betekenis. De film gaat dan ook niet over de nudistencamping, maar over mensen die toevallig op een nudistencamping zitten. De naaktheid is in dit geval een kostuum zoals een ander. Na enkele minuten valt het al niet meer op en wordt het duidelijk dat dit niet het meest interessante aspect aan de film is.

Wil je zelf ontdekken wat voor vlees De Patrick in de kuip heeft, neem dan snel eens een kijkje op https://www.dalton.be